Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου

Ἡ Ἐκκλησία μας μὲ πνευματικὴ διάκριση καὶ σοφία, ἀνοίγει τὸ Τριώδιο μὲ τὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου, ὅπου διδάσκεται ἡ ἀληθινὴ ταπείνωση καὶ ἡ μετάνοια.

Τὸ ἀνάγνωσμα τοῦ Εὐαγγελίου (Λουκᾶ 18:10-14) φανερώνει δύο ἐντελῶς διαφορετικὲς στάσεις μπροστὰ στὸν Θεό, δείχνοντάς μας τὸν δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία.
Οἱ δύο πρωταγωνιστές τῆς παραβολῆς ἀνέβηκαν στὸν ναὸ νὰ προσευχηθοῦν. Ὁ Φαρισαῖος στάθηκε μὲ ὑπεροψία, καυχώμενος μπροστὰ στὸν Θεὸ γιὰ τὴν προσωπικὴ του «δικαιοσύνη».
Μίλησε γιὰ τὴν νηστεία του, τὴν ἐλεημοσύνη του, καὶ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν, ἐνῶ συγχρόνως καταφρονοῦσε τοὺς ἄλλους, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Θεέ μου, σὲ εὐχαριστῶ ποὺ δὲν εἶμαι
ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι… ἢ ὅπως αὐτὸς ὁ τελώνης».

Στὴν ἄλλη πλευρά βλέπουμε τὸν τελώνη, ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ἡ κοινωνία τῆς ἐποχῆς τοῦ θεωροῦσε ἁμαρτωλό καὶ διεφθαρμένο, ἐξαιτίας τῆς συνεργασίας του μὲ τὴν ρωμαϊκὴ ἐξουσία.
Ὁ τελώνης, μὲ καρδιὰ συντετριμμένη, στέκεται μακριὰ καὶ δὲν ἀντέχει νὰ ὑψώσει τὰ μάτια του στὸν οὐρανό. Χτυπώντας τὸ στῆθος του, ἀναφωνεῖ: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Αὐτὴ ἡ προσευχή παρουσιάζει ὅλη τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας: Ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ μόνος του, ἀλλὰ χρειάζεται τὴν χάρη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος, μὲ τὴν ἀποκαλυπτικὴ του κρίση, δηλώνει στὸ τέλος τῆς παραβολῆς: «Λέγω ὑμῖν, κατέβη ὁ οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ μᾶλλον ἢ ὁ ἕτερος· διότι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».

Αὐτὸ τὸ μήνυμα εἶναι βαθιά θεολογικὸ καὶ μὲ διαχρονικὴ σημασία. Ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ αὐταρέσκεια καὶ ἡ ἐγωιστικὴ δικαίωση ἀπομακρύνουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἀντιθέτως, ἡ ταπείνωση, ἡ ἐνσυνείδητη παραδοχὴ τῆς ἀδυναμίας μας καὶ ἡ ἐλπίδα στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ φέρνουν δικαίωση καὶ σωτηρία.
Ὁ τελώνης εἶναι τὸ πρότυπο γιὰ κάθε πιστό ποὺ ἀναζητεῖ τὴν σωτηρία, ἐπειδὴ διδάσκει τὸ πῶς νὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸν Θεὸ μὲ ἀληθινὴ πίστη καὶ μετάνοια. Αὐτὴ ἡ παραβολὴ μᾶς προτρέπει νὰ ἐξετάσουμε τὶς καρδιές μας, νὰ ἀποβάλλουμε κάθε ἴχνος ὑπερηφάνειας καὶ νὰ ἐγκαταλείψουμε τὴν λανθασμένη ἐμπιστοσύνη στὶς δικές μας δυνάμεις.

Ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας εἶναι δρόμος ταπεινώσεως, αὐτογνωσίας καὶ ἐλπίδος στὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Ἄν ἔχεις θλίψη, χαμογέλα.
Ἄν ἔχεις ἀρρώστια ἀπροσδόκητη, ὑπόμεινε.
Ἄν σέ περιφρονοῦν ΠΡΟΣΕΥΧΟΥ.
Ἄν εἶσαι μόνος κοίτα τούς ΑΓΙΟΥΣ! Η ΦΙΛΙΑ τους θα θεραπευσει τή μοναξιά σου.
Ἄν εἶσαι ἁμαρτωλός, ΕΛΠΙΖΕ στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί στή συγχώρεσή Του.
Ἀρχίζει ἀπό αὔριο μιά εὐλογημένη πορεία πρός τό βαθύτερο εἶναι μας.
Μιά πορεία ἀνίχνευσης τῆς δύναμης πού μπορεῖ νά πάρει ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἀναθέτει τή ΖΩΗ του στό Θεό.
Ἕνα κίνητρο οἱ δύο αὐτές μορφές γιά νά ἀγωνιστοῦμε περισσότερο!

Καλό Τριώδιο!

Γερόντισσα ΣωφρονίαWebsite: https://monastiriakrata.gr

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Ἀπόφοιτος τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Μιλάει ἀγγλικά καί ρωσικά. Ποιήτρια, ἀρθρογράφος καί συγγραφέας ποιμαντικῶν ἔργων. («Τό τώρα τοῦ Θεοῦ», «Στῶμεν καλῶς» κ.λπ.). Ἀπό τό 2017 ἔχει ἀναλάβει τήν ἀνασύσταση τῆς ἱστορικῆς μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος Ἀκράτας. Σήμερα ἡ ἀδελφότητά ἀριθμεῖ 3 μέλη.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Δίψα καί πείνα γιά τόν Χριστό
• «Ἐγώ, ὁ σπασμένος... καὶ ὅμως ὁλόκληρος!»
• Ὁ λογιστής!
• Ὁ ἐγωιστὴς
• Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἄξιος...» (Ματθ. κεφ. 8,5-13)
• Load more articles from this author