Θεία Κοινωνία αραιά και που με μια καρδιά κλειστή

Μια λάθος φράση που λένε οι πιστοί ιδιαίτερα πριν τις μεγάλες εορτές. 

Ας τη διορθώσουμε με πολλή αγάπη.

Πιστοί:  «Τι πρέπει να κάνω πάτερ για να κοινωνήσω τα Χριστούγεννα/Πάσχα/ Δεκαπενταύγουστο;»

Διόρθωση: «Με ποιον τρόπο θα μπορέσω να μεταμορφώσω τη ζωή μου και να αγωνίζομαι, ώστε να κοινωνάω συχνά μέχρι το τέλος της ζωής μου;».

Από τη στιγμή που η Θεία Κοινωνία γίνεται κάποιες φορές τον χρόνο και όχι συνεχώς όλο τον χρόνο, δεν μιλάμε για σχέση με τον Χριστό αλλά για θρησκεία, μαγεία ή ειδωλολατρία. Όταν στη Θεία Κοινωνία οι πιστοί μετέχουν απλά στο τέλος μιας μεγάλης εορτής, με το πρόσχημα του εθίμου και για να είμαστε καλά στην υγεία μας,  τότε δεν έχουμε σχέση με τον Χριστό αλλά μια θρησκευτική συναλλαγή.

Mην ξεχνάμε και κάτι άλλο . . .

Όταν κοινωνάω αλλά τον Χριστό που βάζω μέσα μου, δεν Τον έχω στη ζωή μου και γενικά στην καθημερινότητά μου, τη συμπεριφορά μου και απλά Τον «κλείνω» μόνο εντός του Ναού, τότε πάλι δεν μιλάμε για σχέση με τον Χριστό.

Το άσχημο με τους περισσότερους πιστούς είναι ότι ο Χριστός είναι ένα μέρος της ζωής τους, για συγκεκριμένους λόγους και με συγκεκριμένους όρους. Αυτό είναι θρησκεία, δεν είναι πίστη, δεν είναι σχέση, δεν είναι συμπόρευση με το πρόσωπο του Χριστού.

Δυστυχώς δεν τον γνωρίζουμε τον  Χριστό.

Ο καθένας παίρνει ότι τον βολεύει, πάει στον ναό να κάτσει στο τραπέζι με τον Χριστό και απλά να κλείσουν μία συμφωνία με τον Κύριο, με όρους όμως καθαρά εγωκεντρικούς.

«Σού ήρθα, σου νήστεψα, σε κοινώνησα οπότε θέλω να έχεις καλά τα παιδιά μου και επιθυμώ να μου κάνεις εκείνο και το άλλο».

Αυτό δεν είναι σχέση. Είναι θρησκεία, είναι υποκρισία. Σε θέλω για κάτι και μετά σε πετάω και αν δεν μου το κάνεις θα σε αρνηθώ κιόλας.

Κοινωνάμε, αλλά το Φως του Χριστού που μπαίνει μέσα μας, δεν θέλουμε να φωτίσει όλα τα «δωμάτια» της καρδιάς μας. Όχι γιατί δεν θέλει ο Χριστός, αλλά διότι δεν Του το επιτρέπουμε.

Αυτό είναι το ταξίδι της τραγωδίας κάποιων πιστών ανθρώπων σε σχέση με το πρόσωπο του Χριστού.

Κοινωνάμε και μετά Τον ξεχνάμε και Τον πετάμε.

Ας κλείσουμε το άρθρο όπως το ξεκινήσαμε. . .

Οι περισσότεροι έρχονται στην Εκκλησία για να λύσουν τα προβλήματα τους. Έτσι ξεκινάνε και οι περισσότερες εξομολογήσεις. Σπάνια όμως θα ακούσουμε: «Δεν με νοιάζουν τα προβλήματα, με νοιάζει ο Χριστός και η αιωνιότητα».

Ας μετέχουμε όσο πιο συχνά μπορούμε στο Άγιο Ποτήριο και Αυτόν που παίρνουμε μέσα μας ας Τον βάλουμε στη ζωή μας ώστε να γίνει η ζωή μας.

π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

π. Σπυρίδων Σκουτής

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Απόφοιτος ΕΙΕΚ Ριζαρείου Εκκλησιαστικής σχολής. Κληρικός Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Εφημέριος Ι.Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Νοσοκομείου "ΕΛΠΙΣ".

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Θεία Κοινωνία αραιά και που με μια καρδιά κλειστή
• Το παιδί στη «γυάλα» για να μην αμαρτήσει.
• Oι γεροντάδες και τα πνευματικοπαίδια τους στις ενορίες.
• Σκέψεις ζωής, θανάτου και αιωνιότητας.
• Δεν αρκεί ο πνευματικός και η εξομολόγηση.
• Load more articles from this author