Είναι σαφές ότι πολλές γυναίκες συμμετείχαν στην συνοδεία του Ιησού και στα ευχαριστιακά δείπνα μαζί με τους μαθητές Του. Γυναίκες μαθήτριες, με πρώτες μετά την Ανάσταση τις Μυροφόρες.
Μάλιστα απόψε θ’ ακουστεί το υπέροχο τροπάριο της Αγίας Κασσιανής, της μεγάλης βυζαντινής ποιήτριας στους Ναούς: «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Γυνή, την σην αισθομένη Θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι, προ του ενταφιασμού κομίζει…». Το τροπάριο μιλά για την Αγία αλείψασα, την ανώνυμη πόρνη του Ευαγγελίου την οποία η Εκκλησία τιμά την Μεγάλη Τετάρτη διότι «αισθάνθηκε», δηλαδή κατάλαβε, την Θεότητά Του πριν τον θάνατο και την Ανάστασή Του και ανάλαβε «τάξην» μυροφόρου αλείβοντας μύρο και δάκρυα το ζων σώμα του Κυρίου.
Την ίδια στιγμή που οι πολλοί ρωτούσαν «ποιος είναι αυτός;» και άλλοι είπαν: «Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἠλίαν, ἕτεροι δὲ Ἱερεμίαν ἢ ἕνα τῶν προφητῶν».
Εκείνη, η πόρνη, προείδε και έκλαψε για την επερχόμενη Σταύρωση πριν τον θάνατό Του, ενώ οι μαθητές -όχι μόνον ο Ιούδας- θεώρησαν σπατάλη το μύρο και αποπήραν την γυναίκα, πως δήθεν αυτά τα χρήματα θα ήταν καλύτερα να πάνε στους φτωχούς. Ωστόσο ο Ιησούς την παρηγόρησε γλυκά, αφήνοντας εντολή στους αιώνες να διδάσκεται η ευαγγελική πράξη της: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ, λαληθήσεται καὶ ὃ ἐποίησεν αὕτη εἰς μνημόσυνον αὐτῆς».
Δεν θα την ξεχάσετε λοιπόν ετούτη την πόρνη και ας προσπαθήσατε μέσα στον χρόνο να την βαφτίσετε ακόμη και Μαγδαληνή, Μαρία ή και Κασσιανή, μη αντέχοντας μία γυναίκα να στέκει ισότιμα πλάι στους μαθητές όταν εκείνοι σκόρπιζαν ή δείλιαζαν μπρος στην Αγάπη.
Βλέπετε την Αγία Μαρία Μαγδαληνή «έπρεπε» να την λεκιάσετε με κάποια «ρετσινιά» πορνείας ή θανάσιμης αμαρτίας, εκείνην την ισαπόστολο και πρώτη μάρτυρα της Αναστάσεως. Ακόμη και επίσημα εκκλησιαστικά χείλη. Ενώ με τις Μαρίες δημιουργήθηκε σύγχυση με την αδελφή του Λαζάρου και την πόρνη από το Ευαγγέλιο του Λουκά εξαιτίας της ερμηνείας που έδωσε ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος στην Δύση.
Και αλήθεια, ποιος άραγε θα άντεχε την παραβολή την οποία είπε εκεί στο σπίτι του Φαρισαίου ο Κύριος, αφού όλοι είμαστε οφειλέτες, αλλά βλέπουμε τα χρέη των άλλων…όμως, ο Ιησούς στην πόρνη γυναίκα είπε: «ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην», διότι μεγάλη η συνείδηση της αμαρτίας, μεγάλο και το έλεος, όποιος νομίζει ότι έχει μεγάλο χρέος, πολύ αγαπά: «οὗ χάριν λέγω σοι, ἀφέωνται αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς αἱ πολλαί, ὅτι ἠγάπησε πολύ· ᾧ δὲ ὀλίγον ἀφίεται, ὀλίγον ἀγαπᾷ».
Εξηγεί δηλαδή ο Ιησούς στον Φαρισαίο: «Βλέπεις αυτή τη γυναίκα; Μπήκα στο σπίτι σου και δεν μου έδωσες νερό για να πλύνω τα πόδια μου· αυτή όμως τα έβρεξε με τα δάκρυά της και τα σκούπισε με τα μαλλιά της. Δεν μου έδωσες φίλημα· αυτή όμως, από τη στιγμή που μπήκε, δεν σταμάτησε να φιλά τα πόδια μου. Δεν άλειψες το κεφάλι μου ούτε με απλό λάδι· αυτή όμως άλειψε τα πόδια μου με πολύτιμο μύρο. Γι’ αυτό σου λέω: της έχουν συγχωρηθεί οι πολλές της αμαρτίες, γιατί αγάπησε πολύ. Εκείνος όμως στον οποίο συγχωρείται το λίγο, αγαπά λίγο».
Όσο για την σπουδαία Κασσιανή έπρεπε να φτιαχτεί ένας μύθος απόρριψης λόγω ευφυίας. Εν τω μεταξύ πολλοί νομίζουν ότι η ίδια η ψαλμωδός μετανόησε για τις αμαρτίες της και υπήρξε πόρνη… γι’ αυτό πήγε σε Μοναστήρι.
Αγαπητοί μου το ο Θεός «ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς». Δεν είναι απλώς ευλογία του γάμου, όπως συνηθίζετε να λέτε, η δημιουργία του ανθρώπου σε δύο φύλα, είναι ιερουργία του Κόσμου. Ολόκληρο το χωρίο λέει: «καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς». Ολόκληρος ο άνθρωπος της δημιουργίας δηλαδή είναι ανδρόγυνος, είναι άρσεν και θήλυ. Μας αγάπησε ο Θεός και τα δύο φύλα, έτσι μας οδηγεί με την σπλαχνικότητα της θυσίας Του στην Βασιλεία, Ο Έσχατος και Ερχόμενος. Δεν πέθανε για κανέναν ξεχωριστά αλλά για όλους μας. Η Αγία πόρνη «απλώς» κατάλαβε το χρέος της όπως και ο ληστής αναγνώρισε την Θεότητά Του.
Γι αυτό: «Οι δε τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού».
_________________________________________________________________________________________________
Ελ. Κασσελούρη – Χατζηβασιλείου, Η Διήγηση της Μυράλειψης του Ιησού στα Ευαγγέλια, εκδ. Επίκεντρο, θεσσαλονίκη 2006, σ. 56-57.
Μτθ. 16,14.
Μτθ. 26,13
Λουκ. 7, 36-50.
Gregorius Magnus, XL Homiliarum in Evangelia, Liber II, Homilia XXXIII, PL 76, 1239-1240.
Λουκ. 7,50.
Λουκ. 7, 47.
Μετάφραση στο Κατά Λουκάν.
Καλλινίκου (Καρούσου), Μητροπολίτου Πειραιώς (†) Η Εβδομάς των Παθών, Αθήνα 1985 5, σ. 54-64.
[Γεν. 1,27.
Thank you for rating this article.
