Αγαπητοί Αναγνώστες, είμαι σίγουρος ότι σας έχει συμβεί να νιώθετε πως όλα σας πάνε στραβά ταυτόχρονα!
Είναι κάποιοι περίοδοι και στιγμές της ζωής μας, που δεν προλαβαίνουμε κυριολεκτικά και μεταφορικά να πάρουμε μια ανάσα από ένα πρόβλημα και να σκάει το επόμενο χτύπημα! Ακόμη και να είστε η εξαίρεση και μην σας έχει συμβεί προσωπικά, σίγουρα έχετε δει να συμβαίνει σε άλλα μέλη της οικογένειας ή της γειτονιάς ή ακόμη και μεταξύ των φίλων και των συναδέλφων σας!
Ξημερώνει μια μέρα και δεν ακούμε απλά αλλά βιώνουμε την ακρίβεια σε βασικά ήδη διατροφής, ένδυσης και ιδιαιτέρως στα καύσιμα με ότι αυτό συνεπάγεται!. Στα σουπερμάρκετ και μια απλή βόλτα στα ράφια τους πραγματικά έγιναν εφιάλτης και ας προσπαθούν οι κυβερνώντες να μας παρουσιάσουν εφαρμογή με προσφορές και διευκόλυνσης να βρούμε τα πιο φθηνά και συμφέροντα για την τσέπη μας…!
Από την άλλη οι ιδιοκτήτες κατοικιών μας ζητάνε αύξηση στο νοίκι ή μας διώχνουν για ιδιοκατοίκηση, κι άντε να βρει κανείς σπίτι από την αρχή με τέτοια αυξημένα κόστη. Στη δουλειά ακούγονται ψίθυροι για απολύσεις και καταλαβαίνει κανείς ότι είναι αναλώσιμος που τον βρίσκει η πόρτα της εξόδου ανεξαρτήτου εργατικότητας και έτη υπηρεσίας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τα οικονομικά, σκάει έξαφνα μια σοβαρή ασθένεια σε εμάς ή στην οικογένεια όπου π.χ. ένα δικό μας άνθρωπος καθηλώνεται σε ένα καροτσάκι ή παλεύει με την κατάθλιψη και τους «ψυχικούς του δαίμονες» κι εμείς στεκόμαστε δίπλα του σχεδόν ανήμποροι. Πώς να αντέξει η ψυχή τόση πίεση; Είναι πολύ εύκολο να φτάσεις στην απελπισία. Να σηκώσεις τα χέρια ψηλά και να καταρρεύσεις.
Εκεί όμως ακριβώς είναι το σημείο που κάνουμε το μεγάλο λάθος. Πιστεύουμε και εγκλωβιζόμαστε σε αυτό, ότι πρέπει να τα λύσουμε όλα μόνοι μας. Κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Σφίγγουμε τα δόντια εγωϊστικά, οργανώνουμε τα πλάνα μας και λέμε: «Θα το παλέψω, θα τα καταφέρω». Βγάζουμε τον Θεό τελείως έξω από «την εξίσωση». Νομίζουμε πως αν δεν ελέγχουμε εμείς την κάθε λεπτομέρεια, χαθήκαμε. Ουσιαστικά η ίδια η υπεροψία μας, αν το αναλύσουμε προσεκτικά και σε βάθος ότι η αίσθηση ότι είμαστε παντοδύναμοι γεννάει τα μισά μας, αν όχι όλα, τα αδιέξοδα.
Το «Καλά», σημαίνει πως πρέπει να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια; Όχι βέβαια. Θα τρέξουμε, θα προσπαθήσουμε, θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι σου. Αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε βαθιά μέσα μας και να το ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας ότι οι δικές μας δυνάμεις δεν φτάνουν. Δεν είμαστε «ο Θεός του εαυτού μας», όσο και να προσπαθούν οι Ανατολικές Θρησκείες αλλά ουσιαστικά και διάφοροι εκπρόσωποι του τεχνολογικού και του δήθεν επιστημονικού χώρου να μας πείσουν.
Όταν πιστεύουμε πραγματικά πως ότι και να συμβαίνει ο Θεός είναι μεγάλος. Είναι δίπλα μας, ζωντανός, έτοιμος να μας σηκώσει. Πως να το προσπερνάς αυτά; «Επίρριψον επί Κύριον την μέριμνάν σου, και αυτός σε διαθρέψει», λέει ο Ψαλμός. Επίσης ο ίδιος ο Χριστός μας φωνάζει και στην εποχή μας όποτε και τότε όταν ήρθε για πρώτη φορά :«Δεύτε πρός με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι και εγώ αναπαύσω υμάς». Γιατί δεν πάμε όμως; Ας απαντήσει κανείς στον ευατό του…!
Σε αυτό το σημείο είναι ευκαιρία να θυμηθούμε τον δίκαιο Ιώβ από την Παλαιά Διαθήκη και να εμπνευστούμε από το παράδειγμά του. Έχασε τα πάντα μέσα σε λίγες ώρες. Περιουσία, παιδιά, την ίδια του την υγεία. Γέμισε πληγές από την κορυφή ως τα νύχια. Έπεσε στην απόγνωση; Πόνεσε, έκλαψε, αλλά δεν βλασφήμησε. «Ο Κύριος έδωκε, ο Κύριος αφείλατο», είπε. Εμπιστεύτηκε τον Θεό ακόμα κι όταν όλα γύρω του ήταν συντρίμμια.
Από την άλλη ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: «Πως ο πόνος και οι θλίψεις είναι σαν τη φωτιά που καθαρίζει το χρυσάφι. Δεν μας τις στέλνει ο Θεός για να μας τιμωρήσει, αλλά για να βγει από μέσα μας ό,τι πιο καθαρό υπάρχει. Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε συχνά: κάνε εσύ αυτό που μπορείς ανθρωπίνως, κι άσε στον Θεό αυτό που είναι αδύνατο για σένα. Γιατί επιμένεις να σηκώνεις το βάρος που ανήκει στον Θεό; Αν Κοιτάξουμε λίγο πίσω, μόλις δύο ή τρεις γενεές, Οι παππούδες μας έζησαν πολέμους, Κατοχή, πείνα. Έβλεπαν τα σπίτια τους να καταστρέφονται. Γονείς να θάβουν τα παιδιά τους. Κι όμως, δεν λύγισαν Δεν είχαν τίποτα εκτός από την βαθειά τους απλή, ζεστή πίστη. Αυτό ήταν αυτό που τους κρατούσε όρθιους!
Τα βλέπει κανείς ευτυχώς και σήμερα ανάλογα παραδείγματα δίπλα μας. Άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους, γονάτισαν, προσευχήθηκαν και βρήκαν ξανά τον δρόμο τους. Γονείς που φροντίζουν παιδιά με βαριές αναπηρίες κι όμως το πρόσωπό τους λάμπει από μια περίεργη ειρήνη. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι υπέρ-ήρωες. Απλώς έμαθαν με ταπείνωση να μην στηρίζονται μόνο στις δικές τους δυνάμεις, αλλά να ζητούν συνεργεία και επέμβασή από το «Θείο Παράγοντα» που περιμένει να τον καλέσουμε στη ζωή μας!
Κλείνοντας το άρθρο μας Αγαπητοί Αναγνώστες, ας αλλάξουμε έστω και τώρα την ματιά που κοιτάμε τα πράγματα! Ας σταματήσουμε να τα μετράμε όλα με τη στενή μας λογική και τώρα τελευταία την «τεχνητή λογική». Ας αγωνιστούμε ενεργοποιώντας τις δυνάμεις και τα χαρίσματα που μας έχει δώσει ως άνθρωπο απλόχερα ο Θεός, αλλά στο τέλος ας παραδώσουμε το αποτέλεσμα στα χέρια Του. Ας συνδεθούμε ενεργά ως μέλη της Εκκλησίας, ας εξομολογηθούμε ειλικρινά, αφού πάρουμε την ευλογία ας κοινωνήσουμε, και καθημερινά μέρα και νύχτα ας προσευχόμαστε στο Θεό απλά, σαν να μιλάμε στον κατά σάρκα πατέρα μας. Όταν η τρικυμία φουντώνει στο βίο της ζωής μας, να μη ξεχνούμε πως ο Χριστός είναι μέσα στο καράβι! Ακόμα κι αν φαίνεται πως κοιμάται, είναι εκεί απλά περιμένει να τον καλέσουμε και φωνάξουμε στην ζωή μας! Αμήν
Thank you for rating this article.
