Αγαπητοί Αναγνώστες, η πρόσφατη είδηση της τραγωδίας στην Ηλιούπολη, όπου δύο 17χρονα κορίτσια έκαναν κοινή βουτιά στο κενό από την ταράτσα πολυκατοικίας με αποτέλεσμα να χάσουν (αν και χρονικά όχι την ίδια ακριβώς στιγμή) και τα δύο τη ζωή τους,
δεν είναι απλώς ένα ακόμη μαύρο αστυνομικό ρεπορτάζ. Είναι ένας εκκωφαντικός, συλλογικός θρήνος που ξεσκίζει τα σωθικά της ελληνικής κοινωνίας και μας αναγκάζει, θέλοντας και μη, να κοιτάξουμε κατάματα στον καθρέφτη. Και αυτό που αντικρίζουμε είναι το πρόσωπο μιας κοινωνίας και παιδείας βαθιά άρρωστης, πνευματικά αποστεγνωμένης και εγκλωβισμένης σε μια υλιστική παράνοια.
Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι για την Ορθόδοξη Εκκλησία, η αυτοκτονία αποτελεί μια πράξη βαθύτατα τραγική και καταδικαστέα. Η ανθρώπινη ζωή είναι το πολυτιμότερο δώρο του Θεού, το σώμα μας αποτελεί ναό του Αγίου Πνεύματος, και κανένας άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει αυτό που δεν του ανήκει, αλλά του χαρίστηκε ως ευλογία. Η αυτοχειρία, θεολογικά, συνιστά άρνηση της ελπίδας και της εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού. Η Εκκλησία, με πνευματική διάκριση αλλά και απέραντο πόνο, στέκεται απέναντι στην πράξη αυτή, χωρίς ποτέ να την ηρωποιεί ή να την εξιδανικεύει, καθώς η απόγνωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να αναχθεί σε πρότυπο όσο και δικαιολογημένη και αν είναι.
Ωστόσο, πίσω από την αυστηρή καταδίκη της πράξης, η Θεολογία μάς καλεί να σκύψουμε πάνω από τα θύματα με δάκρυα και βαθιά αυτοκριτική. Τα δύο αυτά κορίτσια που έσβησαν μαζί δεν είναι οι «ένοχοι» μιας πνευματικής εκτροπής, αλλά τα αθώα σφαγεία μιας κοινωνίας που θυσιάζει τα παιδιά της «στον Μολώχ της επιτυχίας», του χρήματος και του κοινωνικού status.
«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης... Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά... Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα». Αυτά τα λόγια από το σημείωμα της μίας 17χρονης, που βρέθηκε δίπλα στα προσωπικά τους αντικείμενα στην ταράτσα του θανάτου, δεν είναι απλώς αποχαιρετιστήρια· είναι ένα βαρύ κατηγορώ απέναντι σε όλους μας.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται πλέον από το «είναι» του, από την ομορφιά της ψυχής του ή τη σχέση του με τον Θεό και τον συνάνθρωπο, αλλά αποκλειστικά από το «έχειν» και το «πετυχαίνειν». Έχουμε μετατρέψει την εφηβεία, την πιο δημιουργική και ζωντανή περίοδο της ανθρώπινης ζωής, σε έναν αμείλικτο στίβο μάχης. Πνίγουμε τα παιδιά μας στο άγχος των εξετάσεων, τα τρομοκρατούμε για το μέλλον και τους επιβάλλουμε την ψευδαίσθηση ότι, αν δεν εξασφαλίσουν μια «δουλειά που δίνει λεφτά», είναι αποτυχημένα, άχρηστα και περιττά.
Αυτή η ατέρμονη πίεση για ένα «καλύτερο αύριο» στερεί βίαια από τα παιδιά και τους νέους το παρόν τους. Τους κλέβει την παιδικότητα, την ανεμελιά, το δικαίωμα στο λάθος, στην αποτυχία και στη δοκιμασία. Η κοινωνία μας πάσχει από πνευματική μυωπία: βλέπει τις πανελλήνιες ως το απόλυτο κριτήριο ύπαρξης και ξεχνά την ίδια τη ζωή. Όταν δύο έφηβες κοπέλες φτάνουν στο σημείο να νιώθουν πως «δεν τις ευχαριστεί τίποτα» και να επιλέγουν τον θάνατο επειδή φοβούνται μήπως αποτύχουν σε μια εξέταση, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα παιδιά. Το πρόβλημα είναι το σύστημα, η οικογένεια, το σχολείο —όλοι εμείς που αποτύχαμε να τους δείξουμε ότι η αξία τους είναι ανεκτίμητη, ανεξάρτητα από έναν βαθμό σε ένα λευκό χαρτί.
Η πρόσφατη απώλεια του πατέρα για τη μία κοπέλα, σε συνδυασμό με την εσωστρέφεια και την απομόνωση που παρατήρησαν ορισμένοι συμμαθητές, δείχνουν επίσης πόσο μόνοι μπορούν να νιώθουν οι νέοι μας μέσα στο πλήθος. Ζούμε στην εποχή της απόλυτης ψηφιακής επικοινωνίας και της απόλυτης υπαρξιακής μοναξιάς. Τα παιδιά μας κραυγάζουν για βοήθεια μέσα από τη σιωπή τους, κι εμείς, απορροφημένοι από το δικό μας κυνήγι της καθημερινότητας, αδυνατούμε να αποκωδικοποιήσουμε τα σημάδια. Άλλοτε τα βλέπουμε «χαρούμενα» επειδή φορούν ένα κοινωνικό προσωπείο για να επιβιώσουν, και άλλοτε τα προσπερνάμε επειδή «απλώς είναι εσωστρεφή».
Η Ορθόδοξη πνευματικότητα διδάσκει ότι η θεραπεία της ψυχής έρχεται μέσα από την αγάπη, την άνευ όρων αποδοχή και την απουσία κατάκρισης. Ο Χριστός δεν ζήτησε ποτέ από κανέναν να είναι «πρώτος» με τα κοσμικά, υλιστικά κριτήρια. Ζήτησε να είμαστε αυθεντικοί, να αγαπάμε και να έχουμε ελπίδα. Όταν όμως προσφέρουμε στα παιδιά μας έναν κόσμο χωρίς Θεό, χωρίς πνευματικό προσανατολισμό, γεμάτο υλιστικά αδιέξοδα, τα αφήνουμε απροστάτευτα απέναντι στο σκοτάδι της κατάθλιψης και της απελπισίας.
Η διπλή αυτή τραγωδία στην Ηλιούπολη πρέπει να γίνει η αφορμή για μια βαθιά πνευματική αφύπνιση και αλλαγή. Οφείλουμε, ως γονείς, ως εκπαιδευτικοί και ως χριστιανοί, να ζητήσουμε συγχώρεση από τη νέα γενιά. Να σταματήσουμε να τους φορτώνουμε με τις δικές μας ανασφάλειες και τα δικά μας απωθημένα. Είναι επιτακτική ανάγκη να επιστρέψουμε στις αληθινές αξίες: να μάθουμε στα παιδιά μας να αγαπούν τη ζωή γι' αυτό που είναι, να αντλούν δύναμη από την πίστη και να καταλάβουν ότι καμία αποτυχία δεν είναι το τέλος του κόσμου. Αν δεν αλλάξουμε πορεία, αν δεν γκρεμίσουμε αυτό το σάπιο οικοδόμημα της κοινωνικής πίεσης, οι ταράτσες των πόλεων μας θα συνεχίσουν να γίνονται το σκηνικό για χαμένες ελπίδες. Και το κρίμα θα βαραίνει αποκλειστικά εμάς και κανέναν άλλον …ιδιαίτερα παιδί και νέο!
Thank you for rating this article.
