Ἔχει ξεκινήσει μία προσπάθεια , ἐδῶ καὶ ἀρκετὸ καιρὸ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς πολιτείας, νὰ ἐπιτρέπει στὰ καταστήματα νὰ λειτουργοῦν τὶς Κυριακὲς μὲ τὸ πρόσχημα , ὅτι δὲν προλαβαίνει ὁ κόσμος νὰ ἀγοράσει ἀγαθὰ τὶς ὑπόλοιπες μέρες.
Ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἀρχαιότερη ἑορτὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ἀντικαθιστᾶ την «τὴν μία των Σαββάτων» τοῦ Εὐαγγελίου( Μάτθ. κη 1, Α΄Κορ. ιστ 2 ) στὴν δὲ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου ἀναφέρεται ὅτι ἡμέρα Κυριακὴ ἦλθεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ Πνεῦμα καὶ ἄκουσα δυνατὴ φωνὴ πίσω μου (Ἄποκαλ. Α΄10) . Ὑπάρχουν πολλὲς μαρτυρίες γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς Κυριακῆς πέρα ἀπὸ τὶς μαρτυρίες τῆς Καινῆς Διαθήκης. Καταδικάζει τοὺς σαββατίζοντες καὶ μὴ συμμορφούμενους στὴν καθολικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας γράφοντας: « Κατὰ Κυριακὴν Κυρίου ζῶντες ἐν ἧ καὶ ἡ ζωὴ ἡμῶν ἀνέτειλε δι’ Αὐτοῦ» . Τὸν 2ο αἰῶνα ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ φιλόσοφος , γράφει στὴν ἀπολογία του στὸν Ρωμαῖο Αὐτοκράτορα « Τὴν δὲ τοῦ ἡλίου ἡμέραν κοινὴν τὴν συνέλευσιν ποιούμεθα» χρησιμοποιῶντας γιὰ τὴν Κυριακὴ τὸν ὅρο «ἡλίου ἡμέρα». Ὁ ὅρος αὐτὸς παραμένει μέχρι τὶς μέρες μας σὲ κάποιες γλῶσσες , ὅπως στὴν Ἀγγλικὴ Sunday καὶ στὴν Γερμανικὴ Sonntag.
Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος στὶς 07/03/321 μ.Χ. καθορίζει τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς τὴν ὁποία ἀποκαλοῦσε «σεβαστὴ ἡμέρα τοῦ ἡλίου» σὰν ἡμέρα ἀναπαύσεως, ἀγαλλιάσεως , θείας λατρείας καὶ ἀγαθοεργίας. Τὸν νόμο τοῦ Μ. Κωνσταντίνου «Omnes judices urbanaeque pledes et artium officia cunstrarum venerabili die solis quiescant»μετάφραση ἀπὸ τὰ Λατινικά, «Ὅλοι οἱ δικαστές, τὰ δημοτικὰ συμβούλια καὶ τὰ γραφεῖα τῶν τεχνῶν καὶ τῶν χειροτεχνιὼν θὰ ἀναπαύονται τὴν σεβάσμια ἡμέρα τοῦ ἥλιου», τὸν νόμο αὐτόν τον σεβάστηκε καὶ ἐπικύρωσε ὁ Μέγας Θεοδόσιος. Ὁ Μ. Κωνσταντῖνος τὸ 313 μ.Χ. μὲ τὸ διάταγμα τῶν Μεδιολάνων νομιμοποίησε τὴν χριστιανικὴ Ἐκκλησία ὡς «ἐπιτρεπόμενη θρησκεία» (Religio licitaο .Τὸ διάταγμα τῶν Μεδιολάνων ἀποτέλεσε τὴν πρώτη θεσμικὴ πράξη ποὺ εὐνοοῦσε τὴν ἐξάπλωση καὶ ἐπικράτηση τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. Οὐσιαστικά , τὸ Διάταγμα ἀποτελεῖ τὴν πρώτη στὴν παγκόσμια ἱστορία οἰκουμενικὴ διακήρυξη καὶ κατοχύρωση τῆς ἀνεξιθρησκείας καὶ ἀκολούθως τῆς ἀρχῆς τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας. Ἐπρόκειτο γιὰ μιὰ ὄντως ἐπαναστατικὴ καὶ θαρραλέα γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη νομοθεσία, ἡ ὁποία, γιὰ πρώτη φορά, ἀνεγνώριζε ἰσότιμη ἀξία καὶ ἀνάλογη μεταχείριση σὲ ὅλες τὶς θρησκευτικὲς παραδόσεις τῆς αὐτοκρατορίας καὶ ἔμελε νὰ ὁδηγήσει στὴ σταδιακὴ ἐπικράτηση καὶ τελικὰ θεσμικὴ κατοχύρωση τοῦ χριστιανισμοῦ.
Ἡ ἐν Λαοδικείᾳ Σύνοδος μὲ τὸν 29ο Κανόνα ὥρισε « οὐ δεῖ χριστιανοὺς ἰουδαΐζειν, τὴν δὲ Κυριακὴν προτιμῶντες σχολάζειν ὡς χριστιανοί».
Στὸ βυζάντιο μὲ τὸν Ἰουστινιάνειο Κώδικα ἡ Κυριακάτικη ἀργία ἐνισχύθηκε καὶ καθιερώθηκε κρατικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἀργία καὶ εἶναι ἀπὸ τὶς παλαιότερες θεσμοθετημένες ἑβδομαδιαῖες ἀργίες τῆς Εὐρώπης.
Ἀκόμη καὶ στὴν ἐποχὴ τῆς τουρκοκρατίας τηροῦνταν ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆςτὴν σεβάστηκαν ἀκόμη καὶ οἱ τοῦρκοι καὶ μποροῦσαν οἱ χριστιανοὶ νὰ ἐκκλησιάζονται νὰ μὴν ἐργάζονται καὶ νὰ λατρεύουν τὸν ἀληθινὸ Θεόἂν καὶ γιὰ τοὺς Τούρκους ἀργία ἦταν ἡ Παρασκευης.
Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἔκανε μεγάλο ἀγῶνα γιὰ τὴν τήρηση τῆς Κυριακῆς ὡς ἡμέρα ἀργίας καὶ λατρείας. Πίστευε ὅτι ἡ παραμέλησή της ὁδηγεῖ ὄχι μόνο σὲ πνευματικὴ φτώχεια , ἀλλὰ καὶ σὲ ἠθικὴ καὶ κοινωνικὴ διάλυση. Κατέκρινε ἔντονα τὰ παζάρια καὶ τὶς ἐμπορικὲς συναλλαγὲς τῆς Κυριακῆς καὶ ἔπειθε νὰ τὶς μεταφέρουν τὰ Σάββατα ,«Καλύτερα νὰ χάσεις τὸ κέρδος τῆς ἡμέρας , παρὰ νὰ χάσεις τὴν ψυχή σου» ἔλεγε. Αὐτὸ βέβαια εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ ἐναντιωθοῦν οἱ Ἑβραῖοι ,διότι ἐφ’ ὅσον δὲν γινόταν συναλλαγὲς τὶς Κυριακὲς ἔχαναν χρήματα. Χρημάτισαν τὸν Τουρκαλβανὸ Κοὺρτ Πασᾶ του Βερατίου καὶ πέτυχαν τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ ἁγίου στὶς 27/8/1779
Μὲ ὕπουλο τρόπο κινούμενη ἡ πολιτεία προσπάθησε καὶ κατάφερε τὴν μία χρονιὰ νὰ ἐπιτρέψει τὴν λειτουργία τῆς ἀγορᾶς μία Κυριακὴ λίγο πρὶν ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα καὶ μία Κυριακὴ στὴν περίοδο τῶν ἐκπτώσεων. Ἀφοῦ αὐτὴ ἡ κατάσταση ἔγινε καθεστώς, μετὰ ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἔκανε ἡ πολιτεία δύο τὶς Κυριακὲς νὰ λειτουργεῖ ἡ ἀγορά. Μὲ τὴν τακτικὴ αὐτὴ φτάσαμε τὸ 2026 νὰ ἐπιτρέπονται 7 Κυριακὲς τὸν χρόνο νὰ εἶναι ἀνοιχτὰ τὰ καταστήματα ὅπως τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων, τὴν τελευταία Κυριακὴ τοῦ χρόνου τὴν περίοδο τῶν χειμερινῶν καὶ καλοκαιρινῶν ἐκπτώσεων, καὶ δὲν εἶναι καθόλου ἀπίθανο μὲ αὐτὴ τὴν τακτικὴ μετὰ ἀπὸ μερικὰ χρόνια νὰ ἔχουμε τὸ καθεστὼς τῆς Ἀγγλίας ἐκεῖ ὅπου τὰ καταστήματα εἶναι ἀνοιχτὰ 360 μέρες τὸ χρόνο. Περιττὸ εἶναι νὰ ποῦμε ὅτι, στὶς τουριστικὲς περιοχὲς ἐδῶ καὶ χρόνια ἔχει καταργηθεῖ ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς, καὶ τὰ καταστήματα εἶναι ἀνοιχτὰ ὅλη τὴν περίοδο τοῦ καλοκαιριοῦ.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ ἀγορὰ δὲν κινεῖται μὲ τοῦ ρυθμοὺς ποὺ κινεῖτο πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια , καὶ οἱ εἰσπράξεις ἔχουν μειωθεῖ. Ἡ ἀγορὰ ὅμως δὲν πάσχει ἀπὸ ὧρες λειτουργίας , ἀλλὰ ἀπὸ ἔλλειψη ρευστότητας!
Ὁ Θεός μας χαρίζει κάθε ἑβδομάδα 168 χρυσὲς λίρες (168 ὧρες ζωῆς) καιὶ ἀπὸ αὐτές μας ζητάει , ἀπὸ αὐτὲς ποὺ Αὐτός μας ἔδωσε, 3 λίρες καὶ δὲν τὶς δίνουμε. Τὸ νὰ ἀφιερώσουμε τρεὶς ὧρες ἀπὸ τὴν ζωή μας στὸ Θεό , νὰ πᾶμε τὸ πρωὶ τῆς Κυριακῆς στὴν ἐκκλησία, νὰ τὸν δοξολογήσουμε , νὰ τὸν εὐχαριστήσουμε νὰ τὸν παρακαλέσουμε εἶναι καθῆκον καὶ ὑποχρέωση. Ἡ Κυριακὴ εἶναι ἕνα «μικρὸ Πάσχα» , ὅλα ὅσα ἀκούγονται στὸν ὄρθρο τῆς Κυριακῆς μιλοῦν γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Πῶς θὰ ἑνωθοῦμε , πὼς θὰ γίνουμε ἕνα μὲ τὸν Χριστὸ ἂν δὲν ἐκκλησιαστοῦμε ἂν δὲν κοινωνήσουμε, μετὰ βέβαια ἀπὸ ἐξομολόγηση καὶ τὴν κατάλληλη προετοιμασία καὶ μὲ ἐντολὴ τοῦ πνευματικοῦ;
Ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας θὰ πρέπει , ὅσο εἶναι καιρός, νὰ ἐπιληφθεῖ τοῦ θέματος καὶ νὰ «πιέσει» τὴν πολιτεία νὰ σταματήσει αὐτὴ τὴν τακτικὴ τῆς κατάργησης τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς , γιατί ζοῦμε σὲ μία Ὀρθόδοξη χώρα τῆς ὁποίας τὸ σύνταγμα ἀρχίζει μὲ τὴν ἀναφορὰ « Εἷς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὄμοουσίού καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Ἀκόμη καὶ οἱ πολῖτες δὲν θὰ πρέπει νὰ προτιμοῦν νὰ κάνουν τὶς ἀγορές τους τὴν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς γιὰ νὰ καταλάβουν καὶ οἱ καταστηματάρχες τὸ λάθος ποὺ κάνουν. Ἴσως κάποιοι ὑπάλληλοι νὰ ἀναγκάζονται ἀπὸ τοὺς ἐργοδότες νὰ ἐργασθοῦν τὴν Κυριακή, ἂν καὶ δὲν τὸ θέλουν, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὑπάρχει μεγάλη ἀνάγκη κάνουν μιὰ ὑποχώρηση καὶ ἐργάζονται.
Ἀκόμη καὶ ἐμπορικὰ νὰ τὸ δεῖ κάποιος , φαίνεται πεντακάθαρα ὅτι, εἶναι προτιμότερο νὰ ἔχουμε λιγότερα χρήματα καὶ νὰ εἴμαστε μὲ τὸν Χριστό, παρὰ νὰ κερδίσουμε περισσότερα χρήματα καὶ νὰ εἴμαστε μὲ τὸν διάβολο .
Δύο εἶναι οἱ κυριότεροι τρόποι γιὰ νὰ γίνει κάποιος στὴ ζωή του φτωχός: ὃ ἕνας εἶναι νὰ κλέβει καὶ ὁ ἄλλος εἶναι νὰ δουλεύει Κυριακή.
Ὅποιος δουλεύει Κυριακή
δὲν πάει σὲ ἐκκλησία
οἱ συμφορές του ἔρχονται
καὶ ψάχνει τὴν αἰτία
Υ.Γ. Τὸ ποιηματάκι εἶναι Εὐγενίου μοναχοῦ Σταυρονικητιανοῦ.
Thank you for rating this article.
