Βοριανά ή αλλιώς σκότωσε τον οχτρό σου

Τα τελευταία γεγονότα στα Βορίζια της λεβεντομάνας Κρήτης μόνο αηδία, αποτροπιασμό, προβληματισμό και σίγουρα νέο σχεδιασμό προκαλούν.

Το πρόβλημα δεν είναι σαφώς νέο. Η ιστορία της νήσου, άλλωστε, έχει δείξει ξανά τέτοιες περιστάσεις. Η βεντέτα σαν λέξη και σαν πράξη στην Κρήτη και στην Μάνη ανήκουν στην καθημερινότητα. Εξ ου και τα γνωστά μπεστ σέλλερς, κατά τους εκδότες και τα σήριαλς κατά τα μήντια.

Είναι γεγονός πως της βεντέτας η αρχή, τουλάχιστον με εκκλησιαστικούς όρους, βρίσκεται στην υπερηφάνεια και στον εγωισμό. Η οικογένειά μας πρέπει να δείξει την παλικαριά της και να πάρει στα χέρια της τον όποιο νόμο. Ποιος είναι ο άλλος που δεν ακολουθεί αυτό που εμείς πιστεύουμε πως είναι σωστό; Ποιος τολμά να μπαίνει εμπόδιο στις επιθυμίες μας; Ποιος έχει το θράσος να προβάλλει μπροστά μας και να μας αμφισβητεί; Και κάπως έτσι αρχίζουν οι πρώτες προφορικές και λεκτικές μπαλωθιές που μπορεί να οδηγήσουν μέχρι και τις κανονικές, αφού πλέον η διαφωνία έχει μεταμορφωθεί σε επίπληξη, χειροδικία, αντιδικία, θυμό, φθόνο και τέλος και φόνο. Να πως ο εγωισμός γίνεται θανάσιμος και όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά.

Στις μέρες που ακολούθησαν και βλέπαμε τις κηδείες των χωριανών δύο πράγματα με ζόρισαν. Πρώτον. Στις νεκρώσιμες συμμετείχε όλο το χωριό; Είπαν όλοι: «Θεός ‘σχωρέστον» τον άνθρωπο που έφυγε; Κατάλαβαν ότι ο κάθε κεκοιμημένος ήταν θύμα μίσους και ανόητου ανταγωνισμού; Ή πάνω από το φέρετρο δόθηκαν, για ακόμη μία φορά φαντάζομαι, όρκοι εκδίκησης; Και άρα το κακό όχι απλά συνεχίζεται, αλλά πολλαπλασιάζεται. Γιατί σκοπός στην ζωή του χωριού, από όσα καταλαβαίνουμε, είναι η οικογένειά μας να τραβήξει τελευταία την σκανδάλη. Αλλιώς θα φανούμε δειλοί.

Το δεύτερο που με απασχόλησε σφόδρα είναι ο ιερέας του χωριού. Αυτός που κήδεψε και μάλλον θα κηδέψει και άλλους εξαιτίας ενός εγωισμού, ενός μίσους. Πραγματικά δεν θα ήθελα να είμαι στην θέση του. Για τον απλό λόγο πως, παρόλο που θα έχει κάνει προσπάθειες ποιμαντικές να σβήσει αυτό το μίσος, βλέπει πως ο αγώνας του πέφτει στο κενό, αν και κανένας αγώνας δεν είναι μάταιος. Αλλά και αν ακόμη θέλει τώρα να αρχίσει να βάζει νέες προοπτικές στους ανθρώπους του, στο ποίμνιό του, αυτό φαντάζει σαν εξωπραγματικό. Ποια λόγια για συγχωρητική αγάπη θα σπαρούν και θα φυτρώσουν σε ποια γη; Γιατί, ας μην λησμονούμε πως στην λεβεντομάνα Κρήτη,  η λεβεντιά μετριέται με την υπερηφάνεια και το «σκότωσε τον οχτρό σου» και όχι με την συγχωρητικότητα και με το «αγάπα ακόμη και τον εχθρό σου». Παρόλο που οι κρητικομάνες του ’40 άλλα μας δίδαξαν. Τελικά λεβεντιά μάλλον δεν είναι να κόβεις την ζωή του άλλου για ένα γινάτι. Λεβεντιά είναι, ενώ μπορείς να του κάνεις κακό εσύ να επιλέγεις την συγχώρεση.

π. Χρήστος Κούρτης

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Υπηρετεί στην Ι.Μ. Γρεβενών ως Εφημέριος στον Ι.Μ.Ν. Ευαγγελιστρίας, Υπεύθυνος Κέντρου Νεότητας & Υπεύθυνος της Διακονίας Φυλακών. Είναι Καθηγητής Φιλόλογος-Θεολόγος Μ.Ε., με μεταπτυχιακό τίτλο στην Δογματική Θεολογία της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Υπήρξε δημοσιογράφος και παραγωγός της εκπομπής «Ορθοδοξία & Σύγχρονος Κόσμος» στην Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης TV 100. Με την πρεσβυτέρα του έχουν 7 παιδιά, 1 γαμπρό και 2 εγγόνια.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Ένα θαύμα στον καθένα… την νέα χρονιά.
• Έχει ποτέ πανηγύρι στις φυλακές;
• Βοριανά ή αλλιώς σκότωσε τον οχτρό σου
• Το Κατηχητικό δεν είναι πλέον καχεκτικό
• Σοφές αθλητικές κουβέντες
• Load more articles from this author