Αγαπητοί Αναγνώστες, είναι γνωστό ότι η Αγία Εκκλησία μας τιμά στις 14 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου,
την Παγκόσμιο Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού (ακριβώς 40 μέρες μετά την Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού), εορτή άμεσα συνδεδεμένη με την Ιερά Ιστορία και τη σωτηρία του κόσμου. Το γεγονός έχει τις ρίζες του στον 4ο αιώνα, όταν η Αγία Ελένη, μητέρα του Μεγάλου Αγίου Κωνσταντίνου, ταξίδεψε στα Ιεροσόλυμα με σκοπό να βρει και να δει τους τόπους που είχαν συνδεθεί με τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου. Με πολλή ευλάβεια και με τη βοήθεια του επισκόπου Ιεροσολύμων Μακαρίου, αναζήτησε τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού και τελικά, μετά από προσευχές και ανασκαφές, βρέθηκαν και οι τρεις Σταυροί, δηλαδή το Σταυρός του Χριστού, αλλά και των δύο συσταυρωθέντων Ληστών. Για ποιος Σταυρός ήταν του Χριστού πιστοποιήθηκε με θαύμα, καθώς μία νεκρή γυναίκα αναστήθηκε, όταν αγγίχθηκε από τον Σταυρό.
Από τότε το Τίμιο Ξύλο τιμήθηκε με μεγάλη λαμπρότητα και φυλάχθηκε στα Ιεροσόλυμα. Αργότερα, μετά από περιπέτειες, αιχμαλωσίες και επιστροφές, ο Σταυρός ξαναϋψώθηκε πανηγυρικά στον ναό της Αναστάσεως το 628 μ.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος τον παρέλαβε από τους Πέρσες. Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε ως μεγάλη δεσποτική εορτή που φέρνει «τα ίσα της Μεγάλης Παρασκευής», όπου οι πιστοί προσκυνούν τον Σταυρό και ζητούν από τον Χριστό τη δύναμη και τη χάρη Του και είναι αυστηρή νηστεία χωρίς λάδι (εκτός αν πέσει Σαββατοκύριακο που καταλύεται το λάδι).
Ωστόσο, η εορτή αυτή δεν έχει μόνο ιστορική αξία με βάση το παρελθόν, αλλά και θεολογική και πρακτική της υπενθύμισης της κλήσης του κάθε χριστιανού «να άρει»-να σηκώσει δηλαδή τον δικό του προσωπικό σταυρό. Ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι απλά ο τρόπος που πέθανε ο Κύριος, αλλά κυρίως Σύμβολο ζωής, θυσιαστικής αγάπης και νίκης κατά του Θανάτου και του Διαβόλου. Όπως χαρακτηριστικά τονίζει και ο Απόστολος Παύλος : «Ο λόγος γαρ ο του σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστίν, τοις δε σωζομένοις δύναμις Θεού εστιν» (Α΄ Κορ. 1,18). Για τον κόσμο, ο σταυρός είναι σκάνδαλο και ανοησία, αλλά για τον πιστό είναι δύναμη και ελπίδα, γιατί φανερώνει την τέλεια θυσία του Χριστού και την υπακοή Του μέχρι θανάτου.
Η προσωπική μας άρση του Σταυρού δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποδοχή των δυσκολιών, των πειρασμών και των θλίψεων με υπομονή και πίστη. Ο Χριστός είπε: «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (Ματθ. 16,24). Γι αυτό μιλάμε ότι το πολίτευμα της Εκκλησίας είναι ο Σταυρός και το βίωμα από αυτό είναι σαφές: Ότι ο δρόμος του χριστιανού σε καμία περίπτωση δεν είναι στρωμένος με ευκολίες, αλλά με δοκιμασίες, θλίψεις και απογοητεύσεις όπου μέσα από αυτές μαθαίνεις να ανοίγεσαι και να εμπιστεύεται τον Θεό.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας βίωσαν και μίλησαν συχνά για τον Σταυρό ως δρόμο ταπείνωσης και νίκης κατά των παθών. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει χαρακτηριστικά: «Ο θέλων εν τω κόσμω τούτω αμαρτίας ελευθερωθήναι, και θλίψεως αλλοτρίας γενέσθαι, ουκ αληθεύει· αδύνατον γαρ τούτο» (Κλίμαξ, Λόγος 26). Δηλαδή, όποιος νομίζει ότι μπορεί να ζήσει χριστιανικά χωρίς πόνο και δοκιμασίες, πλανάται. Ο Σταυρός είναι απαραίτητος, όχι για να μας καταστρέψει, αλλά για να μας ανακαινίσει και αγιάσει, να μας ενώσει με τον Χριστό και να μας δώσει τη γεύση της Ανάστασης.
Από την άλλη η εμπειρία της Εκκλησίας μάς δείχνει ότι ο Σταυρός δεν είναι ποτέ χωρίς Ανάσταση. Κάθε φορά που ο άνθρωπος αγόγγυστα σηκώνει το βάρος της ασθένειας, της αποτυχίας, της θλίψης ή του πειρασμού με εμπιστοσύνη στον Θεό, ζει ήδη από τώρα «μικρές αναστάσεις». Η δοκιμασία μεταμορφώνεται και γίνεται ευλογία ευκαιρία για μετάνοια, προσευχή και άνοιγμα στην αγάπη του Χριστού. Γι’ αυτό και ο Σταυρός λέγεται «όπλον ειρήνης και αήττητον τρόπαιον». Είναι όπλο που χαρίζει στον χριστιανό ειρήνη μέσα στις θύελλες και νίκη απέναντι σε κάθε εχθρό, ακόμη και τον θάνατο.
Η Παγκόσμιος Ύψωση του Τιμίου Σταυρού μας υπενθυμίζει ότι το ξύλο το οποίο άλλοτε θεωρήθηκε όργανο αισχύνης και ατιμώσεως, έγινε δέντρο ζωής, πηγή χαράς και μεγαλύτερης τιμής του ανθρώπου. Εμείς απλά προσωπικά, καλούμαστε να αναγνωρίσουμε ποιος είναι ο δικός μας σταυρός, να τον αποδεχθούμε και να τον μετατρέψουμε σε γέφυρα που μας οδηγεί και όχι μας απομακρύνει από τον Χριστό. Η άρνηση του Σταυρού, δηλαδή η φυγή από τις δοκιμασίες ή η άρνηση της πίστης, δεν οδηγεί σε αληθινή ζωή, αλλά σε πνευματική φθορά.
Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος τονίζει: «Άνευ πειρασμών ουκ έστι σωθήναι». Χωρίς δοκιμασίες, δεν υπάρχει σωτηρία, διότι μόνο μέσα από τον σταυρό μαθαίνουμε την ταπείνωση και την αγάπη που σώζει. Το ίδιο βλέπουμε και στην πορεία του Κυρίου: πριν τη δόξα της Αναστάσεως προηγήθηκε η σταύρωση στο Γολγοθά. Αυτό το μυστήριο επαναλαμβάνεται και στη ζωή κάθε πιστού, γεγονός που δεν πρέπει να ξεχνάμε, αλλά κυρίως να εμπνεόμαστε χωρίς γκρίνιες και βαρυγκωμήσεις .
Συνεπώς, η Παγκόσμιος Ύψωση δεν αποτελεί για εμάς τους Χριστιανούς, μια μακρινή έστω και ιστορική εορτή, αλλά μια πρόσκληση σε προσωπικό αγώνα. Κάθε φορά που κάνουμε ή φορούμε το σημείο του σταυρού, ομολογούμε την πίστη μας στη δύναμη του Χριστού και ζητούμε να γίνει και η δική μας ζωή σταυροαναστάσιμη. Τέλος οφείλουμε να μάθουμε να αγαπάμε μέσα από τον πόνο, να συγχωρούμε μέσα από την αδικία, να εμπιστευόμαστε μέσα από την αγωνία. Αυτό είναι η προσωπική μας άρση του Σταυρού, που μας καθιστά αληθινούς μαθητές και ακολούθους του Εσταυρωμένου και Αναστάντος Κυρίου. Αμήν!
Thank you for rating this article.
