Η τόλμη των Μυροφόρων, του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας και του Νικοδήμου του κρυφού μαθητού: Ζητούμενο στην εποχή μας!

   Αγαπητοί Αναγνώστες ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Είναι γεγονός πως η σιωπή του Μεγάλου Σαββάτου

είναι ίσως η πιο εκκωφαντική στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Δημιουργός του παντός αναπαύεται σωματικά στον τάφο, και η κτίση κρατά «την ανάσα» της. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα του φόβου, της απογοήτευσης και της «ήττας» —όπως τουλάχιστον φαινόταν στα μάτια των πολλών— αναδύονται κάποιες μορφές που ανατρέπουν κάθε λογική κοινωνικής επιβίωσης και αυτοσυντήρησης.

   Ενώ οι «πρώτοι» Μαθητές, εκείνοι που υποσχέθηκαν να πεθάνουν μαζί Του, βρίσκονται «διά τον φόβον των Ιουδαίων» κλεισμένοι στο υπερώο, η δράση καταλαμβάνεται από τους «αφανείς»: τις Μυροφόρες γυναίκες (Η Παναγία μας, Η Μαρία η Μαγδαληνή, Η Μαρία η σύζυγος του Κλωπά, η Σαλώμη, η Ιωάννα η σύζυγος του Επίτροπου Χουζά, η Μάρθα και η Μαρία αδελφές του Λαζάρου κ.α.), τον ευσχήμονα βουλευτή Ιωσήφ και τον νυκτερινό επισκέπτη Νικόδημο. Η στάση τους δεν είναι απλώς μια πράξη ευλάβειας· είναι μια συγκλονιστική επανάσταση τόλμης, η οποία αποτελεί το απόλυτο ζητούμενο στην πνευματική ξηρασία της δικής μας εποχής.

   Οι Μυροφόρες γυναίκες δεν διέθεταν ούτε πολιτική δύναμη ούτε σωματική ισχύ! Πώς να τα έχουν άλλωστε όλα αυτά αφού ζούσαν σε μια εποχή που λόγω του φύλου τους ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής; Διέθεταν όμως κάτι που η στεγνή λογική συχνά υποτιμά: την αδιαπραγμάτευτη αγάπη! Ξεκίνησαν «όρθρου βαθέος», αψηφώντας τη στρατιωτική φρουρά και την επικινδυνότητα της κατάστασης. «Τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον;» Αυτή η ερώτησή τους δείχνει πως η τόλμη τους δεν βασιζόταν σε κάποιο προσεκτικό ή προγραμματισμένο πλάνο, αλλά στην εσωτερική ανάγκη να διακονήσουν τον Κύριο ακόμα και νεκρό. Στην εποχή μας, όπου η πίστη συχνά φυλακίζεται στη σιγουριά των υπολογισμών και στην «ασφάλεια» της απάθειας, οι Μυροφόρες μάς διδάσκουν ότι η χάρη του Θεού ενεργεί εκεί που τελειώνει η ανθρώπινη δυνατότητα. Η τόλμη τους ήταν η άρνηση να συμβιβαστούν με το «τέλος» που επέβαλε ο κόσμος.

   Ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία και ο Νικόδημος αποτελούν μια ιδιαίτερη περίπτωση «μεταστροφής» την ώρα του Πάθους και του Σταυρού. Ο Ιωσήφ περιγράφεται ως «ευσχήμων βουλευτής», ένας άνθρωπος με υψηλή κοινωνική θέση και περιουσία. Ο Νικόδημος ήταν διδάσκαλος του Ισραήλ, που αρχικά προσέγγισε τον Χριστό κρυφά μέσα στη νύχτα. Η τόλμη τους είναι συγκλονιστική γιατί εκδηλώνεται την ώρα της απόλυτης κένωσης του Χριστού. Τόλμησαν να ταυτιστούν με έναν «κατάδικο» τη στιγμή που η δημόσια εικόνα Του είχε καταρρακωθεί  ο «Ιωσήφ «τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον» για να ζητήσει το Σώμα».

   Ο Νικόδημος από την άλλη έφερε «μίγμα σμύρνης και αλόης», προσφέροντας τιμές βασιλικές σε έναν άνθρωπο που πέθανε μεταξύ ληστών. Σήμερα, που η πίστη συχνά θυσιάζεται στον βωμό του «political correctness» και της κοινωνικής αποδοχής, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος μας θυμίζουν ότι η αληθινή χριστιανική ιδιότητα ξεκινά εκεί που σταματά ο φόβος για το τι θα πει ο κόσμος. Η τόλμη τους ήταν η δημόσια ομολογία σε μια εποχή που ο Χριστιανισμός δεν ήταν «μόδα», αλλά θανατική καταδίκη.

   Γιατί η στάση αυτών των προσώπων είναι τόσο επίκαιρη; Ζούμε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από έναν «πνευματικό λήθαργο» και μια τάση απόκρυψης της ταυτότητάς μας. Πολλοί από εμάς λειτουργούμε ως «κρυφοί μαθητές», όχι από ανάγκη προστασίας της ζωής μας, αλλά από φόβο μήπως θεωρηθούμε οπισθοδρομικοί ή γραφικοί. Η τόλμη που απαιτείται σήμερα δεν είναι μια επιθετική θρησκοληψία, αλλά η τόλμη της παρουσίας. α) Η τόλμη της διακονίας: Όπως οι Μυροφόρες, να πλησιάζουμε τον «πληγωμένο» και τον «νεκρό» αδελφό μας χωρίς να ρωτάμε ή να υπολογίζουμε αν το ενδεχόμενο είναι «βολικό». β) Η τόλμη της θυσίας: Όπως ο Ιωσήφ, να προσφέρουμε τον «καινό τάφο» μας —δηλαδή τον χρόνο μας, την περιουσία μας, τον εγωισμό μας— για να αναπαυθεί ο Λόγος του Θεού. γ) Η τόλμη της αλήθειας: Όπως ο Νικόδημος, να βγαίνουμε από το σκοτάδι της ανωνυμίας και να ομολογούμε την πίστη μας με έργα αρχοντιάς και αγάπης.

   Συμπερασματικά και με βάση τα παραπάνω η Ανάσταση του Χριστού απαιτεί εκ μέρος μας τόλμη καθότι είναι το γεγονός που άλλαξε τη ροή της ιστορίας, αλλά και πως οι πρώτοι μάρτυρες αυτής της δόξας δεν ήταν οι ισχυροί της γης. Ήταν εκείνοι που είχαν την τόλμη να μείνουν δίπλα στον Χριστό όταν Εκείνος φαινόταν ηττημένος.

   Σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από πολεμικές συγκρούσεις, την απελπισία και την κρίση αξιών, η Ορθόδοξη Θεολογία μας καλεί να μιμηθούμε αυτή την «αγία τόλμη». Δεν χρειαζόμαστε άλλους «θεατές» του Ευαγγελίου, αλλά ανθρώπους που, σαν τις Μυροφόρες, θα τρέξουν προς το μνήμα αψηφώντας τα εμπόδια, και σαν τον Ιωσήφ, θα έχουν το θάρρος να ζητήσουν τον Χριστό από τους «Πιλάτους» του καιρού μας. Η τόλμη τους δεν ήταν από έπαρση· ή αυθάδεια, ήταν η φυσική συνέπεια μιας καρδιάς που φλέγεται από την αγάπη για τον Θεάνθρωπο. Και αυτή η «πυρωμένη» και αλλοιωμένη εν Χριστώ καρδιά παραμένει το μοναδικό αντίδοτο στο κρύο της σύγχρονης αλλοτρίωσης. Χριστός Ανέστη!

π. Αντώνιος Χρήστου

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Προϊστάμενος Ιερού Ναού Προφήτου Ηλία Κορμπι- Βάρης, της Ι. Μ. Γλυφάδας Ε. Β. Β. & Β. Απόφοιτος Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών, Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και Κάτοχος Μεταπτυχιακού Τίτλου στην Ορθόδοξη Θεολογία στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Η τόλμη των Μυροφόρων, του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας και του Νικοδήμου του κρυφού μαθητού: Ζητούμενο στην εποχή μας!
• Η Εορτή της Μεσοπεντηκοστής ως μέσο αναφοράς στην πορεία των πιστών!
• Πίστη και απιστία: Ένα γράμμα διαφορά, αλλά εντελώς άλλες καταστάσεις!
• Το Άγιο Φως ως εφαλτήριο και καταληκτήριο της ζωής μας!
• Μεγάλη Εβδομάδα: Από την έλευση του Νυμφίου μέχρι το κενό Μνημείο!
• Load more articles from this author