Αγάπη δεν είναι μόνο το τι δίνεις. Είναι και ο τρόπος που το δίνεις.
Μπορεί να προσφέρεις πολλά σε έναν άνθρωπο και παρ’ όλα αυτά, εκείνος να μην νιώθει την αγάπη που του προσφέρεις. Να γίνετε κάτι μέσα του και να μην την νοιώθει, ενώ την έχει πολύ ανάγκη.
Ίσως γιατί η αγάπη δεν μετριέται μόνο με πράγματα, χρήματα, εξυπηρετήσεις ή δώρα. Υπάρχουν πράγματα που κοστίζουν πολύ και προσφέρουν λίγα στην καρδιά μας, και υπάρχουν μικρές κινήσεις που δεν κοστίζουν τίποτε και όμως μένουν μέσα μας για χρόνια.
Ένα χέρι μπορεί να δώσει σίγουρα κάτι. Η καρδιά, όμως δεν δίνει, αλλά ΧΑΡΙΖΕΙ!
Και αυτό θέλει λεπτότητα.
Θέλει να μπορείς να πλησιάζεις τον άλλον χωρίς να τον πιέζεις. Να μάθεις να τον ακούς χωρίς να ετοιμάζεις την απάντηση που θα του δώσεις. Άκουσε τον πρώτα!
Να τον βοηθάς χωρίς να τον κάνεις να αισθάνεται ότι σου χρωστά.
Σκέψου ότι ίσως, ακόμη και μια σωστή και αληθινή κουβέντα μπορεί να πληγώσει, αν ειπωθεί με τον λάθος τρόπο. Όμως και μια πολύ απλή λέξη, μπορεί να γίνει παρηγοριά, αν ειπωθεί με αγάπη. Με κατανόηση. Όχι με αποδεικτικά στοιχεία, ότι εμείς έχουμε το κάθε δίκιο.
Η αγάπη, λοιπόν, καλλιεργείται. Δεν αρκεί να λέμε «εγώ αγαπώ». Χρειάζεται να μαθαίνουμε καθημερινά πώς να αγαπάμε. ΝΑ το κτίζουμε κάθε μέρα. Να το δουλεύουμε μέσα μας.
Και το πρώτο σχολείο αυτής της αγάπης, είναι το σπίτι μας. Είναι οι άνθρωποι μας.
Μαζί με τον άνθρωπο που ζει δίπλα μας, μαζί μας, που μοιραζόμαστε μια ανάσα.
Στον σύντροφο ή στην σύντροφό μας.
Στο παιδί μας.
Στον ηλικιωμένο γονιό μας.
Στον άνθρωπο που βλέπουμε κάθε ημέρα και που ακριβώς επειδή τον έχουμε συνεχώς κοντά μας, μπορεί κάποτε να ξεχνάμε ότι χρειάζεται και αυτός έναν καλό λόγο, μια αγκαλιά, λίγο χρόνο από τον χρόνο μας, ένα πραγματικό ενδιαφέρον.
Ο Χριστός μας έχει δείξει τον δρόμο, τοποθετεί την αγάπη στο κέντρο της σχέσης μας με τον Θεό και τον άνθρωπο: «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Να αγαπήσουμε τον άλλον, όπως αγαπάμε και εμάς!
Ας αρχίσουμε, λοιπόν, από τα κοντινά. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Ας ξεκινήσουμε από το σπίτι μας.
Όχι με μεγάλες διακηρύξεις, όχι πολλά λόγια και δηλώσεις, αλλά με διάκριση, με λεπτότητα, με σεβασμό στον άλλον.
Γιατί κάποτε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε σε έναν άνθρωπο δεν είναι αυτό που κρατάμε στο χέρι μας.
Είναι ο τρόπος με τον οποίο του δίνουμε την καρδιά μας.
Thank you for rating this article.
