Άνοιξε τα παντζούρια!

Την προσπάθειά μας, τις δυσκολίες που συναντάμε, εμπειρίες που μας έχουν σημαδέψει, αλλά και πράγματα που παλεύουμε καθημερινά να ξεπεράσουμε

Και πολλές φορές, χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε, στην προσπάθειά μας να προστατευτούμε, οχυρωνόμαστε. Κλεινόμαστε. Κατεβάζουμε τα παντζούρια μας.

Κι όμως, ο ήλιος εξακολουθεί να φωτίζει.

Ο ήλιος είναι ο Χριστός.

Εμείς όμως μπορεί να μένουμε μέσα, με τα παντζούρια κατεβασμένα. Και αυτά τα παντζούρια έχουν όνομα. Μπορεί να είναι ένας φανατισμός, μια ακρότητα που μας κάνει να μη θέλουμε ούτε να ακούσουμε τον άλλον, μια τυπολατρεία ή ακόμη και η σιγουριά ότι “εμείς έχουμε δίκιο και κανένας άλλος”

Και δεν είναι πάντοτε εύκολο να τα ανοίξουμε. Γιατί τότε θα χρειαστεί να δούμε πιο καθαρά και τον εαυτό μας και όσα συμβαίνουν με τους ανθρώπους γύρω μας.

Αυτό μπορεί να συμβαίνει με τον άνθρωπό σου, με το παιδί σου, ακόμη και μέσα στη δουλειά σου. Μπορεί να στεκόμαστε όλοι μέσα στο ίδιο μισοσκότεινο δωμάτιο και να μαλώνουμε για το ποιος φταίει περισσότερο για το σκοτάδι.

Ο ήλιος όμως είναι έξω. Υπάρχει.

Κι εμείς, αντί να ανοίξουμε τα παντζούρια, μπορεί να εξαντλούμαστε προσπαθώντας να αποδείξουμε ποιος τα έκλεισε.

Ακόμη κι όταν μια ακτίνα φωτός βρει κάποια χαραμάδα, μπορεί να μη θέλουμε να την αφήσουμε να περάσει, γιατί μας δείχνει κάτι διαφορετικό από αυτό που είχαμε ήδη αποφασίσει. Κι έτσι μπορεί να μείνουμε στο ποιος έφταιξε και να ξεχάσουμε το πιο σημαντικό: να αφήσουμε επιτέλους το φως να περάσει.

Κάπως έτσι μπορεί να συμβαίνει και με την πίστη μας. Λέμε ότι πιστεύουμε στον Χριστό. Αλλά αξίζει κάποτε να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: αφήνω τον Χριστό να με φωτίσει και να με αλλάξει ή τελικά Τον θέλω όπως εγώ Τον έχω φτιάξει μέσα μου;

Και αυτό φαίνεται τελικά στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας. Φαίνεται στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας. Στο πώς του μιλάμε, αν μπορούμε να τον ακούσουμε, αν μπορούμε ακόμη να συγχωρήσουμε και να αγαπήσουμε.

Γιατί δεν αρκεί να μιλάμε για το φως του Χριστού, αν με τη στάση μας «μοιράζουμε» σκοτάδι.

Το φως δεν χρειάζεται να το φοβόμαστε

Ας ανοίξουμε λοιπόν τα παντζούρια της ζωής μας, για να αφήσουμε το φως του Χριστού να μπει μέσα. Πρώτα μέσα μας. Γιατί από εκεί χρειάζεται να αρχίσουμε: πρώτα να αφήσουμε τον Χριστό να φωτίσει εμάς.

π. Νικόλαος Λαγουμτζής

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

• Αρχιμανδρίτης και Συνταγματάρχης (Θ) ε.α., εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κηπουπόλεως της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου.  • Απόφοιτος της Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αγίου Όρους και πτυχιούχος του Ποιμαντικού Τμήματος της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, καθώς και πτυχιούχος Βυζαντινής Αγιογραφίας.  • Με την αείμνηστη πρεσβυτέρα του, Καλλιόπη Μαυροφοράκη (+2008), απέκτησαν έξι παιδιά.  • Υπηρέτησε σε Σχηματισμούς, Στρατιωτικές Σχολές και Επιτελικές θέσεις των Ενόπλων Δυνάμεων και αποστρατεύθηκε ως Διευθυντής Γραφείου Θρησκευτικού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Άνοιξε τα παντζούρια!
• Για να καταδικάσεις, ανοίγεις το στόμα. Για να συγχωρήσεις, την ψυχή.
• Μην παντρευτείς, αν δεν έχεις καταλάβει πρώτα αυτό!
• Όταν μεγαλώνεις μόνος ένα παιδί.
• Βάλε όρια, αλλά πρόσεξε την καρδιά σου!
• Load more articles from this author