Η αγκαλιά του σπλαχνικού Πατέρα το λιμάνι κάθε αμαρτωλού ανθρώπου!

Αγαπητοί Αναγνώστες, συχνά η ζωή μας μοιάζει με μια ατελείωτη περιπλάνηση σε τόπους άνυδρους,

όπου η δίψα για ευτυχία μας οδηγεί σε λάθος πηγές. Κάθε φορά που επιλέγουμε την αυτονομία μας μακριά από το «πατρικό σπίτι», νομίζοντας πως η ελευθερία ταυτίζεται με την ασυδοσία, καταλήγουμε στην ίδια πικρή διαπίστωση: ο κόσμος της αμαρτίας υπόσχεται τα πάντα, αλλά στο τέλος μας αφήνει να βόσκουμε τους χοίρους των παθών μας, πεινασμένους για λίγη αληθινή αγάπη και εγκαταλειμμένοι από όλους, σχεδόν και από τον ίδιο μας τον ευατό…!

   Η παραβολή του Ασώτου ή αλλιώς του Σπλαγχνικού Πατέρα, που διαβάζεται κάθε 2^η εβδομάδα του Τριωδίου, αυτή η «πεμπτουσία του Ευαγγελίου», δεν είναι απλώς μια ιστορία για έναν ανυπότακτο γιο. Είναι ο καθρέφτης της δικής μας ψυχής και ζωής. Ποιος από εμάς δεν ένιωσε κάποια στιγμή την ανάγκη να ζητήσει το «μερίδιο της περιουσίας» του, να πάρει τα χαρίσματα που του έδωσε ο Θεός και να τα σπαταλήσει σε μια ζωή χωρίς νόημα; Η αμαρτία στην Ορθόδοξη θεολογία δεν είναι μια νομική παράβαση, ένας φόβος μήπως μας τιμωρήσει ένας σκληρός κριτής. Είναι η αστοχία, η απώλεια του προσανατολισμού, η οικειοθελής εξορία μας από το φως και η συμφιλίωσή μας με το σκοτάδι...!

   Όμως, το συγκλονιστικό μήνυμα που αναβλύζει από το πρόσωπο του Χριστού είναι ότι δεν υπάρχει βάθος στο οποίο μπορεί να πέσει ο άνθρωπος, όπου να μην φτάνει το βλέμμα του Θεού. Ακόμα και εκεί, στην «χώρα την μακράν», ανάμεσα στις λάσπες και την απόγνωση, η σπίθα της θείας καταγωγής μας δεν σβήνει ποτέ. Η στιγμή που ο άσωτος «έρχεται εις εαυτόν», η στιγμή της αυτογνωσίας και της απόφασης για την επιστροφή, είναι η αρχή της σωτηρίας. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνουμε πως ο Θεός δεν μας περιμένει με το μαστίγιο της τιμωρίας, αλλά με το δάκρυ της προσμονής και κυρίως την ανοιχτή αγκαλιά Του.

   Πολλές φορές οι επιλογές μας, η κατάχρηση της ελευθερίας μας, οι αστοχίες μας σε συνδυασμό με την απελπισία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας. Ο διάβολος μας ψιθυρίζει πως «είναι πια αργά», πως «οι αμαρτίες σου είναι πάρα πολλές», πως «δεν αξίζεις να γυρίσεις». Κι όμως, η παραβολή ανατρέπει κάθε ανθρώπινη λογική δικαιοσύνης. Ο Πατέρας δεν περιμένει τον γιο του να φτάσει στην πόρτα και να γονατίσει ζητώντας συγχώρεση. Τον βλέπει «μακράν απέχοντα», τρέχει προς το μέρος του, πέφτει στον τράχηλό του και τον φιλάει. Πριν καν ο άνθρωπος ολοκληρώσει τη μετανοημένη του ομολογία, η αγκαλιά έχει ήδη κλείσει μέσα της όλο το παρελθόν, σβήνοντας κάθε ίχνος βρωμιάς.

   Αυτή η αγκαλιά είναι η Εκκλησία. Είναι το λιμάνι όπου τα κύματα της ενοχής καταλαγιάζουν. Ο Θεός δεν ανακρίνει τον αμαρτωλό για το πώς σπατάλησε τη ζωή του· χαίρεται γιατί ο «νεκρός ανέζησε» και ο «απολωλώς ευρέθη». Η σωτηρία μας δεν είναι δικό μας κατόρθωμα, δεν είναι αποτέλεσμα μιας τέλειας ηθικής ζωής, αλλά το αποτέλεσμα της αποδοχής αυτής της άπειρης αγάπης. Ο Χριστός μας διδάσκει πως η μόνη ανίατη ασθένεια είναι η αμετανοησία, η άρνηση να αφεθούμε στην πατρική στοργή.

Για τον Θεό, κανείς δεν είναι χαμένη υπόθεση. Ακόμα κι αν η ζωή μας μοιάζει με ερείπια, ακόμα κι αν νιώθουμε πως η συνείδησή μας, μας καταδικάζει αμείλικτα, ας θυμηθούμε τον Πατέρα της παραβολής. Δεν ζητάει εξηγήσεις, ζητάει εμάς. Ζητάει την πρόθεση της επιστροφής. Η στολή η πρώτη, το δαχτυλίδι της υιοθεσίας και το πλούσιο τραπέζι της Θείας Ευχαριστίας είναι πάντα έτοιμα για κάθε έναν που αποφασίζει να πει: «Θα σηκωθώ και θα πάω στον Πατέρα μου».

   Η ελπίδα που γεννιέται μέσα από αυτή τη διήγηση, αγαπητοί Αναγνώστες,  είναι το φάρμακο για τον σύγχρονο άνθρωπο που πνίγεται στο άγχος και τη μοναξιά. Δεν είμαστε ορφανοί σε έναν άδεια κόσμο. Υπάρχει μια καρδιά που χτυπάει για εμάς, μια αγκαλιά που παραμένει ανοιχτή όσο αναπνέουμε. Η αμαρτία μας, όσο μεγάλη κι αν φαίνεται, είναι μια σταγόνα στον ωκεανό της θείας ευσπλαχνίας. Ας μη φοβόμαστε, λοιπόν, να δείξουμε τις πληγές μας στον Χριστό. Εκείνος δεν αποστρέφει το πρόσωπό Του, αλλά σκύβει με τρυφερότητα για να τις επουλώσει. Το λιμάνι είναι εκεί, γαλήνιο και σίγουρο, περιμένοντας κάθε κουρασμένο θαλασσοπόρο της ζωής να βρει την αληθινή του πατρίδα. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, εκμεταλλευόμενοι πνευματικά αυτό το Τριώδιο! Αμήν!

π. Αντώνιος Χρήστου

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Προϊστάμενος Ιερού Ναού Προφήτου Ηλία Κορμπι- Βάρης, της Ι. Μ. Γλυφάδας Ε. Β. Β. & Β. Απόφοιτος Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών, Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και Κάτοχος Μεταπτυχιακού Τίτλου στην Ορθόδοξη Θεολογία στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Μεγάλη Εβδομάδα: Από την έλευση του Νυμφίου μέχρι το κενό Μνημείο!
• Όταν οι εχθροί της Ορθοδοξίας κτυπάνε μέσω της ανωνυμίας του διαδικτύου με κάλυψη το χιούμορ ή την κοινωνική ευαισθησία!
• Το ότι υπάρχουν φωτισμένοι πνευματικοί δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι δεν εξομολογούν!
• Από το «εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν» στη δίνη των συγχρόνων συγκρούσεων!
• Μεγάλη Σαρακοστή: Ένας πνευματικός «μαραθώνιος» που όλοι μαζί μπορούμε, αλλά η «χρονομέτρηση» είναι προσωπική!
• Load more articles from this author