Της Iερωσύνης η απόφαση

Την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών  η Ιερά Σύνοδος με ένα κείμενο που αναγνώστηκε σε όλους τους ναούς της Ελλάδος αφιέρωσε για ακόμη μία  φορά την ημέρα αυτή στην  ιερατική κλήση.

«Λίαν καλώς η Εκκλησία θέσπισε την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως να αναδεικνύει το θέμα των Ιερατικών Κλήσεων…». Αυτός ο ευαγγελικός λόγος: «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» είναι που σε κάθε συνειδητοποιημένο ιερέα σκιρτά μέσα του την αγωνία, την λαχτάρα, την αιτία και την αγάπη που ένιωθε, νιώθει και θα νιώθει κατά την ιερατική του πορεία.

Ταυτόχρονα, τούτες τις ημέρες παρευρέθηκα σε εις κουρά μοναχού ακολουθία και εις διάκονον χειροτονίες δύο νέων ανθρώπων. Και εύλογα μπορεί να απορεί κάποιος γιατί δύο νεότατοι άνθρωποι να κλειστούν στα μαύρα ράσα, να σχετίζονται με μοναστήρια, να «χαραμίσουν», κατά το κοινώς λεγόμενον, την ζωή τους. Τί είναι αυτό που τους «τύφλωσε»; Ιδίως σε μία εποχή που η ιερωσύνη όχι μόνο δεν προβάλλεται, αλλά αντιθέτως στοχοποιείται και σαφώς δεν ανήκει στις προτιμήσεις ακόμη και ανέργων, βρε αδελφέ. Τούτο από μόνο του δείχνει πως ο ιερέας δεν είναι επάγγελμα. Κάτι που πρώτα οι ίδιοι οι ιερωμένοι οφείλουμε να γνωρίζουμε και όχι να το χρησιμοποιούμε για τα καθ’ ημάς. Επομένως, τι κάνει την ιερωσύνη τόσο βαριά, γεμάτη ευθύνη και δύσκολα προσεγγίσιμη;  

Λέγει κάποιος σοφός ιεράρχης των ημερών μας πως η ιερωσύνη είναι θέμα κλίσης και κλήσης. Και είναι αλήθεια πως για να ακολουθήσει κάποιος αυτήν την πορεία χρειάζεται την κατάλληλη στιγμή να έρθει το ουράνιο κάλεσμα, κάτι που η καρδιά μόνο εισπράττει και ταυτόχρονα να υπάρχει η καλή διάθεση από την ανθρώπινη μεριά, ώστε τα δύο να συμπλεχτούν, να συμπορευθούν, να συμπράξουν, να συνυπάρξουν σε μία διαδρομή θυσιαστική, αγαπητική, αγιαστική και γι’ αυτό και αγιασμένη.

Εκείνο που είναι αναγκαίο και αποτελεί προτεραιότητα είναι μία Εκκλησία που χαρακτηρίζεται από μία ανοιχτωσιά, που αποτελεί μία μεγάλη αγκαλιά, που προσφέρει μία έμπονη παρηγοριά, που διακρίνεται από καρδιακή χαρά, που εν τέλει έχει όλα όσα είχε ο Κύριος, δηλαδή αγάπη. Αν ο λαός βιώνει μία τέτοια Εκκλησία, τότε δικαιολογείται η παραπάνω απόφαση των δύο νέων. Μέσα σε μία τέτοια Εκκλησία μπορούν να υπάρξουν κι άλλοι εργάτες του Ευαγγελίου. Δια μέσου αυτής της Εκκλησίας μπορεί ο κόσμος να μεταμορφωθεί. Αλλιώς, χωρίς μία τέτοια Εκκλησία δεν έχουμε οξυγόνο ούτε κι εμείς αλλά ούτε κι οι επόμενοι.

π. Χρήστος Κούρτης

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Υπηρετεί στην Ι.Μ. Γρεβενών ως Εφημέριος στον Ι.Μ.Ν. Ευαγγελιστρίας, Υπεύθυνος Κέντρου Νεότητας & Υπεύθυνος της Διακονίας Φυλακών. Είναι Καθηγητής Φιλόλογος-Θεολόγος Μ.Ε., με μεταπτυχιακό τίτλο στην Δογματική Θεολογία της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Υπήρξε δημοσιογράφος και παραγωγός της εκπομπής «Ορθοδοξία & Σύγχρονος Κόσμος» στην Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης TV 100. Με την πρεσβυτέρα του έχουν 7 παιδιά, 1 γαμπρό και 2 εγγόνια.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Ένα θαύμα στον καθένα… την νέα χρονιά.
• Έχει ποτέ πανηγύρι στις φυλακές;
• Βοριανά ή αλλιώς σκότωσε τον οχτρό σου
• Το Κατηχητικό δεν είναι πλέον καχεκτικό
• Σοφές αθλητικές κουβέντες
• Load more articles from this author