Την Τετάρτη 21 Μαΐου του 2025 η Παρασκευή (Βίβιαν) Μόλαρη, διδάσκουσα στη Σχολή Ξένων Γλωσσών «Καλογεροπούλου»,
επιφύλαξε μια έκπληξη στους μαθητές της. Κάλεσε τον δάσκαλο, διδάκτορα Λαογραφίας και λογοτέχνη Βασίλη Γεργατσούλη να πραγματοποιήσει μια πρωτότυπη δράση με τους μαθητές της. Η δράση έλαβε χώρα αμέσως μετά το πέρας του μαθήματος των αγγλικών.
Ο Βασίλης Γεργατσούλης, συγγραφέας 17 βιβλίων (λογοτεχνικών και λαογραφικών), μίλησε στους μαθητές για τη λογοτεχνία, για το παραμύθι και παρουσίασε πρωτότυπες τεχνικές δημιουργικής γραφής. Να σημειώσουμε ότι ο συγγραφέας στα σχολεία που έχει υπηρετήσει πραγματοποιεί συχνά δράσεις δημιουργικής γραφής με τους μαθητές του. Οι μαθητές αφού άκουσαν πολλές ιδέες και τεχνικές που απελευθερώνουν τη φαντασία, επέλεξαν να πλάσουν, ομαδικά μέσα στην τάξη, ένα παραμύθι με αφετηρία την ιδέα «μιας παράξενης βροχής» (από τον ουρανό δεν έπεφτε νερό, αλλά…). Οι μαθητές πρότειναν να βρέχει… γυαλιά οράσεως. Όχι όμως τα συνηθισμένα (αυτά που φοράμε για τη μυωπία, την πρεσβυωπία, τον αστιγματισμό και τις άλλες παθήσεις των ματιών), αλλά μαγικά γυαλιά, που όποιος τα φοράει μπορεί να ταξιδέψει στον χρόνο. Επειδή την επόμενη μέρα οι μαθητές είχαν στο σχολείο να γράψουν διαγώνισμα στην Ιστορία για τη δολοφονία του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, αποφάσισαν να μεταφερθούν στο Ναύπλιο του 1831 για να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τα γεγονότα της δολοφονίας του Καποδίστρια. Φόρεσαν τα μαγικά γυαλιά και, στη στιγμή, βρέθηκαν στα σοκάκια του Ναυπλίου… Η συνέχεια στο παραμύθι που παραθέτουμε.
Είναι σημαντικό να σημειώσουμε τον ενθουσιασμό με τον οποίο δούλεψαν οι μαθητές. Με τέτοιες δημιουργικές δράσεις, τα παιδιά δεν νιώθουν ότι κάνουν μάθημα, αλλά ότι παίζουν και διασκεδάζουν. Ίσως σε αυτό βρίσκεται η αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης.
Το τμήμα στο οποίο πραγματοποιήθηκε η δράση δημιουργικής γραφής απαρτιζόταν από μαθητές του Εργαστηρίου Λογοτεχνικής Μετάφρασης της Παρασκευής Μόλαρη, καθώς και μαθητές της Ε΄ τάξης αγγλικής γλώσσας, τα ονόματα των οποίων παραθέτουμε (αλφαβητικά):
Αξιώτη Εβελίνα
Αξιώτης Λευτέρης
Γεργατσούλη Σεβαστή-Ιωάννα
Κοσκινιώτη Κατερίνα
Μανουσάκης Στράτος
Μπουλές Ιάσονας
Μπουλέ Ιόλη
Νικολαΐδη Δέσποινα
Την εικόνα που πλαισιώνει το παραμύθι ζωγράφισε η Μπουλέ Ιόλη.
ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΒΡΟΧΗ ΑΠΟ… ΜΑΓΙΚΑ ΓΥΑΛΙΑ
Ήρθαμε στη σχολή ξένων γλωσσών πολύ αγχωμένοι, γιατί αύριο στο σχολείο θα γράψουμε διαγώνισμα στην Ιστορία. Πρέπει να μάθουμε το κεφάλαιο για τη δολοφονία του Καποδίστρια. Ο καθηγητής μας είναι πολύ αυστηρός. Μας μαλώνει γιατί δεν εμβαθύνουμε στα γεγονότα και προσεγγίζουμε την Ιστορία επιδερμικά.
Ίσως έχει δίκιο. Δεν είμαστε ιστορικοί, είμαστε παιδιά που αγαπάμε το παιχνίδι και διαβάζουμε από υποχρέωση. Η Ιστορία είναι δύσκολο μάθημα. Πρέπει να αποστηθίσουμε ένα σωρό ονόματα και χρονολογίες. Είναι και τα βιβλία κακογραμμένα. Πώς να τα καταλάβουμε; Είμαστε άνθρωποι του εικοστού πρώτου αιώνα. Πώς να μπούμε μέσα στο μυαλό του Κολοκοτρώνη, του Μπότσαρη, του Παπαφλέσσα ή του Καποδίστρια; Άλλοι άνθρωποι αυτοί. Ντύνονταν με φουστανέλες και τσαρούχια. Δεν είχαν δει ποτέ τους αυτοκίνητο, αεροπλάνο, τηλέφωνο, ηλεκτρονικό υπολογιστή, playstation.
Η καθηγήτρια των αγγλικών, η κυρία Βίβιαν, προσπάθησε, μάταια, να μας χαλαρώσει με κάποια αστειάκια. Σήμερα κάλεσε στην τάξη έναν συγγραφέα, τον κύριο Βασίλη, να μας κάνει ένα μάθημα δημιουργικής γραφής.
Την ώρα που ξεκινούσε το μάθημα, άρχισε να βρέχει έξω. Περίεργο. Στον ουρανό δεν υπήρχε ούτε ένα σύννεφο.
-Τι παράξενη βροχή! φώναξε ένα απ’ τα αγόρια της τάξης μας.
Όλοι κοιτάξαμε έξω από το τζάμι. Δεκάδες μικροσκοπικά αλεξίπτωτα έπεφταν από τον ουρανό. Στα σχοινιά τους ήταν δεμένα γυαλιά οράσεως. Βγήκαμε έξω και μαζεύαμε, χούφτες-χούφτες, τα γυαλιά.
- Τι παράξενη βροχή! Από έρχονται;
Κοιτάξαμε ψηλά. Στον ουρανό πετούσε ένα ελικόπτερο. Έσερνε μια κορδέλα που έγραφε «Οπτικά… ο τρελός επιστήμονας». Είχαμε ακούσει γι’ αυτόν. Είχε το μαγαζί του στην άκρη της πόλης. Πουλούσε γυαλιά. Τα τελευταία χρόνια κανένας δεν αγόραζε απ’ αυτόν. Έλεγαν πως είναι σαλεμένος και πως πουλά παλιομοδίτικα γυαλιά. Είχε φτάσει ο καιρός να συνταξιοδοτηθεί. Είχε βγάλει το εμπόρευμά του σε προσφορά, μα πάλι δεν είχε πελατεία. Για να μην πετάξει τόσα γυαλιά στα σκουπίδια, τα έριχνε από τον ουρανό, δώρο στους συμπολίτες του για τη συνταξιοδότησή του. Για να μη σπάσουν, ο τρελός επιστήμονας τους φόρεσε μικροσκοπικά αλεξίπτωτα.
Όλοι φορέσαμε από ένα ζευγάρι γυαλιά. Το ίδιο έκαναν ο κύριος Βασίλης και η κυρία Βίβιαν. Αμέσως μια περίεργη αίσθηση μας κυρίευσε. Καταλάβαμε πως δεν ήταν συνηθισμένα γυαλιά, για μυωπία, πρεσβυωπία, αστιγματισμό και άλλες παθήσεις των ματιών. Κοιταχτήκαμε. Χωρίς να μιλάμε, διαβάζαμε ο ένας τις σκέψεις του άλλου. Μέχρι και τα συναισθήματά των άλλων νιώθαμε.
-Είναι μαγικά γυαλιά! αναφωνήσαμε. Μα πώς να τα χρησιμοποιήσουμε;
-Να μπορούσαν να μας ταξιδέψουν στο Ναύπλιο του 1831! Θα βλέπαμε με τα ίδια μας τα μάτια τα γεγονότα της δολοφονίας του Καποδίστρια. Ίσως τότε κατανοούσαμε καλύτερα την Ιστορία.
Στη στιγμή βρεθήκαμε στα σοκάκια του Ναυπλίου, κοντά στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα. Πολλοί Έλληνες συνέρρεαν στον ναό για τον όρθρο. Όλοι περίμεναν με λαχτάρα τον Κυβερνήτη, τον Ιωάννη Καποδίστρια, που από ώρα σε ώρα θα έφτανε εκεί. Στα μάτια των απλών ανθρώπων διαβάσαμε τον θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη που έτρεφαν για τον Κυβερνήτη τους. Προσεύχονταν να τον έχει καλά ο Θεός, για να μεταμορφώσει την πατρίδα μας σε ένα σύγχρονο κράτος, που θα ακμάζει οικονομικά και θα προοδεύει πνευματικά.
Λίγο παρακεί είδαμε τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη, αδελφό του Πετρόμπεη, που ο Καποδίστριας είχε φυλακίσει στο Ιτς Καλέ, και τον γιο του Γεώργιο. Τα μάτια τους πετούσαν σπίθες θυμού. Τα χέρια τους ήταν οπλισμένα. Πλησιάσαμε τους δολοφόνους. Ρωτήσαμε γιατί εχθρεύονται τον Κυβερνήτη. Είπαν πως ο Καποδίστριας φυλάκισε τον Πετρόμπεη γιατί αξίωνε υψηλό μισθό για τις υπηρεσίες του από τη θέση που είχε στο δημόσιο. Αποκάλυψαν επίσης πως τους πλήρωσαν ξένοι πράκτορες, Γάλλοι και Βρετανοί, που ήθελαν να γίνει η Ελλάδα αποικία τους. Το όραμα του Καποδίστρια τούς χαλούσε τα σχέδια. Οι Μαυρομιχαλαίοι δε νοιάζονταν για αυτά, εφάρμοζαν τον νόμο της βεντέτας, για να εκδικηθούν για τη φυλάκιση του ανθρώπου τους.
Εμείς βαλθήκαμε να τους μεταπείσουμε. Τους μιλήσαμε για το όραμα του Κυβερνήτη. Ήμασταν τόσο πειστικοί, που στο τέλος πέταξαν στο χώμα τα όπλα τους και αποχώρησαν. Ο Κυβερνήτης σώθηκε. Η δολοφονία ακυρώθηκε.
Κουρασμένοι επιστρέψαμε στο έτος 2025 και στην αίθουσα της σχολής μας.
Την επόμενη μέρα στο διαγώνισμα γράψαμε ιδιαίτερα υψηλή βαθμολογία. Ο καθηγητής είπε πως είχαμε εμβαθύνει –για πρώτη φορά– στα γεγονότα, πως είχαμε κατανοήσει το πνεύμα της εποχής και πως περιγράψαμε τέλεια το ιστορικό πλαίσιο. Μα απόρησε με την επιμονή μας πως η δολοφονία του Κυβερνήτη δε συνέβη, αφού κάποιοι –ποιος ξέρει ποιοι– έπεισαν τους Μαυρομιχαλαίους να μην εφαρμόσουν τον νόμο της βεντέτας.
Τα μαγικά γυαλιά, τα έχουμε φυλάξει σε ένα συρτάρι. Αν διδαχθούμε στην Ιστορία και άλλα στραβά και ανάποδα γεγονότα, θα τα ξαναφορέσουμε, θα ταξιδέψουμε στον χρόνο και στον χώρο και θα διορθώσουμε, αν χρειαστεί, τις αστοχίες της Ιστορίας μας.
Πολύ όμορφο μάθημα, τελικά, η Ιστορία! Τα μαγικά γυαλιά μάς έκαναν να την αγαπήσουμε.
Από : Παρασκευή (Βίβιαν) Μάλαρη & Βασίλης Γεργατσούλης
Thank you for rating this article.
