Σκέψεις ζωής, θανάτου και αιωνιότητας.

Το ουσιώδες είναι να είμαστε με τον Χριστό. Γι’ αυτό, όσο σκληρό και αν ακούγεται, η αποκατάσταση της όποιας σωματικής υγείας, η οποία είναι ανθρώπινο να απασχολεί πολλούς αδερφούς μας, δεν έχει και  τόσο σημασία. Ίσως για κάποιους είναι ωφέλιμο να «φύγουν» και να συναντήσουν τον Χριστό. Οπότε το να γίνεις καλά ίσως να μην συμφέρει πάντα. Αν η ίαση του σώματος γίνει η αιτία για την ολοκλήρωση της μετάνοιας, τότε έχει καλώς. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Με λίγα λόγια «Καλύτερα να πάω στον Χριστό παρά  να ζήσω εδώ με τον διάβολο».

Πολλοί σταυροί ασθενειών οδήγησαν τους ανθρώπους στην αγιότητα, πολλοί πειρασμοί μεταμόρφωσαν καρδιές και ζωές. Πολλές φορές ένας θάνατος σταμάτησε ένα κακό από το να γίνει χειρότερο, άλλες φορές ένας θάνατος ήρθε όταν ο άνθρωπος ήταν έτοιμος για τη συνάντηση. Δεν ξέρουμε, δεν γνωρίζουμε, δεν βγάζουμε πορίσματα. Ο Θεός ξέρει. Δεν μπαίνουμε στη «λογική» του Θεού, ούτε μπορούμε να την κρίνουμε. Απλά λέμε ένα «Έχει ο Θεός», καθώς αδυνατούμε να ξεστομίσουμε οτιδήποτε άλλο.

Μας προβληματίζουν οι ηλικίες αποχώρησης. Ανάλογα την ηλικία λέμε: «Δεν πρόλαβε να ζήσει» ή «Τελικά έζησε τη ζωή του οπότε έφυγε χορτάτος». Να ζήσουμε όμως ακριβώς τι; Είναι γλυκιά η ζωή και οι ανθρώπινες επιθυμίες και τα όνειρα. Μπροστά στον Χριστό όμως και την αιωνιότητα τι είναι όλα αυτά; Το έχουμε σκεφτεί; Συνάντησα ανθρώπους που περίμεναν τον θάνατο ως λύτρωση και συνάντηση, και άλλοι ήθελαν να ζήσουν για να συνεχίσουν το καταστροφικό έργο στους συνανθρώπους τους. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του, ανάλογα το πώς «βλέπει» τα πράγματα…

Δεν μας απασχολεί ο θάνατος με την έννοια του τέλους ή της ανυπαρξίας όπως πιστεύουν αρκετοί. Ξέρουμε ότι είναι μια νέα αρχή, μια συνάντηση χωρίς τέλος. Γνωρίζουμε καλά ότι είναι μια σταθερά, ότι καταργήθηκε, ότι πλέον μιλάμε για κοίμηση και πως είναι απλά ένα επεισόδιο. Δεν στεκόμαστε εκεί. Μας αρκεί το «Χριστός Ανέστη».

Το θέμα είναι η προετοιμασία για τη μεγάλη συνάντηση. Το αν ζήσω ή αν θα πεθάνω δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Το θέμα είναι να είμαι με τον Χριστό.

Όταν ακούω για έναν θάνατο, το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι αν ο άνθρωπος ήταν προετοιμασμένος. Δεν με απασχολεί κάτι άλλο. Από εκεί και πέρα «μιλάει» ο Θεός.

Τελικά όταν μιλάμε για ζωή, να έχουμε στο νου μας τον Χριστό που είναι η όντως ζωή. Αν εννοούμε κάτι άλλο, τότε δεν μας αφορά και δεν έχει καμία σημασία.

Ας είμαστε λοιπόν μαζί με τον Χριστό και δεν έχει σημασία ο τόπος, η ηλικία ή οτιδήποτε άλλο. Αρκεί να είμαστε μαζί Του.

π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

π. Σπυρίδων Σκουτής

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Απόφοιτος ΕΙΕΚ Ριζαρείου Εκκλησιαστικής σχολής. Κληρικός Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Εφημέριος Ι.Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Νοσοκομείου "ΕΛΠΙΣ".

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Σκέψεις ζωής, θανάτου και αιωνιότητας.
• Δεν αρκεί ο πνευματικός και η εξομολόγηση.
• Θα μιλήσει κανείς για τις Πρεσβυτέρες ;
• Διάκριση και Σταυρός . . .
• Θέλουμε να λύσουμε τα προβλήματά μας, τον Χριστό όμως Τον θέλουμε;
• Load more articles from this author