Στην εκκλησιαστική κατασκήνωση λέμε ΝΑΙ !

Εν μέσω θέρους και καθώς πολλοί γονείς προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά τους να κάνουν κάτι όμορφο, χρήσιμο,

ωφέλιμο και ουσιαστικό τούτες τις ημέρες των διακοπών τους, έρχονται αυθόρμητα οι θύμησες και των δικών μας γονιών που μας έλεγαν: «Διάβασες κάποιο βιβλίο; Πάλι θα βγεις να παίξεις; Τεμπελιάζεις όλη μέρα!» Δηλαδή, τα ίδια που λέμε κι εμείς σήμερα, απλά συμπληρώνοντας: «Πάλι στην οθόνη! Πάλι παιδικό θα δείτε! Άστο πια το τηλέφωνο!». Κι εδώ έρχεται ακριβώς, θες σαν ένας ελεγκτικός μηχανισμός, σαν φίλτρο ζωτικό, σαν απομηχανής θεός η εκκλησιαστική κατασκήνωση. 

Ένας θεσμός που έχει ζωή πλέον αρκετά χρόνια στην πατρίδα μας και από τον οποίο έχουν περάσει χιλιάδες χιλιάδων παιδιά. Εύλογα, όμως, προκύπτει το ερώτημα: Γιατί να στείλω τα παιδιά μου σε μία εκκλησιαστική κατασκήνωση και όχι σε μία ιδιωτική ή στοχευμένη π.χ. αθλητική ή άλλη; Οι διαφορές είναι τεράστιες, σχεδόν χαοτικές. Μάλιστα η εκκλησιαστική κατασκήνωση είναι η κατεξοχήν εναλλακτική κατασκήνωση. Και τούτο επειδή η εκκλησιαστική κατασκήνωση δεν χωρίζει τα παιδιά της σε χριστιανόπουλα ή μη αλλά προσφέρει τα ίδια καλούδια σε όλα, ασχέτου κοινωνικής η οικονομικής θέσης, ενώ τα διαφορετικά οφέλη της είναι πολλαπλά.

Κατ’ αρχάς, υπάρχει συντονισμένο και ρυθμισμένο πρόγραμμα το οποίο δύσκολα παρεκκλίνει. Η αυστηρότητα πλέον έγκειται στην κατά το δυνατόν ορθή τήρηση των κανόνων της κατασκήνωσης και δη της ομάδος για την ομαλή λειτουργία του συνόλου. Το φαγητό είναι κοινό και συγκροτημένο χωρίς τάσεις «φυγής», λόγω ιδιοτροπιών, ενώ το κυλικείο απουσιάζει συνήθως ή δεν λειτουργεί την ώρα εκείνη για να καλύψει τα κενά στομάχια. Αντιλαμβάνονται την έννοια του παιχνιδιού στα πλαίσια του συναγωνισμού και όχι του ανταγωνισμού. Αναλαμβάνουν καθήκοντα και υπηρεσίες που στα σπιτικά τους το αποφεύγουν. Τα στελέχη, συνήθως πρώην ομαδόπουλα που αγαπάνε τον χώρο και τον τρόπο, κοπιάζουν εθελοντικά και αναλώνονται ασταμάτητα σε διαρκώς πιο ευφάνταστες καταστάσεις που δίνουν άλλη πνοή και ζωντάνια. Οι χωρισμένες περίοδοι σε αγόρια-κορίτσια, Δημοτικό-Γυμνάσιο-Λύκειο βοηθούνε απίστευτα παιδαγωγικά, καθώς άλλες οι ιδιαιτερότητες φύλου και ηλικίας. Οι μέρες που κυλάνε, ανοίγουν καρδιές και ψυχές και βγαίνει πολύ πόνος από τους πληγωμένους νέους. Η προσευχή εισάγεται με διάκριση στην καθημερινότητα. Η συμμετοχή στην λατρεία γίνεται με σεβασμό. Η δημιουργικότητα σχεδόν από το τίποτα είναι εντυπωσιακή. Η ομαδικότητα αναδεικνύεται. Η συλλογικότητα θεωρείται απαραίτητη. Και στο βάθος ανχνοφαίνεται η φιλία. Κι ας μην λησμονούμε ίσως το κυριότερο. Περνάνε λίγες ημέρες χωρίς την πίεση της γνήσιας ελληνίδας μανούλας, που τα έχει φροντίσει όλα πριν καν το ζητήσει ο κανακάρης. Γι’ αυτό και συνήθως στις κατασκηνώσεις της Εκκλησίας βλέπουμε όλο τα ίδια παιδιά, που περιμένουν να έρθει η επόμενη χρονιά για να ζήσουν αυτές τις μοναδικές ημέρες και τους γονείς να απορούν για τόση αγάπη των παιδιών τους προς την κατασκήνωση.  

Για παράδειγμα, φέτος με το σύνθημα «Αύτη η πίστις των Πατέρων», λόγω των 1700 ετών από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο, τα παιδιά της κατασκήνωσης της Ιεράς Μητροπόλεως Γρεβενών έμαθαν για τα δόγματα της πίστης μας, διδάχτηκαν το Σύμβολο της πίστεως, κατανόησαν με απλό τρόπο το «Πιστεύω» μας, ώστε να αναγκάσουν επισκέπτη ιεράρχη να αναφωνήσει πως τα παιδιά γνωρίζουν πράγματα που οι μεγάλοι αγνοούν. Στους φιλόξενους χώρους της Κατασκήνωσης «Θαβώρ», της αδελφότητας της Οσίας Ξένης, στην Ελάνη Χαλκιδικής, τα παιδιά χάρηκαν, γελάσανε, παίξανε απίστευτα παιχνίδια, γνώρισαν νέες παρέες, ρώτησαν για να μάθουν, έκαναν περιπολίες, συμμετείχαν σε ακολουθίες, άκουσαν για τον αγώνα των Κυπρίων της ΕΟΚΑ,  έπλεξαν κομποσχοίνι, μαλώσανε αλλά και συγχωρεθήκανε, έκαναν τις υπηρεσίες τους, διασκέδασαν, ψυχαγωγήθηκαν, κοινωνήσανε τον Χριστό. Γιατί εν τέλει όλα όσα γίνονται στην κατασκήνωση αυτόν τον σκοπό έχουν. Πως θα κοινωνήσουμε τον Χριστό, όχι μόνο στην Θεία Λειτουργία αλλά όλη την ημέρα, με όλους τους τρόπους της ζωής μας. Κάτι που μας το προσφέρει η εκκλησιαστική κατασκήνωση αφειδώς και γι’ αυτό λέμε κάθε καλοκαίρι σε αυτήν: ΝΑΙ θα έρθω και φέτος.

π. Χρήστος Κούρτης

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Υπηρετεί στην Ι.Μ. Γρεβενών ως Εφημέριος στον Ι.Μ.Ν. Ευαγγελιστρίας, Υπεύθυνος Κέντρου Νεότητας & Υπεύθυνος της Διακονίας Φυλακών. Είναι Καθηγητής Φιλόλογος-Θεολόγος Μ.Ε., με μεταπτυχιακό τίτλο στην Δογματική Θεολογία της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Υπήρξε δημοσιογράφος και παραγωγός της εκπομπής «Ορθοδοξία & Σύγχρονος Κόσμος» στην Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης TV 100. Με την πρεσβυτέρα του έχουν 7 παιδιά, 1 γαμπρό και 2 εγγόνια.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Ένα θαύμα στον καθένα… την νέα χρονιά.
• Έχει ποτέ πανηγύρι στις φυλακές;
• Βοριανά ή αλλιώς σκότωσε τον οχτρό σου
• Το Κατηχητικό δεν είναι πλέον καχεκτικό
• Σοφές αθλητικές κουβέντες
• Load more articles from this author