Η Τελευταία «Κλοπή»: Πώς ένας Ληστής Άρπαξε τον Παράδεισο

Τι παράδοξο, τι μυστήριο κρύβεται πίσω από αυτά τα λόγια! Όλη του τη ζωή, αυτός ο άνθρωπος ζούσε στο σκοτάδι, παίρνοντας με τη βία όσα δεν του ανήκαν. Ήταν ένας κακούργος, καταδικασμένος στη διαγραφή και τον θάνατο. Όμως, την ύστατη στιγμή, πάνω στο ξύλο του σταυρού, εκτελεί το πιο πετυχημένο «ριφιφί» στην ιστορία της ανθρωπότητας. Δεν έκλεψε χρυσάφι, δεν έκλεψε ασήμι. Άρπαξε τον Παράδεισο.

Πώς όμως γίνεται να «κλέψεις» τη Bασιλεία των Oυρανών;

Ο ληστής δεν είχε χρόνο για έργα. Δεν είχε χρόνο για νηστείες, για μετάνοιες, για προσευχές διαρκείας, για να επανορθώσει τα λάθη του. Τα χέρια και τα πόδια του ήταν καρφωμένα. Το μόνο που του είχε απομείνει ελεύθερο ήταν η καρδιά του και η γλώσσα του. Και με αυτά τα δύο, ξεκλείδωσε την πόρτα της αιωνιότητας. Ενώ ο κόσμος γύρω χλεύαζε τον Εσταυρωμένο Χριστό, ο ληστής είδε πίσω από τις πληγές και το ακάνθινο στεφάνι τον Βασιλέα της Δόξης.

Δεν ζήτησε να κατέβει από τον σταυρό, δεν ζήτησε να σωθεί το σώμα του. Ζήτησε κάτι πολύ μεγαλύτερο:

«Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου». Αυτή η απλή, γεμάτη συντριβή ομολογία, ήταν το «κλειδί». Εκείνη τη στιγμή, η θεία χάρη λειτούργησε σαν τον πιο μεγάλο συνεργό. Ο Χριστός δεν τον επέκρινε, δεν του θύμισε το παρελθόν του. Του χάρισε αμέσως το λάφυρο: «Αμήν σοι λέγω, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω». Το παράδειγμα του ληστή είναι το μεγαλύτερο μήνυμα ελπίδας για όλους μας.

Ποτέ δεν είναι αργά.

Η σωτηρία δεν είναι ζήτημα χρόνου, αλλά ποιότητας καρδιάς. Μια στιγμή ειλικρινούς μετάνοιας μπορεί να σβήσει μια ολόκληρη ζωή στο σκοτάδι.Ο Παράδεισος δεν αγοράζεται, χαρίζεται. Δεν κερδίζουμε τη σωτηρία με τα δικά μας «χαρτιά» ή την υποτιθέμενη ηθική μας υπεροχή. Είναι δώρο της άπειρης αγάπης του Θεού σε όποιον την ζητήσει με ταπεινοφροσύνη.

Ο ληστής μπήκε πρώτος στον Παράδεισο, πριν από τους προφήτες, πριν από τους δικαίους, πριν από τους σοφούς. Έγινε ο «κλέφτης» που μετέτρεψε την καταδίκη του σε θρίαμβο, γιατί άπλωσε το χέρι της πίστης και άρπαξε την αγκαλιά του Θεού.Ας μην απελπιζόμαστε, λοιπόν, για τα δικά μας λάθη και τις δικές μας πτώσεις. Ας ζηλέψουμε την «κλοπή» του ληστή.

Ας στρέψουμε τα μάτια μας στον Εσταυρωμένο και ας του ψιθυρίσουμε με την ίδια πίστη: «Μνήσθητί μου, Κύριε…».

Και ο Παράδεισος θα γίνει δικός μας.