Θέλουμε να βρούμε πνευματικό που να «βλέπει» το μέλλον σαν να ψάχνουμε ένα μέντιουμ. Μετά θέλουμε να το παίζουμε ότι είμαστε πνευματικοπαίδια του τάδε γέροντα αλλά αν μας κάνει κάποιος παρατήρηση γινόμαστε λιοντάρια. Θέλουμε κάποιον να μας πει το μέλλον αντί να ζητάμε να βλέπουμε τα λάθη, τα πάθη και τις αμαρτίες μας και να πηγαίνουμε στο πετραχείλι για θεραπεία.
Κάνουμε νηστεία, λέμε στον πνευματικό ότι τα καταφέραμε να μην φάμε κρέας αλλά δεν μπορούμε να αποχωριστούμε το κινητό μας ούτε 5 λεπτά. Και αν μας πει ο πνευματικός να τα βρούμε με κάποιο πρόσωπο που δεν μιλάμε μπορεί να τον βρίσουμε κιόλας.
Δυστυχώς πηγαίνουμε στην εξομολόγηση και λέμε τα προβλήματά μας αντί να πούμε τις αμαρτίες και τις αστοχίες μας. Κατηγορούμε τους άλλους και δικαιολογούμε τον εαυτό μας αντί να κάνουμε το αντίθετο. Θέλουμε τον Θεό για διάφορα αιτήματα και επιθυμίες που συνήθως δεν έχουν καμία πνευματική ωφέλεια αντί να ζητούμε το ίδιο το πρόσωπο του Χριστού.
Δυστυχώς στην εξομολόγηση οι περισσότεροι δεν ψάχνουν πνευματικό να πούνε τις αμαρτίες τους, αλλά έναν άνθρωπο απλά να πούμε τον πόνο τους. Απλά ο παπάς είναι μια ασφαλής λύση και θα μας διαβάσει μια ευχή οπότε όλα καλά. Δυστυχώς νομίζουν οι άνθρωποι ότι εξομολογήθηκαν αλλά δεν έκαναν ακόμα αρχή.
Μας ελκύουν κείμενα για το τέλος του κόσμου, τον αντίχριστο, τους πολέμους κλπ αλλά δεν μπορούμε ούτε 2 λεπτά να διαβάζουμε ένα ασκητικό κείμενο ή την καινή διαθήκη.
Πολλές φορές στην εξομολόγηση μας πιάνει μια μανία να πούμε στον πνευματικό κατορθώματά μας. Πώς μεγαλώσαμε τα παιδιά μας, τι τα σπουδάσαμε, τι γάμους τους κάναμε αλλά για αμαρτίες ούτε λόγος.
Πάμε να εξομολογηθούμε με αίσθημα αυτοδικαίωσης και ζητάμε από τον παπά να κοινωνήσουμε σε ένα μνημόσυνο ή σε μια μεγάλη γιορτή αλλά για μετάνοια ούτε λόγος. «Θέλω απλά πάτερ να κοινωνήσω στο μνημόσυνο του πατέρα μου για το καλό. Μετά δεν θέλω να έχω σχέση με την εκκλησία».
Νομίζουμε ότι όσο περισσότερο εκκλησιαζόμαστε, τόσο γινόμαστε καλά παιδιά του Θεού, με την έννοια ότι ο Θεός μετράει παρουσίες οπότε δεν θα πάθουμε τίποτα κακό. Σε μια τέτοια πλάνη μπορεί να πέσουμε κι εμείς οι παπάδες που νομίζουμε ότι επειδή λειτουργούμε θα έχουμε μέσο στη σωτηρία, αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι.
Σπάνια θα ζητήσει κάποιος στην εξομολόγηση περισσότερο προσευχή ή ανάγνωση. Μας φαίνονται όλα βουνό. Θέλουμε κάτι γρήγορο και χωρίς να κοπιάσουμε.
Πάμε στην εξομολόγηση να πούμε πχ όταν χαλάσαμε τη νηστεία και φάγαμε κάτι αρτήσιμο την Τετάρτη αλλά το ότι δεν μιλάμε με κάποιον ή βρίσαμε κάποιον ή έχουμε μίσος για κάποιον δεν μας απασχολεί. Αντίθετα μάλιστα θα πούμε στον εξομολόγο : «Μα πάτερ μου δίκιο έχω, έχω δώσει τα πάντα και με πολεμάνε, δεν φταίω εγώ, οι άλλοι φταίνε».
Μιλάμε για κανόνες από τον καναπέ του σπιτιού μας, χωρίς να γνωρίζουμε το πνεύμα των κανόνων, την ποιμαντική των κανόνων και αυτά που είπαν οι πατέρες πότε τα είπαν, γιατί τα είπαν, τι ήθελαν να μας πουν και τι σημαίνουν αυτά για τον σημερινό άνθρωπο στην πραγματικότητα της εποχής μας.
Θεωρούμε ομολογία πίστεως το βρίσιμο του άλλου από το πληκτρολόγιο του σπιτιού μας αντί να γίνει η ίδια μας η ζωή και η συμπεριφορά μας μια ομολογία και αποκάλυψη Χριστού.
Πολλοί αδερφοί μας πάνε να παντρευτούν στην Εκκλησία όχι για να βαπτίσουν τη σχέση τους με τον Χριστό ώστε να Τον ακολουθήσουν αλλά για να κάνουν τον χαβαλέ τους. Τελευταία έχουμε και το να βάζουν μικρόφωνα στους νεόνυμφους και να κάνουν διάλογο και χαβαλέ εν ώρα μυστηρίου. Ρίχνουν ακόμα τεράστιες ποσότητες ρυζιού ακόμα και με φορτωτή για να γίνουν viral, αντί να τα δώσουμε σε παιδιά που πεινάνε και έχουν ανάγκη.
Βαπτίζουμε τα παιδιά μας θεωρώντας ότι δεν θα πάθουν κανένα κακό αλλά ξεχνάμε τι λέει ο παπάς όταν φοράμε τον Σταυρό στο παιδί. Μόλις πεις στους γονείς να κοινωνούν το παιδί συχνά θα ακούσεις το εξής : «Τρεις Κυριακές παπά και πολύ είναι, θέλουμε να κοιμηθούμε». Μια βάπτιση, μια υιοθεσία, ένα μέγα μυστήριο στο οποίο πολλές φορές γίνεται χαμός για το όνομα του παιδιού, θέμα που δεν έχει καμία σχέση με το μυστήριο του βαπτίσματος.
Δυστυχώς η on-line συμπεριφορά μας δεν θα πάει ποτέ στο πετραχείλι του πνευματικού. Θεωρούμε αμαρτία να βρίσουμε κάποιον στην πλατεία, το καφενείο ή τη δουλειά μας αλλά όταν ισοπεδώνουμε προσωπικότητες με απίστευτες ύβρεις και χαρακτηρισμούς μέσω διαδικτύου το βαπτίζουμε ομολογία πίστεως. Μπορεί κάποιος να θεωρεί αμαρτία αν απατήσει τη γυναίκα του, αλλά όταν κάνει cyber sex με άλλο πρόσωπο δεν τρέχει τίποτα, είναι όλα καλά και ταυτόχρονα θα γράψει και ένα σχόλιο για τους δεσποτάδες και τους παπάδες για να νιώσει ωραία ότι ομολόγησε Χριστό πίσω από ένα πληκτρολόγιο.
Ζητάμε ευχέλαια, αγιασμούς, ευχές από τους κληρικούς για να «φτιάξουν» τα πράγματα στη ζωή μας αλλά όχι για να «φτιάξουμε» τη σχέση μας με το πρόσωπο του Χριστού.
Θέλουμε υγεία όχι για ολοκλήρωση της μετάνοιάς μας αλλά για να συνεχίσουμε να είμαστε οι ίδιοι. Θέλουμε δηλαδή κάτι από τον Χριστό και όχι τον ίδιο.
Λέμε Χριστός Ανέστη αλλά τρέμουμε τον θάνατο σαν το ψάρι έξω από το νερό.
Θέλουμε να κοινωνήσουμε τον Χριστό αλλά αφήνουμε τον Χριστό να ενεργήσει στη ζωή μας;
Μιλάμε για τον Χριστό, την Εκκλησία και Ιερά Μυστήρια με φράσεις: «Εγώ δεν είμαι και πολύ της Εκκλησίας», «Πηγαίνω λίγο 2,3 φορές τον χρόνο δεν χρειάζεται περισσότερο», «Κοινωνάω αλλά δεν θέλω να βλέπω τους παπάδες, πάω όποτε το νιώσω», «Κοινωνώ χωρίς εξομολόγηση, ξέρει ο Θεός, τα λέω στην εικόνα», «Είμαι πολύ της Εκκλησίας δεν λείπω κάθε Κυριακή, γι’ αυτό θα με σώσει ο Θεός διότι δίνω το παρόν συνέχεια». Όταν ακούτε τέτοιες φράσεις σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό και την Εκκλησία, είναι απλά ένας ειδωλολάτρης.
Και το καλύτερο σας το έχω για το τέλος…..
Νομίζουμε ότι επειδή θα γράψουμε «ΑΜΗΝ» σε σχόλιο ανάρτησης που λέει ότι το βλέπει η Παναγία και δεν θα πάθουμε κανένα κακό, θα το δει η Παναγία και όλα θα είναι καλά στη ζωή μας.
Θέλουμε ο Χριστός να μας έχει καλά ώστε να ζήσουμε καλά τη ζωή μας. Αλλά δεν ξέρω αν θέλουμε η ζωή μας να γίνει Χριστός.
Καλή μετάνοια να έχουμε όλοι μας. . .
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr
Thank you for rating this article.
