Το Κατηχητικό δεν είναι πλέον καχεκτικό

Η νέα χρονιά για όλες τις δράσεις και δραστηριότητες για τα παιδιά μας έχει ήδη ξεκινήσει.

Μία από αυτές εντός του χώρου της Εκκλησίας είναι και το πολύπαθο Κατηχητικό. Πολύπαθο γιατί είναι αλήθεια πως για πολλές δεκαετίες ήταν ανύπαρκτο ή αναγκαστικό είτε το είχαν αναλάβει οργανώσεις εκκλησιαστικές είτε το είχαμε αφήσει στους θεολόγους των σχολείων με ή χωρίς επιτυχία. Εξίσου, όμως, στην ίδια αλήθεια ανήκει και η τωρινή εικόνα των κατηχητικών της Εκκλησίας μας. Ένα κατηχητικό που σε αρκετές μητροπόλεις, ίσως στις περισσότερες, έχει γίνει σύγχρονο, με βάση τις νέες παιδαγωγικές διδασκαλίες, με ορεξάτους ιερείς, που επιμορφώνονται από την επίσημη Εκκλησία, με τακτικά συνέδρια, με ανακαινισμένους χώρους, με επικοινωνία των ανθρώπων που το στηρίζουν και μοιράζονται αγωνίες και καημούς, όνειρα και οράματα. Όλα το παραπάνω πλαίσιο έχει βοηθήσει, ώστε οι κατηχητικές συντροφιές, παρέες, ομάδες ή όπως αλλιώς τις ονομάζει ο καθένας, να προσφέρουν στα παιδιά μας μοναδικές εμπειρίες, όμορφες και υγιείς σχέσεις, πολλά παιχνίδια, ταξίδια, προσκυνήματα και γι’ αυτό χαμόγελα, δημιουργικότητα, ειρήνη και χαρά, δηλαδή στοιχεία που εκλείπουν από την αδυσώπητη καθημερινότητα. Ίσως, γι’ αυτό και η ταμπέλα: «Ε! Αυτός είναι του κατηχητικού» έχει διαφοροποιηθεί σε νόημα σε σχέση με παλαιά. Άλλωστε, σήμερα όλο και περισσότεροι δημοφιλείς άνθρωποι παραδέχονται με τόλμη το πέρασμά τους από τέτοιες νεανικές παρέες, χωρίς ντροπή. Αντιθέτως. Τις ενθυμούνται με αγάπη και νοσταλγία. Πρόσφατο και ενδεικτικό παράδειγμα ο Γιάννης Αντετοκούμπο. 

Τελικά, για κάποιον που ψάχνεται πνευματικά και αναζητά κάτι όμορφο και ουσιαστικό για το παιδί του η Εκκλησία σήμερα προσφέρει λύσεις. Αρκούν αυτές που έχει; Σαφώς και όχι. Κανονικά κάθε ενορία θα όφειλε να έχει οργανωμένες κατηχητικές συναντήσεις με τα παραπάνω χαρακτηριστικά και στοιχεία. Δεν κάνουν, όμως, όλοι για κατηχητικό, όπως δεν είναι όλοι για όλα, κατά τον Απόστολο των εθνών. Και δυστυχώς για μία φορά ακόμη διαπιστώνουμε πως «ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι». Όμως, εκεί όπου υπάρχει σίγουρα γίνεται δουλειά, σίγουρα μπορούμε να βοηθήσουμε, σίγουρα υπάρχει λαμπρόν πεδίον δόξης. Και το λαμπρόν πεδίον είναι οι ψυχές των παιδιών που θα λάβουν Χριστό. Γι’ αυτό οφείλουμε να παλέψουμε και να αγωνιστούμε. Και κάποιοι το κάνουν και μάλιστα καλά.

π. Χρήστος Κούρτης

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Υπηρετεί στην Ι.Μ. Γρεβενών ως Εφημέριος στον Ι.Μ.Ν. Ευαγγελιστρίας, Υπεύθυνος Κέντρου Νεότητας & Υπεύθυνος της Διακονίας Φυλακών. Είναι Καθηγητής Φιλόλογος-Θεολόγος Μ.Ε., με μεταπτυχιακό τίτλο στην Δογματική Θεολογία της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Υπήρξε δημοσιογράφος και παραγωγός της εκπομπής «Ορθοδοξία & Σύγχρονος Κόσμος» στην Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης TV 100. Με την πρεσβυτέρα του έχουν 7 παιδιά, 1 γαμπρό και 2 εγγόνια.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Ένα θαύμα στον καθένα… την νέα χρονιά.
• Έχει ποτέ πανηγύρι στις φυλακές;
• Βοριανά ή αλλιώς σκότωσε τον οχτρό σου
• Το Κατηχητικό δεν είναι πλέον καχεκτικό
• Σοφές αθλητικές κουβέντες
• Load more articles from this author