Αγαπητοί Αναγνώστες, είναι γεγονός ότι στεκόμαστε συχνά μπροστά στο μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως,
άλλοτε με μια διάθεση ρομαντική και άλλοτε με μια τυπική θρησκευτική ευλάβεια, ακόμη και τώρα λίγα εικοσιτετράωρα πριν γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα. Όμως, αν παρατηρήσει κανείς την ιστορία της σωτηρίας από την πτώση του πρώτου ανθρώπου του Αδάμ μέχρι τη Γέννηση του νέου Αδάμ του Χριστού στη Φάτνη της Βηθλεέμ, θα διακρίνει μια συγκλονιστική αντίθεση: τη συνέπεια λόγων και πράξεων ενός Θεού που αγαπά και την ασυνέπεια ενός ανθρώπου που λησμονεί ή με τα χείλη υμνεί αλλά η καρδιά, η φρόνηση και τα διαβήματα απέχουν δυστυχώς μακρία Του.
Ο Θεός, από την πρώτη στιγμή της εξορίας του ανθρώπου από τον Παράδεισο, έδωσε μια υπόσχεση. Δεν εγκατέλειψε το πλάσμα Του στο έλεος της φθοράς και του θανάτου. Σε όλη τη διαδρομή της Παλαιάς Διαθήκης, μέσα από τους Προφήτες και τα σημεία, προετοίμαζε την ανθρωπότητα για το μεγάλο γεγονός. Και όταν ήρθε «το πλήρωμα του χρόνου», ο Θεός ό,τι υποσχέθηκε, το πραγματοποίησε. Δεν αρκέστηκε να στείλει απλά τους αγγέλους ή τους προφήτες Του. Ήρθε ο Ίδιος. Η φιλανθρωπία Του δεν εξαντλήθηκε σε λόγια παρηγοριάς, αλλά έγινε «κένωση» για το πλάσμα Του. Ο Άπειρος περιορίστηκε σε μια μήτρα, ο Παντοδύναμος έγινε ένα ανήμπορο βρέφος, ο Κτίστης ήρθε στη θέση του κτίσματος. Αυτή είναι η απόλυτη συνέπεια του Θεού: η αγάπη Του Τον οδήγησε μέχρι το σπήλαιο και αργότερα μέχρι τον Σταυρό. Για τον Θεό, η υπόσχεση σωτηρίας ήταν για τον ίδιο ζήτημα θυσίας! Έγινε αντιστροφή με τις άλλες θρησκείες που ήθελαν τον άνθρωπο να θυσιάζεται για τον Θεό…ενώ εδώ ο Θεός αναλαμβάνει δράση και θυσιάζεται για το πλάσμα Του τον άνθρωπο.
Όμως δυστυχώς, απέναντι σε αυτό το μεγαλείο, ο άνθρωπος στέκεται διαχρονικά ανακόλουθος. Ενώ ομολογούμε τον Χριστό ως «Άρχοντα Ειρήνης», η ιστορία μας παραμένει βαμμένη με αίμα. Είναι πραγματικά οξύμωρο και θλιβερό: ο Χριστός γεννήθηκε για να καταργήσει το μεσότοιχο της έχθρας, κι εμείς ακόμη χτίζουμε τείχη μίσους. Η σκληροκαρδία μας είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για να φτάσει το μήνυμα της Βηθλεέμ στις μέρες μας. Παρόλο που πέρασαν πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια από τότε που ακούστηκε το «επί γης ειρήνη», η καθημερινότητά μας κατακλύζεται από ειδήσεις για πολέμους, εγκλήματα και αδικίες. Αναρωτιέται κανείς: Πώς είναι δυνατόν, έχοντας το Ευαγγέλιο της αγάπης στα χέρια μας, να επιδεικνύουμε τέτοια αγριότητα;
Η απάντηση κρύβεται στην ελευθερία μας (κατ΄ εικόνα), την οποία ο Θεός σέβεται απόλυτα, αλλά εμείς συχνά με τις επιλογές μας κακοποιούμε και αυτοκαταστρεφόμαστε. Ο άνθρωπος έγινε σκληρόκαρδος γιατί έπαψε να κοιτάζει το πρόσωπο του άλλου ως εικόνα Θεού. Μετέτρεψε τη σχέση του με τον Θεό σε ένα στεγνό έθιμο ή ακόμα χειρότερα, σε ένα εργαλείο εξουσίας, ξεχνώντας ότι ο Χριστός γεννήθηκε σε Φάτνη για να μας διδάξει εμπράκτως την ταπείνωση αλλά ο εγωισμό μας δεν μας αφήνει να Τον μιμηθούμε.
Σήμερα, σε μια εποχή υποτιθέμενης προόδου και ανθρωπισμού, τα εγκλήματα κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας συνεχίζονται με αμείωτη ένταση. Οι πόλεμοι δεν είναι πια μόνο εδαφικοί, αλλά και οικονομικοί, πνευματικοί, κοινωνικοί. Η σκληροκαρδία μας εκδηλώνεται στην αδιαφορία για τον πόνο του διπλανού μας, στην εκμετάλλευση του αδύναμου και στην πνευματική μας νάρκωση.
Ο Θεός εκπλήρωσε το δικό Του μέρος της «συμφωνίας». Έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός κατά χάριν. Εμείς, όμως, αρνούμαστε πεισματικά να κάνουμε το δικό μας βήμα. Μένουμε προσκολλημένοι στα πάθη μας, δικαιολογώντας τη βία και το κακό, ενώ την ίδια στιγμή στολίζουμε εξωτερικά τις πόλεις μας για να γιορτάσουμε τη γέννηση Εκείνου που κήρυξε την ανεξικακία, αλλά εσωτερικά τον διώχνουμε αφού δεν του δίνουμε «τόπο» να γεννηθεί στην ύπαρξή μας.
Ευτυχώς όμως το μεγαλείο της Θείας φιλανθρωπίας δεν είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Είναι μια διαρκής προσφορά. Ο Θεός συνεχίζει να είναι συνεπής στην αγάπη Του, περιμένοντας τη δική μας επιστροφή. Η σκληροκαρδία δεν θεραπεύεται με ιδεολογίες, αλλά με τη μετάνοια – τη μεταστροφή του νοός και της καρδιάς. Αν θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί, δεν αρκεί να θαυμάζουμε τη γέννηση του Χριστού ως ένα ιστορικό γεγονός. Οφείλουμε να αναμετρηθούμε με την ανακολουθία και αντιφατικότητά μας. Κάθε πόλεμος που ξεκινά, κάθε έγκλημα που διαπράττεται, κάθε κραυγή αδικημένου που αγνοούμε, είναι μια μαχαιριά στο σώμα του Χριστού που ήρθε να μας ενώσει.
Κλείνοντας το άρθρο μας, ας συνειδητοποιήσουμε έστω και την τελευταία στιγμή ότι ο Θεός κράτησε τον λόγο Του. Ήρθε ανάμεσά μας. Το ερώτημα που τίθεται επιτακτικά στον καθένα μας δεν είναι γιατί ο κόσμος είναι κακός, αλλά γιατί η δική μας καρδιά παραμένει σκληρή απέναντι σε τόση αγάπη. Ίσως φέτος, αντί για τυπικές ευχές, να είναι η ώρα να ζητήσουμε από τον Κύριο να αφαιρέσει την «πέτρινη καρδιά» μας και να μας δώσει μια καρδιά ικανή να αγαπήσει όπως Εκείνος! Εκεί στο γιορτινό τραπέζι ας γίνει η απαρχή για να συνδεθούμε με το ουσιαστικό τραπέζι της Θείας Ευχαριστίας και τότε η γιορτή θα έχει περιεχόμενο, αφού ο Χριστός θα εισέλθει μέσα μας και θα μας αγιάσει και θα μας σώσει! Αμήν!
ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΧΡΙΣΤΟ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ!
Thank you for rating this article.
