Ὁ ἐγωιστὴς δὲν ἔχει ἁπλῶς μία γνώμη.
Ἔχει πάντα γνώμη! Πού φυσικά εἶναι ἡ πιό σωστή και ἡ πιό λογική τῶν ἄλλων!
Καὶ δὲν ἔχει ἁπλῶς ἀπόψεις.
Ἔχει ἀποφάσεις!
Γιὰ ὅλους, γιὰ ὅλα, γιὰ κάθε θέμα! Εἴτε εἶναι γνώστης εἴτε ὄχι!
Μιλᾶ καί τὸ στόμα του προηγεῖται τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ του!
Μιλᾶ καί ἡ γλῶσσα του δέν ἔχει διάκριση σέ ποιόν μιλᾶ καί πόσο πληγώνουν αὐτά πού λέει.
Καθετί μέσα στήν καθημερινότητα τὸ περνᾶ ἀπὸ τὸ φίλτρο τῆς προσωπικῆς του ὠφέλειας!
Κρίνει, ἀναλύει, σχολιάζει, ἀποφασίζει, χωρίς νὰ ἔχει κάθισει ποτέ στὸ σκαμνὶ τῆς μετάνοιας, χωρίς νὰ ἔχει γευθεῖ τὸ μυστήριο τῆς συγχωρητικῆς χάριτος.
Ἐπιφανειακά, μοιάζει εὐλαβής.
Νηστεύει, ἐκκλησιάζεται, ἐξομολογεῖται, ἀκόμα καὶ συγκινεῖται στὴν ἀνάγνωση κάποιου πνευματικοῦ λόγου.
Θὰ πεῖ μὲ λυγισμένη ἀπό τή συγκίνηση φωνὴ: «Εἶμαι ἄθλιος… μὲ συγχωρεῖτε…» Ἀκόμα καί θά κλάψει πολύ.
Ἀλλὰ τὴν ἑπομένη ἡμέρα θὰ συνεχίσει ἀκάθεκτος τὴν ὁδὸ τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ του.
Ὁ ἐγωιστής εἶναι φιλοχρήματος. Ἔχεις χρήματα;; Σέ πλησιάζει μέ γλυκόλογα. Δέν ἔχεις;; Σέ κρίνει γιά τήν σπατάλη ἤ τήν κατάντια σου. Πάντοτε θά κοιτάξει τί μπορεῖ νά κερδίσει ἀπό σένα.
Ἔχει λύσεις γιὰ ὅλους, ἀλλὰ οὐδέποτε ἔχει ταπείνωση νὰ ζητήσει βοήθεια γιὰ τὸν ἑαυτό του!
Ξέρει πάντα τί φταίει – ποτέ ὅμως δὲν φταίει αὐτός.
Ξέρει τί πρέπει νὰ εἶναι ἕνας καλὸς πνευματικός, ἕνας καλὸς μοναχός, ἕνας καλὸς ἄνθρωπος, ἕνας καλός πολιτικός, ἕνας καλός σύζυγος, ἀλλὰ ἴδιος δὲν ἔγινε ποτέ ταπεινὸς μαθητὴς κανενός καί δέν φαίνεται νά ἔχει διάθεση νά ἀρχίσει ποτέ μιά οὐσιαστική πνευματική πορεία.
Ὁ ἐγωιστής ξεχνᾶ εὔκολα! Ξεχνᾶ τήν ἀγάπη καί στή συμπαράσταση πού τοῦ ἔδωσες, τίς ὑποσχέσεις του, τά δάκρυα "μετανοίας" του, καί ξαναξεκινᾶ τό φαῦλο κύκλο τῶν ἀπαιτήσεών του ἀπό τούς ἄλλους.
Ἔχει θρησκευτικὰ λόγια στὸ στόμα, ἀλλὰ κοσμικὴ σκέψη στὴν καρδιὰ.
Θέλει ὅλους κατ’ εἰκόνα του!
Κι ὅποιος δὲν τοῦ μοιάζει, ἀπορρίπτεται, χαρακτηρίζεται, κατηγορεῖται ὡς κοσμικός καί πιεστικός!
Ἀντιμετωπίζει τὸν πλησίον ὄχι ὡς ἀδελφὸ, ἀλλὰ ὡς ἀνταγωνιστὴ τοῦ κύρους του.
Δὲν βλέπει ἀνθρώπους! Βλέπει ἀντιπάλους, βλέπει λάθη, κακίες, ἑλλείψεις.
Ὁ ἐγωιστής ζηλεύει.
Ζηλεύει πολύ τό κάθετι γύρω του. Γιατί δέν τόν κοίταξαν, γιατί δέν τοῦ χαμογέλασαν, γιατί ἔδωσαν σέ κάποιον ἄλλον κι ὄχι σέ ἐκεῖνον. Συνέχεια νιώθει θύμα, κακόμοιρος, ὁ ἄτυχος τῆς ζωῆς, ὁ κουρασμένος καί ταλαιπωρημένος.
Στὴν ψυχὴ του, ὁ Θεὸς μοιάζει περισσότερο μὲ καθρέφτη, παρὰ μὲ Πατέρα.
Θέλει νὰ τὸν ἀναγνωρίζουν, νὰ τὸν θαυμάζουν, νὰ ὑπακοῦν σὲ αὐτὸν. Ὅμως αὐτός δέν ἔχει διάθεση νά κάνει ἀληθινή καί οὐσιαστική ὑπακοή. Νά κλείσει κάποτε τό στόμα του.
Θυμίζει τὸν Φαρισαῖο: «Οὐκ εἰμὶ ὡς οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων…»·
Ὁ ἐγωιστὴς δὲν εἶναι ὁ φανερός ἀμαρτωλός. Εἶναι ὁ ἐσωτερικὰ κλειδωμένος.
Δὲν θὰ πράξει ποτέ φόνο, ἀλλὰ θὰ σκοτώσει ἕναν ἀδελφὸ μὲ μία κουβέντα.
Δὲν θὰ προδώσει ὁρατὰ τὸν Χριστό.
Ἀλλὰ θὰ τὸν ἀντικαταστήσει ἀθόρυβα μὲ τὸν ἑαυτό του!
Ἐκεῖ στό σκοτάδι τοῦ ἐγωισμοῦ του, σβήνει ἡ ἀληθινή προσευχή.
Καὶ ὅταν ἡ προσευχὴ σιωπᾷ, ἡ ψυχὴ πεθαίνει ἐν ζωή.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεός δὲν θὰ ἀναπαυθῇ ποτέ ἐκεῖ ποὺ κυριαρχεῖ ἡ ἀλαζονεία.
Θὰ πάει μακριά.
Γιαυτό καί οἱ ἐγωιστές ἐνῶ τά ἔχουν ΟΛΑ ὅπως τά θέλουν,
δέν εἶναι ποτέ εὐτυχισμένοι.
Ἔχουν χρήματα, εὐτυχία, ἀνθρώπους, εἰρήνη, ἐξομολόγηση, Θεία Κοινωνία καί πάλι κάτι τούς λείπει. Τρομερό!
Κι ἄν τοῦ τό πεῖς ὅτι ἄλλοι βρίσκονται σέ δυστυχία, ἀνέχεια κλπ θά σοῦ πεῖ : "Δέν μέ ξεκουράζει νά σκέφτομαι τή δυστυχία τῶν ἄλλων! Καί δηλώνει ὅμως καλός χριστιανός!
Γιά κάτι ἔχουν νά παραπονοῦνται καί νά νιώθουν δυστυχισμένοι.
Ἔχουν "θέματα"
Προβλήματα συνεχῶς. Και ἄν δέν ἔχουν τά ψάχνουν.
Γιά νά πείσουν τούς ἄλλους νά ξεχάσουν τόν ἑαυτό τους καί νά κάνουν αὐτούς ἐπίκεντρο.
Μεγάλη προσοχή!
Εἶναι πολύ πειστικοί καί μπορεῖ κάποιος νά χάσει μιάν ὁλόκληρη ζωή μέσα στή θλίψη καί στή μιζέρια γιά νά προσπαθεῖ νά τούς κάνει χαρούμενους!
Γερ. Σωφρονία
Thank you for rating this article.
