Διαπιστώνουμε αρκετές φορές ότι οι πιστοί γονείς έχουν μια υπερβολική αγωνία μην τυχόν τα παιδιά τους έχουν κάποια πνευματική πτώση. Με αυτή τη σκέψη της πνευματικής προστασίας, φτάνουν πολλές φορές σε ακρότητες.
Δεν λέω να μην δώσουμε μια εν Χριστώ αγωγή στα παιδιά, άλλο όμως αυτό κι άλλο τα άκρα που μπορεί να οδηγήσουν τα παιδιά σε επικίνδυνους δρόμους.
Οι πιο πολλοί από αυτούς τους πιστούς γονείς, διακατέχονται από έναν φόβο, να μην αμαρτήσουν τα παιδιά τους, που στο βάθος είναι ένας φόβος να μην χαλάσει η εικόνα της οικογένειάς τους στην κοινωνία. Το γνωστό σε όλους κλισέ: «Πρόσεξε μην το κάνεις αυτό! Τι θα πει ο κόσμος! Θα μας κάνεις ρεζίλι».
Σε αυτή την κατάσταση υποβόσκει και μια δαιμονική έπαρση: «Τα παιδιά μας δεν έχουν κινητά όπως τα άλλα παιδιά», «Εμένα ο γιος μου δεν ασχολείται με παιχνίδια στον υπολογιστή ή σε κονσόλες. Πάει να παίξει σε φίλους τους κατ’ οικονομία», «Αν η κόρη μου, μου ζητήσει να βγει με μια παρέα που θα έχει μέσα αγόρια, δεν την αφήνω για να μην παρασυρθεί και έχουμε καμιά σχέση.»
ΚΑΓΚΕΛΑ ΠΑΝΤΟΥ! Όπως λέει και ένα γνωστό τραγούδι. Παιδιά που μεγαλώνουν σε μια γυάλα και μάλιστα στο όνομα του Χριστού! Με ένα υφάκι ότι τα δικά μας παιδιά είναι τα καλύτερα ενώ τα άλλα είναι τα αμαρτωλά.
Εν τω μεταξύ με το ζόρι σέρνουν τα παιδιά στην εξομολόγηση λες και τα πάνε στον ανακριτή, ενώ την Κυριακή έχει τράβηγμα βίαιο πολλές φορές από το κρεββάτι για να πάμε στην εκκλησία διότι: «Έτσι πρέπει!».
Ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Οι γονείς αυτοί όταν μεγαλώσουν έρχονται στα εξομολογητήρια και λένε ότι τα παιδιά πλέον δεν θέλουν εκκλησία, παπάδες και Ιερά Μυστήρια. Ομολογούν μετά δακρύων ότι τα έχουν πλέον χάσει και ευτυχώς κάποιοι από αυτούς εξομολογούνται ότι φταίνε οι ίδιοι από τις πιέσεις που τους ασκούσαν τόσα χρόνια με τα αυστηρά όχι και μη.
Στην Εκκλησία δεν ακρωτηριάζουμε την ελευθερία, ούτε δημιουργούμε κάγκελα στις ζωές των ανθρώπων. Παιδαγωγούμε την ελευθερία εν Χριστώ κι από εκεί και πέρα ο καθένας είναι ελεύθερος θεληματικά να πράξει ό,τι επιθυμεί. Λέμε στα παιδιά να αποφύγουν το σκοτάδι, αλλά δεν τους λέμε ότι αν ανάψουν το φως το σκοτάδι δεν μπορεί να γεννηθεί!
Τα παιδιά μας τα μεγαλώνουμε με αγάπη, προσευχή και παράδειγμα και προσπαθούμε να παιδαγωγήσουμε την ελευθερία τους με διάλογο, ενημέρωση και ποιοτική πνευματική σύνδεση που έχουμε αναπτύξει μαζί τους. Από εκεί και πέρα το παιδί μας είναι ελεύθερο να κάνει τις επιλογές του.
Να έχει υπολογιστή, αλλά να ξέρει πώς να τον χειρίζεται, να βάζει όρια στο τι ανεβάζει στα κοινωνικά δίκτυα αλλά και στην ψυχαγωγία επίσης. Να μιλήσουμε και να ενημερώσουμε τον έφηβο για τη σωστή χρήση, την προσοχή στα προσωπικά δεδομένα, τους κινδύνους και τις επικίνδυνες συμπεριφορές. Το όχι σε όλα αδιακρίτως θα οδηγήσει το παιδί σε έναν κοινωνικό αποκλεισμό και δυσάρεστες συνέπειες. Φυσικά το ‘όχι’ θα πρέπει αν ειπωθεί σε μικρές ηλικίες, μετά σιγά σιγά πάμε αναλογικά στη σωστή διαχείριση των πραγμάτων.
Έχουμε ακούσει και το απίστευτο: «Εμένα το παιδί μου δεν μιλάει με κανέναν στο διάλειμμα, ούτε κάνει παρέα με άλλα παιδάκια για να μπορεί να προστατευτεί πνευματικά». Απλά το παιδί σας έχει πρόβλημα κι εσείς ως γονιός επίσης, αλλά δεν το έχετε πάρει χαμπάρι και βαπτίζετε το πρόβλημα ως πνευματικότητα.
Ο πνευματικός άνθρωπος δεν αρνείται τον κόσμο, αλλά προσπαθεί να είναι το άλας της γης και να δίνει με διάκριση, μια μαρτυρία αγάπης μέσα στον κόσμο ώστε να μεταμορφώνεται ο κόσμος εν Χριστώ.
Για να μην μιλήσουμε για τη φρικτή φράση: «Να είσαι καλό παιδί διότι μόνο τα καλά παιδιά αγαπάει ο Θεούλης».
Τα παιδιά δεν είναι δικά μας, ανήκουν στον Θεό. Εμείς απλά θα προσπαθήσουμε να παιδαγωγήσουμε την ελευθερία τους με το παράδειγμά μας, την προσευχή μας και με λίγα λογάκια. Μέχρι εκεί. Από εκεί και πέρα τα παιδιά μεγαλώνοντας θα κάνουν τις επιλογές τους, είτε μας αρέσουν είτε όχι. Από τη στιγμή που τα πάντα τα αναλαμβάνει ο Χριστός εμάς δεν μας πέφτει λόγος.
Δεν θα πάει το παιδί μας στην κόλαση ούτε θα γίνει serial killer επειδή έπαιξε ένα παιχνίδι στον υπολογιστή με τους φίλους του ή χρησιμοποιεί σωστά τα social media.
Να υποθέσω ότι τα παιδιά μας γνωρίζουν πως τα μαχαίρια στην κουζίνα τα έχουμε για να κόβουμε το ψωμί, τα φρούτα και το κρέας και όχι για να σκοτώνουμε ανθρώπους.
Φυσικά υπάρχουν καταστάσεις που θα πούμε το όχι οριζόντια και κάθετα, σε αυτή λοιπόν την περίπτωση έχετε μια άλλη αρετή να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους θέση και αυτή δεν είναι άλλη από τη διάκριση.
Ας μην βάζουμε τα παιδιά ούτε σε γυάλες, ούτε σε κλουβιά. Ας τους δείξουμε βιωματικά τον δρόμο της εν Χριστώ ζωής δείχνοντας και ενημερώνοντάς τα για τους κινδύνους και τις δυσκολίες. Από εκεί και πέρα ας τους δώσουμε τα κλειδιά των επιλογών, αλλά ποιες πόρτες θα ανοίξουν ας το επιλέξουν τα ίδια τα παιδιά. Με το ζόρι να ακολουθήσουμε τον Χριστό, δεν γίνεται. Μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος είπε: «Όστις θέλει», μια πρόσκληση στην ελευθερία του ανθρώπου.
Ποτέ δεν θα κάνω την τελική επιλογή για το παιδί μου, θα το μάθω τον τρόπο και τα κριτήρια να επιλέγει, αλλά την πόρτα θα την ανοίξει το ίδιο το παιδί με αίσθημα ευθύνης και ωριμότητας. Μην ξεχνάμε, το θέμα δεν είναι αν θα πέσεις, αλλά να μπορείς να σηκωθείς και να πιάσεις το χέρι του Κυρίου όταν είσαι βυθισμένος στα κύματα της αμαρτίας.
Καλές παιδαγωγικές διαδρομές.
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr
Thank you for rating this article.
