Αγαπητοί Αναγνώστες Χριστός Ανέστη! Είναι ενδιαφέρον πως αν σταθούμε και παρατηρήσουμε για μια στιγμή μπροστά στην ελληνική γλώσσα, θα παρατηρήσουμε κάτι σχεδόν ποιητικό, αλλά και βαθιά ουσιαστικό.
Η λέξη «πίστη» και η λέξη «απιστία» χωρίζονται από ένα μόλις γράμμα: το στερητικό «α». Κι όμως, αυτό το ένα γράμμα δεν είναι απλώς μια γραμματική διαφορά· είναι η απόσταση ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ανάμεσα στην ελπίδα και την απόγνωση, ανάμεσα στη ζωή και τον πνευματικό θάνατο.
Δυστυχώς στη σημερινή εποχή, που όλα μετριούνται με την ψυχρή λογική και την οθόνη του κινητού, η έννοια της πίστης συχνά παρεξηγείται. Πολλοί τη θεωρούν μια τυφλή αποδοχή ιδεών ή μια ψυχολογική ανάγκη για παρηγοριά. Για την Ορθόδοξη Θεολογία, όμως, η πίστη είναι κάτι πολύ πιο ζωντανό και συγκλονιστικό κάτι που εκτός από ελπίδα δίνει και προοπτική στη ζωή του ανθρώπου.
Αξίζει σε αυτό το σημείο να ορίσουμε τι είναι τελικά η Πίστη; Σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, «πίστις έστιν ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων» (Εβρ. 11:1). Δηλαδή, η πίστη είναι η βεβαιότητα για όσα ελπίζουμε και η φανέρωση πραγμάτων που δεν βλέπουμε με τα μάτια του σώματος αλλά κυρίως με την ψυχή. Δεν είναι μια απλή διανοητική συγκατάθεση ότι «υπάρχει ένας Θεός». Όπως έλεγαν οι Άγιοι Πατέρες, και τα δαιμόνια πιστεύουν ότι υπάρχει Θεός και φρίττουν, αλλά δεν έχουν πίστη. Η αληθινή Ορθόδοξη πίστη είναι εμπιστοσύνη. Είναι το να αφήνεσαι στα χέρια του Θεού όπως το παιδί στην αγκαλιά του πατέρα του. Είναι μια προσωπική σχέση, μια «ερωτική» ανταπόκριση της καρδιάς στην αγάπη του Κυρίου.
Αφού ορίσαμε τι είναι πίστη ας δούμε τι είναι η απιστία, η οποία δεν είναι πάντα η άρνηση της ύπαρξης του Θεού όπως επιφανειακά θα όριζε κάποιος. Συχνά η απιστία ταυτίζεται και είναι η αυτονομία! Δηλαδή είναι η απόφαση του ανθρώπου να στηριχτεί αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις, να γίνει ο ίδιος «Θεός του εαυτού του» ή αλλιώς «η αυτοθέωση». Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας διδάσκει ότι η απιστία είναι μια αρρώστια της ψυχής που πηγάζει από την υπερηφάνεια. Όταν ο άνθρωπος κλείνεται στο «εγώ» του, οι πνευματικοί του ορίζοντες στενεύουν. Ο κόσμος γίνεται ένας κρύος τόπος, όπου τα πάντα ξεκινούν και τελειώνουν στη φθορά και τον θάνατο.
Επομένως όποιος πιστεύει και όποιος δεν πιστεύει, με βάση τα παραπάνω, έχει συνέπειες στη ζωή μας και άμεσες αλλά και μακροπρόθεσμες! Ο ίδιος ο Χριστός μας έδωσε συγκλονιστικές επαγγελίες (υποσχέσεις). Είπε: «Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» γιατί πολύ απλά η πίστη δεν είναι απλά ένα θεωρητικό εφόδιο, αλλά μια δύναμη που μεταμορφώνει κυριολεκτικά την καθημερινότητά μας. Προσοχή όμως οφείλουμε να καταλάβουμε ότι ο πιστός άνθρωπος δεν είναι απαραίτητα εκείνος που δεν έχει προβλήματα. Είναι όμως εκείνος που έχει νόημα. Όταν πονάει, ξέρει ότι ο Χριστός πόνεσε πρώτος για εκείνον. Όταν αποτυγχάνει, ξέρει ότι η αξία του δεν κρέμεται από την κοινωνική αναγνώριση, αλλά από το ότι είναι εικόνα Θεού. Η πίστη φέρνει την ειρήνη της καρδιάς, αυτή που «υπερέχει πάντα νούν».
Αντίθετα, όταν απιστούμε, γινόμαστε πνευματικά ορφανοί. Η απιστία φέρνει το υπαρξιακό άγχος. Χωρίς την ελπίδα της Αναστάσεως, ο θάνατος γίνεται ένας ανίκητος εχθρός και η ζωή μια τυχαία σειρά γεγονότων χωρίς σκοπό. Ο άνθρωπος που απιστεί, ακόμα κι αν έχει όλα τα υλικά αγαθά, νιώθει ένα εσωτερικό κενό που τίποτα κτιστό δεν μπορεί να τον γεμίσει όση αξία και αν έχει.
Θα πει κάποιος: «Εντάξει να πιστεύουμε, αλλά πως ξέρουμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει την αλήθεια και όχι τόσοι ετερόδοξοι ή αλλόδοξοι»; Γιατί αξίζει η Ορθόδοξη Πίστη; Θα απαντήσουμε ότι φυσικά αξίζει, γιατί η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, αλλά η αποκάλυψη Του Θεού και αποτελεί την θεραπεία των πιστών. Δεν μας ζητά ο Θεός να γίνουμε «καλοί άνθρωποι» με την ηθική έννοια, αλλά να γίνουμε ότι είναι ο Θεός οντολογικά «Θεοί κατά χάριν»! Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε συχνά: «ότι ο Θεός θέλει να μας δώσει ολόκληρο τον Παράδεισο, κι εμείς με την απιστία μας Του ζητάμε μόνο λίγα ψίχουλα από τη γη». Η Ορθόδοξη πίστη μας συνδέει με τα Μυστήρια, όπου η Χάρη του Αγίου Πνεύματος εισέρχεται στο DNA της ψυχής μας. Μας μαθαίνει να αγαπάμε τους εχθρούς μας, να συγχωρούμε και να βλέπουμε στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου μας τον ίδιο τον Χριστό.
Όταν η απιστία φωλιάζει στην καρδιά, η πρώτη απώλεια είναι η χαρά. Παρατηρήστε τους ανθρώπους που ζουν μακριά από τον Θεό· συχνά διακατέχονται από μια μόνιμη γκρίνια, έναν φόβο για το μέλλον και μια επιθετικότητα. Χωρίς το «φίλτρο» της πίστης, η αδικία του κόσμου μας πνίγει. Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε: «Όποιος δεν έχει τον Χριστό, όλα του φταίνε». Η απιστία μας κάνει να βλέπουμε τον άλλον ως απειλή, ενώ η πίστη μας κάνει να τον βλέπουμε ως αδελφό.
Η απόσταση από την πίστη στην απιστία μπορεί να είναι ένα «α», αλλά η γέφυρα που τις ενώνει είναι η προσευχή. Ακόμα και στις στιγμές που νιώθουμε την πίστη μας να τρεμοσβήνει σαν κερί στον άνεμο, ας θυμόμαστε τα λόγια του πατέρα του σεληνιαζόμενου νέου στο Ευαγγέλιο: «Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τη απιστία». Αξίζει να έχουμε Ορθόδοξη πίστη, γιατί είναι ο μόνος δρόμος που δεν οδηγεί σε αδιέξοδο. Είναι η σιγουριά ότι ο Δημιουργός μας αγαπά με πάθος και ότι ο προορισμός μας είναι η αιώνια αγκαλιά Του. Ας μη χαθούμε σε αυτό το «άλφα» της απιστίας. Ας επιλέξουμε την πίστη, όχι ως καθήκον, αλλά ως ανάσα ζωής. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πίστη δεν είναι αυτό που εμείς κρατάμε, αλλά αυτό που κρατάει εμάς όρθιους στις δυσκολίες της ζωής. Αμήν!
Thank you for rating this article.
