Αγαπητοί Αναγνώστες, είναι γεγονός, ότι σε κάθε εποχή της ιστορίας του κόσμου και της ανθρωπότητας,
η πίστη στον Θεό υπήρξε το σημείο αντιλογίας ανάμεσα στους ανθρώπους σε τέτοιο σημείο που έγιναν ακόμη τόσοι και τόσοι θρησκευτικοί πόλεμοι. Άλλοι την αγκάλιασαν την πίστη με καρδιά ταπεινή, άλλοι την πολέμησαν με εμμονή και σίγουρα με υπερηφάνεια. Σήμερα όμως στην δικιά μας εποχή, ίσως περισσότερο από ποτέ, γινόμαστε μάρτυρες μιας ιδιαίτερης έξαρσης της αλαζονικής απιστίας. Μέσα από τη δήθεν σάτιρα, τα κοινωνικά δίκτυα, την δήθεν ελευθερία της τέχνης, την τηλεόραση ακόμη και το θέατρο, πολλοί διακηρύσσουν την αθεΐα τους με προκλητική έπαρση, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χλευάζουν τον Χριστό, την Εκκλησία τους Κληρικούς αλλά ακόμη και τους ίδιους τους πιστούς που έχουν φόβο Θεού και πίστη μέσα τους.
Όλοι αυτοί που τολμούν τέτοιες ασέβειες, δηλώνουν «υπερήφανοι άθεοι», ειρωνεύονται τα πρόσωπα των αγίων, γελοιοποιούν τα Ιερά Μυστήρια και σύμβολα, αποκαλούν σκοταδισμό την πίστη και αναχρονιστική την Ορθοδοξία. Οι πτώσεις, τα λάθη και ίσως υπερβολές κάποιων ανθρώπων της Εκκλησίας είναι «βούτηρο στο ψωμί τους» Στήνουν θεατρικές παραστάσεις, δημιουργούν κινηματογραφικά έργα και σειρές και viral βίντεο που σκοπό έχουν να προσβάλουν, γελοιοποιήσουν ή να «αποκαθηλώσουν» την πίστη. Μιλούν για «φανταστικό Θεό» και για Εκκλησία όχι ως Κιβωτός Σωτηρίας αλλά ως μια «κερδοφόρα επιχείρηση», απορρίπτοντας όχι μόνο τη θεολογία αλλά και κάθε ηθικό θεμέλιο και αξίες που αυτή διασώζει και προσφέρει.
Φυσικά η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αιφνιδιάζεται από αυτή την εχθρική-πολεμική στάση, την έχει συναντήσει και αντιμετωπίσει αιώνες τώρα. Ο Μέγας Βασίλειος, ήδη από τον 4ο αιώνα, σημειώνει: «Ουδείς γαρ ούτως μισείται ως ο της αληθείας εραστής». Όποιος αγαπά την αλήθεια του Θεού, θα συναντήσει χλευαστική και ειρωνική αντίδραση, πολλές φορές μάλιστα άδικη και υβριστική.
Ο σύγχρονος άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς στον 20ό αιώνα μιλούσε ξεκάθαρα για τη νέα ειδωλολατρία της εποχής: «Ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να γίνει ο ίδιος Θεός. Δεν αρνείται τον Θεό επειδή δεν πιστεύει· τον αρνείται γιατί θέλει να Τον αντικαταστήσει». Αυτή η αλαζονική αυτοθέωση γεννά έπαρση και κατεδαφίζει κάθε ιερό.
Απέναντι σε αυτή την επίθεση, πώς στέκεται ο πιστός άνθρωπος; Με εκδίκηση; Με θυμό; Όχι και αλλοίμονο σε όσους Χριστιανούς που αγανακτούν και νομίζουν ότι με τέτοιο τρόπο υπερασπίζονται σωστά την πίστη τους. Ο σωστός χριστιανικός τρόπος είναι με ταπείνωση. Με καρδιά που σιωπά και προσεύχεται. Με διάθεση διαλόγου, αλλά όχι πάλης και αντιπαράθεσης για την αντιπαράθεση. Με αλλοιωμένο ήθος και πνεύμα ειρωνικό και επιθετικό ποτέ δεν πρέπει να χρησιμοποιούν και να συμπεριφέρονται οι πιστοί. Οι αληθινοί χριστιανοί απαντούν με το ίδιο το σωστό παράδειγμά τους. Δεν υψώνουν τη φωνή τους, αλλά σιωπούν με την πνευμαρική ζωή τους.
Όπως λέει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: «Η ταπείνωση είναι η στολή της θεότητας· διότι ο Λόγος σαρκώθηκε με ταπείνωση». Ο ίδιος ο Χριστός, όταν Τον μαστίγωσαν, Τον κορόιδεψαν, Τον έφτυσαν, δεν αντέδρασε με οργή, αλλά με σιωπή. Δεν ανταπέδωσε· συγχώρησε. Αυτός είναι ο δρόμος του πιστού.
Και σήμερα ακόμη, υπάρχουν αμέτρητοι πιστοί – άνδρες, γυναίκες, νέοι, ηλικιωμένοι – που μένουν σιωπηλά «σταυρωμένοι», υπομένοντας τον χλευασμό για την πίστη τους. Δεν απαντούν με κραυγές. Δεν υψώνουν σημαίες πολέμου προτιμούν να βλέπουν και να αντιμετωπίζουν τα δικά τους σφάλματα και όχι τις αμαρτίες των άλλων. Στέκονται στην Εκκλησία με ταπεινό φρόνημα και προσεύχονται για εκείνους που τους υβρίζουν. Είναι αυτοί που ο ίδιος ο Χριστός είπε στην επί του Όρους Ομιλία Του οι «μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης» (Ματθ. 5,10).
Στην καθημερινότητα, βλέπουμε συχνά στα κοινωνικά δίκτυα ανθρώπους να λοιδορούν τη Θεία Κοινωνία, να ειρωνεύονται τη νηστεία, να γελοιοποιούν την προσευχή. Και όμως, οι πιστοί δεν ανταποδίδουν το ίδιο. Όπως σημειώνει ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Μη μαλώνετε. Προσευχηθείτε και ο Χριστός θα μιλήσει στις καρδιές τους». Η σιωπή του πιστού δεν είναι αδυναμία. Είναι η πιο δυνατή κραυγή, όταν είναι ποτισμένη με την Χάρη του Θεού.
Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η ιστορία έχει δείξει ότι η αλαζονεία των απίστων δεν διαρκεί. Είναι πυροτέχνημα. Περνά και ξεχνιέται. Η πίστη όμως, με την ταπείνωση των Αγίων, μένει στους αιώνες. Όσοι κορόιδεψαν την Εκκλησία, σίγησαν και ηττήθηκαν. Όσοι την πίστεψαν και ταπεινώθηκαν, δοξάστηκαν και νίκησαν.
Ο σύγχρονος κόσμος δεν χρειάζεται περισσότερες φωνές· χρειάζεται περισσότερα παραδείγματα. Χρειάζεται Χριστιανούς ταπεινούς, πράους, ανεξίκακους. Μάρτυρες όχι της καταγγελίας, αλλά της αγάπης. Και αυτή η αγάπη θα μεταμορφώσει και τον πιο σκληρό άθεο, όχι με λόγια, αλλά με την παρουσία του Χριστού μέσα από εμάς.
Κλείνοντας το άρθρο μας Αγαπητοί μας Αναγνώστες ας μη μας φοβίζει λοιπόν η έπαρση των απίστων. Ο Χριστός έχει ήδη νικήσει. Η Εκκλησία Του θα στέκει αιώνια εώς την συντέλεια των αιώνων. Εμείς ας φροντίσουμε να μη χαθεί η δική μας ταπείνωση. Γιατί σε αυτή κατοικεί η Χάρις. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος τόνιζεί ότι «Ταπείνωσις εστίν λήθη των ιδίων κατορθωμάτων». Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς επίσης λέει : «Η πεποίθησις εις την σοφίαν και την λογικήν του κόσμου εγείρει εναντίον της Αληθείας όχι απλώς άρνησιν, αλλά μανίαν και διωγμόν». Ενώ τέλος ο Άγιος Παΐσιος μας λέει : Ότι η πίστης δεν επιβάλλεται, αλλά αποκαλύπτεται σε καρδιές ταπεινές». Αμήν!
Thank you for rating this article.
