Όσο μεγαλώνεις, εκτιμάς το σάλιο που χαλάς για να μιλήσεις, και κατόπιν τη φαιά ουσία που έχεις στο μυαλό σου αρχίζεις να εξετάζεις που θα τη σπαταλήσεις. Αξίζει σε μερικούς να λες ότι «πετάει ο γάιδαρος» και μάλιστα ότι έχεις ταξιδέψει μαζί του κι εσύ ο ίδιος και απολαμβάνεις κάθε φορά το ταξίδι.
Συναντάς διάφορες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα μια γυναίκα που την έχει καταστρέψει ο άντρας της, ζει σε έναν γάμο με έναν άντρα που την έχει διαλύσει ψυχολογικά, σωματικά, της έχει διαστρεβλώσει την πραγματικότητα, την έχει απομακρύνει από ανθρώπους γύρω της κι εκείνη επειδή έχει κυριολεκτικά παραδώσει τη ζωή και την προσωπικότητά της, συνεχίζει να τον κάνει Θεό. Σου βάζει και μια ταμπέλα δικαιολογίας: «Το κάνω για τα παιδιά.», και το κακό αρχίζει να έχει περισσότερα θύματα. Και όλο αυτό; Το βαπτίζει και «αγία υπομονή».
Αν είσαι Αγία αγαπητή μου και όντως με την προσευχή σου ο άντρας σου αλλάξει, έχει καλώς, αν δεν είσαι όμως, πρέπει να ενεργήσεις και να κάνεις κάτι. Η σιωπή και η απραξία κάποιες φορές είναι συνενοχή σε έγκλημα. Ίδιο αμάρτημα έχει ο φονιάς και ίδιο αυτός που ήταν παρών και δεν μίλησε όταν ο άλλος πάτησε τη σκανδάλη.
Δεν βλέπει όμως. Δεν θέλει να δει.
Υπάρχει και ένα βόλεμα του στυλ: «Πού να τρέχω τώρα, πού να ξεκινάω από την αρχή. Δεν βαριέσαι, πάμε κι όπου πάει». Mάλλον στο γκρεμό θα πάτε.
Γνωρίζω και άντρες που είναι σε αυτό το μοτίβο. Η γυναίκα τους, τους διέλυσε, τους άλλαξε την πραγματικότητα, την προσωπικότητά τους, τους απομάκρυναν από όλους, σαν να έχουν μπει σε αίρεση. Δεν μπορείς καν να τους μιλήσεις, δεν θα συνεννοηθείς ούτε για δύο λεπτά. Θα καμαρώνουν και θα σου λένε ότι για μένα η γυναίκα μου είναι τα πάντα και στην ουσία η γυναίκα τους, τους κατέστρεψε. Πάντα αυτή να κατηγορεί τους πάντες και τα πάντα, να το παίζει θύμα, να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα κι εκείνος να τη βλέπει σαν θεά. Πλήρης παράδοση. Ακόμη η σκέψη και ο λόγος του είναι καθοδηγούμενα από εκείνη. Πλήρης προγραμματισμός. Και θα σου πούνε κιόλας ότι αγαπιούνται ή ότι σπάνια τσακώνονται. Θα το παίζουν και πνευματικό ζευγάρι. Πόσες μητέρες έρχονται στα εξομολογητήρια λέγοντας: «Ο γιος μου παντρεύτηκε την τάδε κοπέλα και έχει αλλάξει προς το χειρότερο δεν τον αναγνωρίζουμε.»
Ένα μεγάλο ποσοστό των γάμων είναι έτσι. Δεν θέλουν να φύγουν, πέρασαν τα χρόνια, βολεύτηκαν και λιγάκι, δεν έχουν κουράγιο να ξεκινήσουν κάτι άλλο, οπότε σου λέει ο άλλος: «Καλύτερα να μείνω στον βούρκο». Το κακό είναι ότι αυτή την υπομονή την ανάγει σε πνευματικότητα: «Εγώ με τη γυναίκα μου έχουμε πνευματικό, εξομολογούμαστε, κοινωνάμε κλπ» και γνωρίζει ότι ο γάμος όχι μόνο είναι νεκρός αλλά και τοξικός.
Τι κάνεις; Μπορεί να είναι ο φίλος σου, ο συγγενής σου, ο γνωστός, ο κολλητός.
Η απάντηση είναι: Τίποτα.
Αν του άλλου του αρέσει και δεν θέλει να δει τίποτα και δεν ζητάει βοήθεια για τίποτα, μη μιλάς. Άφησέ τον στον κόσμο του. Ίσως δεν καταλάβει τίποτα ποτέ. Ίσως όλο αυτό να το λύσει και ο θάνατος, κάποιες φορές. Ο Θεός ξέρει. Μην πεις τίποτα. Θα γίνεις κακός, θα σου ορμήσουν. Αν κάτι βλέπεις εσύ και ο άλλος δεν το βλέπει, μην μιλήσεις. Θα γίνει πόλεμος και ο χαμένος θα είσαι εσύ.
Αυτό γίνεται και στην εξομολόγηση. Ο πνευματικός βοηθάει τον εξομολογούμενο να δει την αλήθεια στα πράγματα, να δει και να νιώσει το λάθος, την αμαρτία. Να τον οδηγήσει με τη χάρη του Θεού στην εν Χριστώ αυτογνωσία και αλήθεια. Αν ο άλλος δεν θέλει, δεν γίνεται τίποτα. Αν ο ασθενής δεν θέλει να θεραπευτεί, δεν πιστεύει ότι έχει την τάδε αρρώστια και δεν θέλει να ακολουθήσει τις οδηγίες του γιατρού δεν θα υπάρξει θεραπεία. Όχι γιατί φταίει ο γιατρός αλλά διότι ο ασθενής αρνείται.
Καλύτερα λοιπόν: «Πετάει ο γάιδαρος». Μην μιλάς εκεί που ο άλλος δεν θέλει να ακούσει, να προβληματιστεί ή δεν καταλαβαίνει. Δεν έχει νόημα. Κάνε προσευχή μυστικά, δώσε το όνομά του στην προσκομιδή να έρθει η χάρις, να φύγει η θολούρα, αλλιώς άφησε τον κι έχει ο Θεός.
Μερικές φορές ενώ θέλεις, επιθυμείς, κάποια πράγματα και σχέσεις δεν θα αλλάξουν. Θα μείνουν στο σκοτάδι, στο λάθος, στον εκτροχιασμό.
Θέλει κότσια η αλλαγή, η αλήθεια και η διάγνωση.
Είναι προς όλους αλλά δεν θα το θελήσουν όλοι.
Και ο Θεός; Δεν εκβιάζει. Σε αφήνει να περπατήσεις στον δρόμο που επέλεξες, ακόμα και αν πάει στον γκρεμό. Είναι θέμα ελεύθερης επιλογής. Ο Θεός θα είναι παρών, αλλά συνήθως βρίσκεται εκεί που Τον έχουμε αφήσει και Τον ξεχνάμε. Αν θελήσεις και Τον βάλεις πραγματικά στη ζωή σου ίσως αλλάξουν τα πράγματα.
Τι θα κάνεις ;
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr
Thank you for rating this article.
