Υπάρχει τα τελευταία χρόνια μια τάση να θέλουν οι πιστοί να βρουν έναν Άγιο πνευματικό, και να κάνουν υπακοή σε κάποιον «γέροντα».
Δεν τους κάνει ο πνευματικός της ενορίας ή της περιοχής τους και θέλουν κάποιον που στην ουσία θα αποθέσουν την ευθύνη και την ελευθερία τους και στην κάθε στραβή θα λένε την εξής φράση: «Δεν φταίω εγώ, το είπε ο γέροντας». Μάλιστα όταν λένε τη φράση αυτή, παίρνουν ένα υφάκι χιλίων καρδιναλίων. Άλλοι κοκορεύονται σε καφέδες και τραπέζια ότι είναι πνευματικοπαίδια του τάδε γέροντα, ώστε με αυτή την ανακοίνωση να μπορέσουν να ανέβουν στην υπόληψη του συνομιλητή τους.
Μάλιστα αυτό τον τρόπο αναζήτησης πνευματικού τον συναντάμε κι εμείς οι ιερείς: «Πάτερ, μήπως ξέρετε κάποιον που να -βλέπει- για να εξομολογηθώ, κανέναν Άγιο γέροντα;».
Αυτή η κατάσταση είναι συνήθης στα μοναστήρια και στο Άγιον Όρος ιδιαίτερα. Όταν οι άνθρωποι ακούσουν κάτι καλό για κάποιον γέροντα, γίνονται ουρές στο κελί του πνευματικού, με τα ερωτήματα να είναι κυρίως «μαγικής φύσεως» και όχι πνευματικής. Ουρές, ουρών για το πότε θα πάρουμε την Κων/πόλη, πότε θα γίνει μεγάλος σεισμός, αν έχουν ευλογία να αλλάξουν δουλειά και πολλά άλλα τραγελαφικά.
Εξαιρούνται οι άνθρωποι που θα πάνε σε ένα μοναστήρι ή στο Άγιον Όρος και θα θελήσουν απλά να εξομολογηθούν εκεί. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι η ανάληψη της πνευματικής πατρότητας.
Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω για παράδειγμα ο Γιάννης από του Ζωγράφου για ποιο λόγο να έχει πνευματικό στο Άγιο Όρος. Ο ηγούμενος της Μονής είναι υπεύθυνος για τους μοναχούς. Να τους ποιμάνει και να τους καθοδηγεί στην πνευματική ζωή και στον δρόμο της ασκήσεως. Για ποιο λόγο και με ποιο σκοπό ο ηγούμενος της τάδε μονής να έχει σε πνευματική καθοδήγηση τον Γιάννη από του Ζωγράφου, ο οποίος όταν επιστρέψει από την εξομολόγηση στο μοναστήρι θα κάνει ακόμα και λειτουργικές ή πνευματικές παρατηρήσεις στον ιερέα της ενορίας του, για να τον ελέγξει. Θυμάμαι ένα παιδί που είχε πνευματικό γέροντα του Αγίου Όρους, πήγαινε στην ενορία και έλεγχε τον Παπά ότι δεν λειτουργεί σωστά ενώ ο γέροντας ξέρει καλύτερα.
Ο Γιάννης λοιπόν στο παράδειγμά μας, θα κάνει τυφλή υπακοή σαν μοναχός σε έναν πνευματικό που δεν έχει ιδέα πως λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος. Θα πάει στον πνευματικό του που είναι στην τάδε μονή και θα πει λεπτομέρειες για τη σχέση που έχει, για την εφορία που δεν μπορεί να πληρώσει ή άλλες δυσκολίες της «έξω» ζωής που ο γέροντας αγνοεί. Ιδιαίτερα τώρα που οι εθισμοί είναι και ηλεκτρονικοί, τα πράγματα δυσκολεύουν. Δεν λέω να μην πάρουμε μια πνευματική συμβουλή από κάποιον πνευματικό άνθρωπο, αλλά δεν καταλαβαίνω τη σκέψη αυτών των ανθρώπων. Με την ίδια λογική οι άνθρωποι στις ενορίες να πηγαίνουν για εξομολόγηση στα μοναστήρια και οι μοναχοί στους ιερείς στις πόλεις.
Έχουμε και άλλους που λένε: «Εγώ δεν εμπιστεύομαι τους παπάδες των ενοριών, μόνο σε ηγούμενο θα εξομολογηθώ». Σοβαρά τώρα; Είναι πνευματική κουβέντα αυτή;
Εν τω μεταξύ όσους συναντάμε να έχουν αυτή την αρρώστια του γεροντισμού, (γιατί περί αρρώστιας πρόκειται), τους βλέπεις να είναι αλλού, στον κόσμο τους, με την κακή έννοια. Δεν σου λένε καλημέρα αν δεν το πει ο γέροντας.
Θυμάμαι μια κοπέλα από το Περιστέρι που μου έλεγε το εξής: «Εγώ πάτερ ακόμα και για καφέ να πάω με τις φίλες μου παίρνω τηλέφωνο τον γέροντα για να μου δώσει ευλογία. Θα του πω πού θα πάμε κι άλλες λεπτομέρειες κι αν δεν μου δώσει ευλογία, δεν θα πάω».
Τι δουλειά έχει λοιπόν ο γέροντας από την τάδε μονή να ελέγχει σε τέτοιο βαθμό μια νέα κοπέλα; Ας μην μιλήσω καλύτερα, διότι θα βάλουμε σε λειτουργία τη φαντασία μας και δεν είναι ωφέλιμο.
Καλό λοιπόν θα ήταν οι ηγούμενοι να εξομολογούν τους μοναχούς τους, και οι εφημέριοι τους ενορίτες τους, διότι έτσι μπορεί να υπάρχει και καλύτερη θεραπευτική ποιμαντική. Ο ιερέας της ενορίας σου σε βλέπει με τη γυναίκα και τα παιδιά σου και σε ζει, οπότε θα έχει και πιο ολοκληρωμένη άποψη για την πνευματική σου πορεία από έναν άνθρωπο που σε βλέπει μια φορά τον χρόνο. Για να μην μιλήσουμε για εξομολογητικά ευτράπελα που συμβαίνουν από κάποιους μοναστηριακούς γέροντες. Αυτό το αφήνω στην άκρη….
Κάνω ακόμα μια επανάληψη για να μην παρεξηγηθώ. Άλλο να πάρω μια πνευματική συμβουλή από έναν γέροντα, ηγούμενο από κάποια Μονή για κάποια πνευματικά θέματα και άλλο η πνευματική πατρότητα.
Εν κατακλείδι. Βρείτε ένα πνευματικό, αν δεν σας αναπαύει στην ενορία τουλάχιστον κάπου κοντά σας που να βολεύει και το πρόγραμμά σας. Έναν απλό πνευματικό, να κάνουμε την εξομολόγησή μας και μετά να είμαστε κοντά στην Εκκλησία και στα Μυστήρια. Αυτό αρκεί … Δεν χρειάζονται άλλα.
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr
Thank you for rating this article.
