Στις μέρες μας γίνεται συχνά μια μεγάλη συζήτηση ανάμεσα στους πιστούς.
Αναζητούμε επίμονα έναν «καλό πνευματικό». Αν άλλοι έχουμε πνευματικό, αγωνιούμε αν ο ιερέας στον οποίο εξομολογούμαστε είναι αρκετά χαρισματικός, αν είναι άγιος, αν έχει «διορατικό» χάρισμα. Πολλές φορές μπαίνουμε σε διλήμματα, αλλάζουμε πνευματικούς και αναρωτιόμαστε αν θα έπρεπε να βρούμε κάποιον «καλύτερο» για να εξασφαλίσουμε τη σωτηρία μας.
Όμως, αλήθεια, έχουμε αναρωτηθεί ποιος είχε τον καλύτερο πνευματικό στην ιστορία της ανθρωπότητας;
Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν άλλος από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Σκεφτείτε το μεγαλείο και την τραγικότητα: ο Ιούδας είχε ως πνευματικό οδηγό, δάσκαλο και εξομολογητή τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, τον Σαρκωμένο Θεό και Μέγα Αρχιερέα. Άκουγε τις κορυφαίες διδασκαλίες απευθείας από το στόμα Του, έβλεπε τα μεγαλύτερα θαύματα και ζούσε καθημερινά δίπλα στην Πηγή της Αγάπης. Κι όμως, ο Ιούδας δεν σώθηκε.
Αυτό το συγκλονιστικό γεγονός μας αποδεικνύει ότι το ζήτημα της πνευματικής μας ζωής έχει εντελώς άλλα μέτρα και σταθμά. Δεν μας σώζει η αγιότητα του πνευματικού μας, αλλά η δική μας μετάνοια, η δική μας ταπείνωση και η δεκτικότητα της καρδιάς μας.
Η Καινή Διαθήκη είναι σαφής ως προς αυτό.
Ο Χριστός γνώριζε την προδοσία, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή αντιμετώπιζε τον Ιούδα με άπειρη μακροθυμία. Ακόμα και την ώρα της προδοσίας στον Κήπο της Γεσθημανής, ο Κύριος τον προσφωνεί με αγάπη: «Ἑταῖρε, ἐφ’ ᾧ πάρει;» (Ματθ. 26:50) – «Φίλε, για ποιο σκοπό είσαι εδώ;». Ο «Πνευματικός» Χριστός έκανε τα πάντα για να τον κρατήσει κοντά Του. Το πρόβλημα δεν ήταν ο Οδηγός· ήταν η ελεύθερη βούληση του μαθητή, που είχε εγκλωβιστεί στο πάθος της φιλαργυρίας και της υπερηφάνειας.
Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας φωτίζουν αυτή την αλήθεια με μοναδικό τρόπο:
• Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σημειώνει χαρακτηριστικά για τον Ιούδα: «Ούτε η διδασκαλία ωφελεί, όταν η προαίρεση δεν είναι καλή· και αντίθετα, ούτε η κακή προαίρεση μπορεί να βλάψει εκείνον που προσέχει». Μας θυμίζει ότι αν η δική μας ψυχή είναι πωρωμένη, ούτε ο ίδιος ο Χριστός μπορεί να μας σώσει με τη βία, διότι ο Θεός σέβεται απόλυτα την ελευθερία μας.
• Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας δίνει μια πολύ πρακτική συμβουλή για το πώς πρέπει να βλέπουμε τον πνευματικό μας: «Μην κρίνεις τον κριτή σου». Μας προτρέπει, αφού επιλέξουμε έναν πνευματικό, να μην εξετάζουμε αν είναι άγιος ή αμαρτωλός, αλλά να βλέπουμε στο πρόσωπό του τον ίδιο τον Χριστό. «Με πίστη ανυπόκριτη και απλότητα ψυχής να πηγαίνεις στον πνευματικό σου», λέει, γιατί η χάρη των Μυστηρίων ενεργεί διά του ιερέως, ανεξάρτητα από τις δικές του προσωπικές αδυναμίες.
• Ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης έλεγε στους πνευματικούς του γενεάς μας: «Όλα εξαρτώνται από την ταπείνωση του πιστού». Ένας άνθρωπος με αληθινή ταπείνωση μπορεί να πάει στον πιο απλό, αγράμματο επαρχιακό ιερέα και να λάβει ακριβώς τη φώτιση και τη συγχώρεση που χρειάζεται. Αντίθετα, ένας εγωιστής μπορεί να επισκέπτεται τους πιο ονομαστούς Γέροντες του Αγίου Όρους και να επιστρέφει άδειος, επειδή ψάχνει επιβεβαίωση των δικών του λογισμών και όχι αληθινή μετάνοια.
Ας σταματήσουμε να μεταθέτουμε την ευθύνη της σωτηρίας μας στους άλλους, όπως επίσης και να μην ψάχνουμε πνευματικά μαγικά μπαστουνάκια. Ο πνευματικός πατέρας δεν είναι ένας «μάγος» που θα μας πάει στον Παράδεισο χωρίς δικό μας κόπο, ούτε ένας ψυχολόγος για να μας χαϊδεύει τα αυτιά. Είναι ο δείκτης που μας δείχνει τον δρόμο προς τον Γολγοθά και την Ανάσταση.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι «ποιος είναι ο πνευματικός μου;», αλλά «πώς στέκομαι εγώ απέναντί του;». Πηγαίνω με συντριβή, έτοιμος να υπακούσω και να αλλάξω ζωή ή πηγαίνω για να δικαιολογήσω τα λάθη μου;
Ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας δώσει πνεύμα μετανοίας. Ας εμπιστευτούμε το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολόγησης με απλότητα, γνωρίζοντας ότι η σωτηρία μας κρίνεται μέσα στη δική μας καρδιά, στη δική μας απόφαση να αφήσουμε τα πάθη μας και να ακολουθήσουμε τον Χριστό.
Thank you for rating this article.
