Μεγάλη Σαρακοστή: Ένας πνευματικός «μαραθώνιος» που όλοι μαζί μπορούμε, αλλά η «χρονομέτρηση» είναι προσωπική!

   Αγαπητοί Αναγνώστες, αν ρωτήσουμε έναν δρομέα μεγάλων αποστάσεων.

τι χρειάζεται για να τερματίσει σε έναν μαραθώνιο, θα μας μιλήσει σίγουρα για σκληρές προπονήσεις, διάφορες στερήσεις, προσήλωση στον στόχο, αλλά κυρίως την μέρα του αγώνα, για τη διαχείριση των δυνάμεών του. Κάτι ανάλογο ισχύει για την Αγία και   Μεγάλη Σαρακοστή που αποτελεί την κορωνίδα των νηστειών και του σταδίου της εγκρατείας της Εκκλησίας μας, μοιάζει εκπληκτικά με αυτή τη διαδρομή. Είναι ένας πνευματικός αγώνας 40 ημερών που μας καλεί να βγούμε από την «άνεση» της καθημερινότητάς μας και να τρέξουμε προς ένα στόχο και προορισμό που είναι Σταύρωση αλλά μας οδηγεί στην Ανάσταση!

   Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή δεν είναι ένα «έθιμο» που επιβιώνει από το παρελθόν, ούτε μια απλή ευκαιρία για αποτοξίνωση απλά διατροφική. Είναι μια λειτουργική περίοδος προετοιμασίας. Η Εκκλησία τη θέσπισε με βάση το παράδειγμα του ίδιου του Χριστού, ο Οποίος νήστεψε σαράντα ημέρες στην έρημο πριν ξεκινήσει το δημόσιο έργο Του. Ο σκοπός της είναι διπλός: α) Η Μίμηση: Να ακολουθήσουμε τα βήματα του Κυρίου στην άσκηση (Γι αυτό και το Σάββατο της Τυρινής εορτάζει η Εκκλησία όλους τους Αγίους που ασκήθηκαν άντρες και γυναίκες μιμούμενοι επίσης τον Χριστό). Και β) Ο Καθαρμός: Να καθαρίσουμε το «κάτοπτρο» της ψυχής μας από τη σκόνη των παθών και αμαρτιών μας, ώστε να μπορέσουμε να αντικρίσουμε το Φως της Αναστάσεως όχι ως θεατές, αλλά ως μέτοχοι.Είναι, ουσιαστικά, η «δεκάτη» του χρόνου μας. Όπως κανονικά θα έπρεπε να δίνουμε το ένα δέκατο των εισοδημάτων μας ως προσφορά, έτσι αφιερώνουμε αυτό το χρονικό διάστημα στον Θεό για να ανανεώσουμε τη σχέση μας μαζί Του.

   Δυστυχώς υπάρχει μια παρεξηγημένη αντίληψη ότι η αυστηρή άσκηση και η βαθιά πνευματική ζωή αφορούν μόνο τους μοναχούς στα μοναστήρια ή τους κληρικούς στις Ενορίες. Αυτό είναι ένας πνευματικός μύθος. Η Εκκλησία είναι ένα σώμα. Στον «μαραθώνιο της Σαρακοστής», η γραμμή της εκκίνησης είναι ίδια για όλους: τον οικογενειάρχη, τον φοιτητή, τον εργαζόμενο, τον ηλικιωμένο. Δεν υπάρχουν «VIP» χριστιανοί. Η κλήση για αγιασμό είναι καθολική. Η μόνη διαφορά έγκειται στον τρόπο που ο καθένας, ανάλογα με τις βιολογικές και πνευματικές του αντοχές, θα διανύσει τα χιλιόμετρα. Αλλά ο δρόμος είναι κοινός και η χάρη του Θεού δεν κάνει διακρίσεις.

   Όταν μιλάμε για νηστεία 40 ημερών, το μυαλό πηγαίνει αμέσως στο πιάτο. Ναι, η αποχή από ζωικές τροφές (κρέας, γαλακτοκομικά, αβγά και σε συγκεκριμένες μέρες λάδι και κρασί) είναι η βάση. Είναι η «σωματική προπόνηση». Γιατί όμως νηστεύουμε από τροφές; «Νηστεύοντες, αδελφοί, σωματικώς, νηστεύσωμεν και πνευματικώς» Η νηστεία των τροφών  είναι το μέσο, όχι ο αυτοσκοπός. Νηστεύουμε για να κυριαρχήσουμε τον εαυτό μας ότι η ψυχή κυβερνά το σώμα και όχι το αντίστροφο. Η αληθινή Νηστεία ξεκινά από τον θυμό: Τι ωφελεί να μην τρως κρέας, αλλά να «τρως» τις σάρκες του πλησίον σου με την κατάκριση; Νηστεία από την οθόνη: Μια σύγχρονη μορφή άσκησης είναι ο περιορισμός της χρήσης εκ μέρος μας από τα κινητά ή το χρόνο που σπαταλούμε στα social media για μείνει ποιοτικός χρόνος για την προσευχή και την μελέτη της Αγίας Γραφής. Η μετατόπιση του κέντρου από το «θέλω μου» στο «θέλημα του Θεού».

   Η πνευματική ωφέλεια αυτής της περιόδου δεν είναι μια θεωρητική ικανοποίηση. Είναι μια υπαρξιακή ελαφράδα. Μέσα από την προσευχή (με την εμβληματική ευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου), τις Μετάνοιες και τις Προηγιασμένες Λειτουργίες, ο πιστός βιώνει:

α) Πνευματική διαύγεια: Καθαρίζει η σκέψη από την πολυλογία και την περιττή πληροφορία. β) Ενδυνάμωση της θέλησης: Μαθαίνουμε να λες «όχι» στις παρορμήσεις μας. Και γ) Ταπείνωση: Συναισθανόμαστε τις ελλείψεις μας και αναζητάμε το έλεος του Θεού.

   Εδώ κρύβεται η ομορφιά της Ορθοδοξίας. Είμαστε όλοι μαζί στον δρόμο. Ψάλλουμε μαζί το «Κύριε των Δυνάμεων», στεκόμαστε δίπλα-δίπλα στις ακολουθίες, αλληλοσυγχωρούμαστε την Κυριακή της Τυρινής. Είμαστε μια «ομάδα» όπως άλλωστε και μία Εκκλησία. Όμως, η «χρονομέτρηση» είναι προσωπική. Ο Θεός δεν κοιτάζει αν φτασαμε πρώτοι ή αν τρέξαμε πιο γρήγορα από τον διπλανό μας. Κοιτάζει την προσπάθεια, τη διάθεση της καρδιάς και τον προσωπικό μας ρυθμό. Για κάποιον, η νίκη είναι να κόψει το κάπνισμα. Για άλλον, να σταματήσει να σχολιάζει αρνητικά τους συναδέλφους του. Για έναν τρίτο, να βρει πέντε λεπτά παραπάνω για προσευχή.

   Γι αυτό άλλωστε καλούμαστε να μη συγκρίνουμε τον αγώνα μας με τους άλλους αδελφούς αλλά με τον ίδιο τον Θεό…! Να μην απελπιζόμαστε λοιπόν  αν «σκοντάψουμε» και φάμε κάτι που δεν έπρεπε ή αν νευριάσουμε! Στον «πνευματικό μαραθώνιο», σημασία δεν έχει να μην πέσουμε, αλλά κυρίως να σηκωνόμαστε κάθε φορά που πέφτουμε και να συνεχίζουμε να κοιτάμε προς το Γολγοθά, που  οδηγεί αναπόφευκτα στην Ανάσταση.

Καλή δύναμη στον αγώνα μας. Ο δρόμος είναι ανοιχτός για όλους! Αμήν!

π. Αντώνιος Χρήστου

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Προϊστάμενος Ιερού Ναού Προφήτου Ηλία Κορμπι- Βάρης, της Ι. Μ. Γλυφάδας Ε. Β. Β. & Β. Απόφοιτος Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών, Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και Κάτοχος Μεταπτυχιακού Τίτλου στην Ορθόδοξη Θεολογία στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Όταν οι εχθροί της Ορθοδοξίας κτυπάνε μέσω της ανωνυμίας του διαδικτύου με κάλυψη το χιούμορ ή την κοινωνική ευαισθησία!
• Το ότι υπάρχουν φωτισμένοι πνευματικοί δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι δεν εξομολογούν!
• Από το «εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν» στη δίνη των συγχρόνων συγκρούσεων!
• Μεγάλη Σαρακοστή: Ένας πνευματικός «μαραθώνιος» που όλοι μαζί μπορούμε, αλλά η «χρονομέτρηση» είναι προσωπική!
• Η αγκαλιά του σπλαχνικού Πατέρα το λιμάνι κάθε αμαρτωλού ανθρώπου!
• Load more articles from this author