Αγαπητοί Αναγνώστες, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε και να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας, ότι η Μεγάλη Εβδομάδα
δεν είναι απλώς μια θρησκευτική παράδοση ή μια αναπαράσταση ιστορικών γεγονότων. Είναι μια προσωπική πρόσκληση σε έναν «γάμο», όπου ο Νυμφίος της Εκκλησίας έρχεται να συναντήσει την ψυχή μας και φυσικά να αναγεννήσει όλη την ύπαρξή μας.
Σε αυτό το άρθρο, ας ακολουθήσουμε μαζί τα βήματα του Κυρίου, μέρα με τη μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας, όχι ως θεατές, αλλά ως συνοδοιπόροι και αυτό καθιστά αυτονόητο την συνειδητή συμμετοχή μας στις Ιερές Ακολουθίες αυτής της ιδιαίτερης και μοναδικής εβδομάδας όλου του χρόνου :
Μεγάλη Δευτέρα- Η Είσοδος για το Πάθος: Ο Νυμφίος έρχεται….
Η πορεία ξεκινά το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων. Στο κέντρο του ναού τοποθετείται η εικόνα του Χριστού με το ακάνθινο στεφάνι. Είναι ο Νυμφίος της Εκκλησίας . Θυμόμαστε τον Πάγκαλο Ιωσήφ (τον γιο του Ιακώβ που πουλήθηκε άδικα και από φθόνο από τα αδέρφια του) και την άκαρπη συκιά που ξέρανε θαυματουργικά ο Χριστός.
Πώς οφείλουμε να μετέχουμε; : Καλούμαστε να αναλογιστούμε την πνευματική μας «καρποφορία». Μήπως είμαστε δέντρα με πλούσιο φύλλωμα (κοινωνική εικόνα) αλλά χωρίς καρπούς (αγάπη, ελεημοσύνη και ταπείνωση);
Μεγάλη Τρίτη:
Η ημέρα είναι αφιερωμένη στην σπουδαία και πολύ διδακτική παραβολή των Δέκα Παρθένων.
Πώς οφείλουμε να μετέχουμε; : Το ερώτημα είναι αν έχουμε «λάδι» στα «λυχνάρια μας». Το λάδι συμβολίζει την ελεημοσύνη και την εσωτερική εγρήγορση. Η συμμετοχή μας εδώ είναι μια άσκηση πνευματικής αφύπνισης.
Μεγάλη Τετάρτη:
Η ημέρα της μετανοημένης πόρνης που άλειψε με ακριβό μύρο και δάκρυα τα πόδια του Κυρίου και της προδοσίας του Ιούδα.
Πώς οφείλουμε να μετέχουμε; : Το απόγευμα τελείται το Μυστήριο του Ευχελαίου. Δεν πηγαίνουμε απλώς για να μας «σταυρώσει» ο παπάς με λάδι, αλλά για να ζητήσουμε ίαση ψυχής και σώματος, αναγνωρίζοντας πως είμαστε, με τον τρόπο μας, «άσωτοι» που αναζητούν την επιστροφή αλλά και ίσως «Ιούδας» με τις πράξεις μας…!.
Μεγάλη Πέμπτη- Ο Μυστικός Δείπνο και ο Γολγοθάς
Από την Μ. Πέμπτη, το κλίμα αλλάζει. Η ατμόσφαιρα γίνεται πιο βαριά, πιο μυσταγωγική. Γιορτάζουμε τον Μυστικό Δείπνο, τον Ιερό Νιπτήρα (όπου ο Κύριος έπλυνε τα πόδια των μαθητών) την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, και την Αρχιερατική Προσευχή στη Γεσθημανή.
Πώς οφείλουμε να μετέχουμε: Το πρωί, με την συνειδητή συμμετοχή μας στη Θεία Κοινωνία με βάση τις προϋποθέσεις που θέτει η Εκκλησία μας (εξομολόγηση, συμφιλίωση με όλους, νηστεία, πνευματική προετοιμασία αλλά και συναίσθηση της αναξιότητάς μας). Το βράδυ στην Ακολουθία των Παθών, στα 12 Ευαγγέλια, στεκόμαστε ευλαβικά κάτω από τον Εσταυρωμένο. Δεν είναι ώρα για κουβέντες, αλλά για σιωπή. Ο πιστός καλείται να «σταυρώσει» τον εγωισμό του και να συνπάθει μαζί με τον Χριστό.
Μεγάλη Παρασκευή:
Η ημέρα της απόλυτης κένωσης. Η Αποκαθήλωση το πρωί και ο Επιτάφιος Θρήνος το βράδυ.
Πώς οφείλουμε να μετέχουμε; : Είναι μέρα απόλυτης νηστείας και πένθους. Η συμμετοχή στην περιφορά του Επιταφίου δεν είναι μια «βόλτα» στην πόλη, αλλά ουσιαστικά μια κηδεία. Συνοδεύουμε τον Ζωοδότη στον τάφο, συνειδητοποιώντας το βάρος της θυσίας Του για εμάς.
Το Μεγάλο Σάββατο - Η Κάθοδος στον Άδη
Πολλοί δυστυχώς θεωρούν το Σάββατο μια μέρα «αναμονής» ή προετοιμασίας για το φαγοπότι της Κυριακής. Θεολογικά, όμως, είναι η ημέρα που ο Χριστός «εν τάφω σωματικώς, εν άδη δε μετά ψυχής» και είναι «η σιγή κάθε σάρξ..»!
Το Πρωί του Μεγάλου Σαββάτου: Η «Πρώτη Ανάσταση». Ο ιερέας σκορπά φύλλα δάφνης και ο ήχος των σήμαντρων προαναγγέλλει τη νίκη.
Πώς οφείλουμε μετέχουμε; : Είναι η στιγμή να πετάξουμε από πάνω μας τη θλίψη όχι μόνο της προηγούμενης μέρας αλλά και του παλαιού ευατού μας. Η κάθοδος του Χριστού στον Άδη σημαίνει ότι δεν υπάρχει πια σκοτεινό σημείο στην ύπαρξή μας που να μην μπορεί να φωτιστεί.
Η Ανάσταση: Το Κενό Μνημείο
Το βράδυ του Σαββάτου, όλα καταλήγουν στο «Χριστός Ανέστη». Κυριακή του Πάσχα: Το κενό μνημείο είναι η απόδειξη ότι ο θάνατος νικήθηκε.
Πώς οφείλουμε να μετέχουμε; : Η Ανάσταση δεν είναι ένα «γεγονός αμφισβητούμενο και κυρίως του παρελθόντος», αλλά μια κατάσταση που πρέπει να βιώνουμε καθημερινά. Ο πιστός μετέχει στη χαρά της Εκκλησίας μένοντας μέχρι το τέλος της Αναστάσιμης Λειτουργίας και κοινωνώντας το «Σώμα και το Αίμα» του Αναστάντος Χριστού ακούγοντας τον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου απαντώντας διαλογικά με τον Ιερέα από ψυχής και μετά με τα χείλη .
Κλείνοντας το άρθρο μας, συνοψίζουμε και κάποια απαραίτητα πνευματικά συμπεράσματα: Η Μεγάλη Εβδομάδα απαιτεί κάτι περισσότερο από την τήρηση της νηστείας στο φαγητό. Απαιτεί: α) Συγχώρηση: Δεν μπορείς να φτάσεις στην Ανάσταση κρατώντας κακία. β) Ταπείνωση: Όπως ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών, έτσι κι εμείς καλούμαστε να διακονήσουμε τον πλησίον μας. Και γ) Υπομονή: Το Πάθος προηγείται πάντα της Δόξας.
Το «Κενό Μνημείο» δεν είναι ένα σύμβολο απουσίας, αλλά μια υπόσχεση παρουσίας! Ο Χριστός δεν είναι πια κλεισμένος σε έναν τάφο, αλλά ελεύθερος μέσα στις καρδιές μας. Ας αφήσουμε, λοιπόν, αυτό το φως να διαλύσει τα σκοτάδια των δικών μας προσωπικών πτώσεων ή αμφιβολιών !
Καλή Ανάσταση Αδελφοί μου- Καλό Πάσχα!
Thank you for rating this article.
