Αγαπητοί Αναγνώστες ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Στην Ορθόδοξη πνευματικότητα,
τίποτα δεν είναι τυχαίο και τίποτα δεν είναι απλώς συμβολικό. Ιδιαιτέρως όταν μιλάμε για το Άγιο Φως, μιλάμε για την ορατή φανέρωση μιας αόρατης πραγματικότητας που διαπερνά τον χρόνο και κάνει ορατά στοιχεία της αόρατης πραγματικότητας. Για τον πιστό, το Άγιο Φως δεν είναι ένα «μαγικό» φαινόμενο που περιμένουμε με αγωνία κάθε Μεγάλο Σάββατο, αλλά η ίδια η Ανάσταση σε υλική μορφή.
Αξίζει να είμαστε ξεκάθαροι και κατηγορηματικοί! Η Ανάσταση και το Άγιο Φως ταυτίζονται. Δεν μπορείς να αποδεχθείς το ένα και να απορρίψεις το άλλο. Αν το Άγιο Φως είναι «ψέμα» που το ανάβουν κάποιοι με αναπτήρα, τότε και η Ανάσταση είναι ένας μύθος. Κι αν η Ανάσταση είναι μύθος, τότε, όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια που συγκλονίζει: «Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν» (Α' Κορ. 15:14). Δηλαδή, χωρίς την Ανάσταση, η πίστη μας είναι μάταιη, ένα «άδειο πουκάμισο», μια ηθικολογία χωρίς αντίκρισμα. Όποιος αμφισβητεί το θαύμα του Παναγίου Τάφου, ουσιαστικά κλονίζει το θεμέλιο της ίδιας της νίκης πάνω στον θάνατο. Είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Ζούμε σε μια εποχή που αυτοαποκαλείται «φωτισμένη», αλλά επιχειρούν να εξηγήσουν τα πάντα με όρους χημείας και φυσικής, ξεχνώντας ότι ο Δημιουργός της ύλης, ο Θεός δεν περιορίζεται από τους νόμους της! «Όπου Θεός βούλεται νικάται φύσεως τάξις!» Αυτή η συγκλονιστική φράση της Εκκλησιαστικής μας Γραμματείας δένει απόλυτα με το θέμα του Αγίου Φωτός που ασχολούμαστε στο άρθρο μας. Είναι η απάντηση σε κάθε «λογική» ένσταση και σε κάθε ορθολογιστική ανάλυση που προσπαθεί να χωρέσει το άπειρο μέσα στο πεπερασμένο ανθρώπινο μυαλό. Όταν ο Θεός το θελήσει, οι νόμοι της ύλης, της φθοράς και αυτού του ίδιου του θανάτου υποχωρούν. Το Άγιο Φως είναι ακριβώς αυτή η «υπέρβαση» των φυσικών νόμων γιατί: α) Είναι η φωτιά που καίει χωρίς να κατακαίει (στα πρώτα λεπτά της ανάδυσης). β) Είναι η ζωή που ξεπηδά μέσα από το μνήμα. και γ) Είναι η ελπίδα που γεννιέται εκεί που όλα φαίνονται χαμένα.
Στη δική μας ζωή, το «όπου Θεός βούλεται» δεν είναι μια παθητική μοιρολατρία, αλλά μια απόλυτη εμπιστοσύνη. Όταν αφήνουμε χώρο στο Φως, τότε τα αδύνατα γίνονται δυνατά. Τα σκοτάδια μας διαλύονται όχι επειδή είμαστε εμείς ικανοί, αλλά επειδή Εκείνος, ως Κύριος της φύσεως, μπορεί να μεταμορφώσει το δικό μας «μηδέν» σε «φως».
Ακόμα πιο θλιβερή είναι η αντίδραση και η επιλεκτική «ευαισθησία» για την υποδοχή του Φωτός με τιμές αρχηγού κράτους. Αναρωτιέται κανείς: γιατί τόση πολεμική; Αν για κάποιους είναι «απλώς ένα κερί», γιατί τους ενοχλεί η τιμή που του αποδίδει η Πολιτεία και ο λαός; Αρκετοί είναι που εστιάζουν στην οικονομική δαπάνη που απαιτείται για ένα τέτοιο εγχείρημα! Γιατί όλοι αυτοί όμως δεν αντιδρούν το ίδιο για την Ολυμπιακή Φλόγα ή για την Ελληνική συμμετοχή στον μουσικό διαγωνισμό της Eurovision;
Η τιμή προς το Άγιο Φως είναι τιμή προς την ελπίδα. Είναι η αναγνώριση ότι αυτό το Έθνος πορεύτηκε στους αιώνες (ιδιαιτέρως την περίοδο της Οθωμανικής Σκλαβιάς) με το «Χριστός Ανέστη» ως μοναδικό στήριγμα. Όταν το Άγιο Φως φτάνει στο αεροδρόμιο, δεν υποδεχόμαστε μια φλόγα, αλλά τον Νικητή του Θανάτου που έρχεται να ευλογήσει μια πατρίδα που τόσο συχνά νιώθει «σταυρωμένη».
Όσοι αντιδρούν, ίσως κατά βάθος φοβούνται τη δύναμη που εκπέμπει αυτή η ταπεινή φλόγα. Φοβούνται ότι η πίστη παραμένει ζωντανή, πείσμων και αληθινή, παρά τις προβλέψεις για το «τέλος της θρησκείας».
Σε αυτό το σημείο του άρθρου μας ήρθε η ώρα να εξηγήσουμε γιατί το Άγιο Φως το ονομάζουμε εφαλτήριο και καταληκτήριο;
Εφαλτήριο: Γιατί η ζωή μας ξεκινά πραγματικά τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε ότι ο θάνατος νικήθηκε. Το Άγιο Φως είναι η ώθηση να σηκωθούμε από τις πτώσεις μας, να παλέψουμε με τα πάθη μας, να αγαπήσουμε τον εχθρό μας. Είναι η δύναμη που μας κάνει να λέμε «δόξα τω Θεώ» ακόμα και στα δύσκολα.
Καταληκτήριο: Είναι ο τελικός μας προορισμός. Όλη η χριστιανική ζωή είναι μια πορεία προς το Ανέσπερο Φως της Βασιλείας των Ουρανών. Δεν τελειώνουν όλα στον τάφο. Ο τάφος είναι πλέον κενός, είναι μια «φωτοδόχος πηγή».
Συμπερασματικά, αγαπητοί μου Αναγνώστες, ας μην αφήσουμε τον θόρυβο των αμφισβητιών να κλέψει τη χαρά και να σπείρει την αμφιβολία στις καρδιές μας. Το Άγιο Φως δεν χρειάζεται τις δικές μας αποδείξεις για να υπάρξει· ή ακόμη καλύτερα η δική μας ζωή πρέπει να γίνει η απόδειξη της ενέργειάς του. Κάθε φορά που ανάβουμε τη λαμπάδα μας από το χέρι του Ιερέα με το «Δεύτε λάβετε Φως», ας θυμόμαστε: αυτό που κρατάμε είναι η ίδια η φωτιά της Πεντηκοστής, η ίδια η λάμψη που είδαν οι Μυροφόρες. Είναι η εγγύηση ότι ο Χριστός είναι μαζί μας «πάσας τας ημέρας». Η χαρά της Αναστάσεως δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα· είναι μια οντολογική επανάσταση. Σήμερα, που οι καμπάνες ηχούν και οι καρδιές σκιρτούν, καλούμαστε να δούμε το Φως όχι ως ένα ετήσιο έθιμο, αλλά ως την ίδια την ουσία της ύπαρξής μας.
Χριστός Ανέστη, αδελφοί μου! Το Φως νίκησε το σκοτάδι, μια για πάντα! Αμήν!
Thank you for rating this article.
