Αγαπητοί Αναγνώστες, καθώς πλησιάζουμε στο τέλος ενός ακόμη εκκλησιαστικού έτους (2024-2025)
, που για την Ορθόδοξη Εκκλησία ολοκληρώνεται στις 31 Αυγούστου και όχι 31 Δεκεμβρίου, μας δίνεται μια πολύτιμη ευκαιρία, που οφείλουμε να αξιοποιήσουμε, για περισυλλογή, ανασκόπηση και επανεκτίμηση της πνευματικής αλλά και της εν γένει πορείας μας. Το ημερολόγιο της Εκκλησίας δεν είναι απλώς ένα οργανωτικό σχήμα για την τέλεση των εορτών, αλλά ένας βαθιά θεολογικός κύκλος που διαρκώς μας παιδαγωγεί, μας κατευθύνει και μας καλεί σε μετοχή στη ζωή του Χριστού και των Αγίων Του. Μέσα σε αυτόν τον κύκλο, κάθε πιστός καλείται να μετρήσει τα βήματά του όχι με κοσμικά κριτήρια επιτυχιών ή αποτυχιών, αλλά με το μέτρο της χάριτος, της μετανοίας και της αγάπης που έδωσε η όχι σε κάθε πλησίον, σε κάθε αδελφό γνωστό ή άγνωστο.
Το εκκλησιαστικό έτος ξεκινά με την 1η Σεπτεμβρίου (Αρχή της Ινδίκτου), ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη της δημιουργίας του κόσμου, και ολοκληρώνεται με την εορτή της Κατάθεσης της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου στις 31 Αυγούστου. Μεταξύ αυτών των χρονικών ορίων κάθε έτους, ο πιστός διατρέχει όλα τα μυστήρια της θείας Οικονομίας: την Ενανθρώπηση, τη Σταύρωση, την Ανάσταση, την Πεντηκοστή. Έχουμε τονίσει σε αρκετά άρθρα μας, ότι κάθε εορτή δεν είναι μια απλή ανάμνηση γεγονότων του παρελθόντος, αλλά πραγματική μετοχή στο παρόν του Χριστού, ο οποίος «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτός, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13,8). Επομένως, η ανασκόπηση του εκκλησιαστικού έτους είναι στην πραγματικότητα μια ανασκόπηση της σχέσεώς μας με τον Ζώντα Θεό, και μια προσπάθεια βελτιώσεως των παθών και αδυναμιών μας. Στόχους όχι μεγάλους και ανέφικτους, αλλά μικρά βήματα που είναι όμως εφικτά και ρεαλιστικά.
Αν σταθούμε με ειλικρίνεια απέναντι στον έσω ευατό μας, όχι της βιτρίνας και της γνώμης που έχει ο κόσμος για εμάς, θα διαπιστώσουμε ότι το έτος που πέρασε υπήρξε για τον καθένα μας γεμάτο ευλογίες, αλλά και αδυναμίες. Υπήρξαν Κυριακές που ίσως δεν βρεθήκαμε στον Ναό, εορτές που δεν βιώσαμε με την καρδιά μας, ευκαιρίες μετανοίας που αφήσαμε να χαθούν, άνθρωποι δίπλα μας που περίμεναν ένα λόγο ή μια πράξη αγάπης και δεν την έλαβαν. Ταυτόχρονα, όμως, υπήρξαν στιγμές που νιώσαμε τη δύναμη της Θείας Χάριτος, που η προσευχή μας ανακούφισε, που η συμμετοχή μας στη Θεία Λειτουργία γέμισε φως, που ο λόγος του Ευαγγελίου μας καθοδήγησε, που κάποιο έργο αγάπης μάς χάρισε ειρήνη. Αυτή η συνύπαρξη φωτός και σκότους, νίκης και αδυναμίας, είναι η πραγματικότητα της πνευματικής μας πορείας, σαν ένα καρδιογράφημα με πάνω και κάτω γραμμές.
Η Εκκλησία δεν μας καλεί να απογοητευτούμε για τις αδυναμίες μας, αλλά να τις εντοπίσουμε, αναγνωρίσουμε και με λεβεντιά να προσπαθήσουμε να μεταμορφώσουμε σε αρετές. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος τονίζει πως «μετάνοια ἐστὶν θυγάτηρ ἐλπίδος καὶ ἀρνήσις ἀπελπισίας». Αυτό σημαίνει ότι η ανασκόπηση που κάνουμε στο τέλος του εκκλησιαστικού έτους δεν πρέπει να καταλήγει σε θλίψη που παραλύει, αλλά σε ελπίδα που αναζωπυρώνει τον πόθο μας για τον Θεό. Η Εκκλησία μας δίνει ένα καινούργιο έτος, μια νέα αρχή, για να ξαναδοκιμάσουμε, να αγωνιστούμε, να σηκωθούμε μετά από κάθε πτώση.
Η ανασκόπηση αυτή μπορεί να πάρει και πιο συγκεκριμένες και βαθιές εσωτερικές αναζητήσεις και γιατί όχι αξιολογογήσεις. Ας αναρωτηθούμε: συμμετείχαμε συνειδητά στα Μυστήρια και τις Ιερές Ακολουθίες της Εκκλησία μας; Προσευχηθήκαμε τακτικά στο Ναό και στο Ταμείο μας στο σπίτι; Διδάξαμε τα παιδιά μας την πίστη με το παράδειγμά μας; Στηρίξαμε τον αδελφό μας στις δυσκολίες του; Μιλήσαμε με αγάπη, συγχωρήσαμε, δείξαμε κατανόηση; Κάθε τέτοια ερώτηση, αν απαντηθεί με ειλικρίνεια, μπορεί να γίνει κίνητρο για βελτίωση και σίγουρα θα μας ταρακουνήσει από την δήθεν πνευματική αυτάρκεια την οποία πιστεύουμε ότι έχουμε. Γιατί το μέτρο της πνευματικής ζωής δεν είναι οι θεωρίες, αλλά η πράξη της αγάπης, όπως ο Κύριος μας το υπενθύμισε: «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις» (Ἰω. 13,35).
Το τέλος του εκκλησιαστικού έτους είναι επίσης μια ευκαιρία να δούμε τα γεγονότα της προσωπικής και κοινωνικής μας ζωής υπό το φως της Θείας Πρόνοιας. Όσα ζήσαμε, είτε χαρές είτε δοκιμασίες, είχαν τον σκοπό τους για την πνευματική μας πρόοδο. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος μας διδάσκει ότι «ὅσα ἔρχεται ἐπὶ σέ, δεξαίω, ὡς ἀγαθὸν ἰατρεῖον», δηλαδή όλα όσα μας συμβαίνουν είναι φάρμακα σωτηρίας, αν τα δεχθούμε με ταπείνωση και εμπιστοσύνη στον Θεό. Η αποτυχία, η ασθένεια, η απώλεια, αλλά και η επιτυχία, η χαρά, η οικογενειακή ευλογία, όλα αποτελούν υλικό που ο Θεός χρησιμοποιεί για να πλάσει την καρδιά μας. Πόσες φορές αντί να δοξολογήσουμε τον Θεό, ακόμη και τώρα που τελειώνει άλλο ένα εκκλησιαστικό έτος, αλλά και όσα περιγράψαμε παραπάνω, εμείς αντιθέτως γκρινιάξαμε και αγανακτήσαμε; Αυτό δεν είναι από μόνο του τουλάχιστον αχαριστία;
Στο κατώφλι λοιπόν του νέου εκκλησιαστικού έτους, ας κάνουμε αγαπητοί Αναγνώστες, και πρώτος εγώ που μοιράζομαι μαζί σας αυτές τις γραμμές, αυτή την ανασκόπηση με ταπείνωση και ευγνωμοσύνη. Ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο για όσα μας χάρισε, ας Τον δοξολογήσουμε για την μακροθυμία Του, ας ζητήσουμε συγχώρηση για τις αμέλειες και ας Του εμπιστευθούμε το μέλλον μας. Ένα νέο εκκλησιαστικό έτος, ήδη από την επόμενη μέρα, ανοίγεται μπροστά μας ως δώρο, ως ευκαιρία, ως κλήση για να ζήσουμε πιο συνειδητά, πιο βαθιά, πιο αληθινά τη σχέση μας με τον Χριστό και την Εκκλησία Του.
Ας μην αφήσουμε λοιπόν την περίσταση να περάσει απλώς σαν μια τυπική αλλαγή ημερολογίου. Ας γίνει αφορμή πνευματικής αφύπνισης, ώστε με τη νέα αρχή να μπούμε με μεγαλύτερη δίψα στον πνευματικό αγώνα. Και όπως κάθε νέο έτος το συνοδεύουμε με ευχές, έτσι και τώρα ας ευχηθούμε πρώτα στον εαυτό μας και στους αδελφούς μας: να είναι μια χρονιά γεμάτη Χριστό, γεμάτη Εκκλησία, γεμάτη Αγάπη και φυσικά Ελπίδα για βελτίωση των πραγμάτων και αλλαγή, ώστε στο τέλος της να βρεθούμε όλοι πιο κοντά στον Θεό και πιο ενωμένοι μεταξύ μας. Ώστε το Έθνος το Κράτος και ο λαός μας, να ευημερίσουν όχι μόνο οικονομικά, κυρίως πνευματικά εν Χριστώ! Αμήν!
Thank you for rating this article.
