Η ζωή να μας ενώνει και όχι ο θάνατος

 Βιώσαμε όλοι μας με ανείπωτη θλίψη τα δύο δυστυχήματα που έλαβαν χώρα, τόσο στα Τρίκαλα, όσο και στην Ρουμανία.

Και οι δηλώσεις και τα μηνύματα συμπαράστασης έδιναν και έπαιρναν στο διαδίκτυο αλλά και με κάθε τρόπο που καθένας μπορούσε, ώστε να δηλώσει την συμπαράστασή του, την συμπόνια του, την συμπάθειά του. Όμως, ένα ακόμη πιο τραγικό γεγονός ξεπήδησε από τις δύο αυτές τραγωδίες. Είναι το γεγονός του τρόπου που αντιμετωπίζουμε την ίδια την ζωή και τι αξία της δίνουμε. Και εξηγώ. 

Πριν από τα δυστυχήματα, το πιο πιθανό ήταν πως στον χώρο του εργοστασίου υπήρχαν διαμάχες, διαφορές, πιθανόν και διαπληκτισμοί των αφεντικών με τους εργαζομένους, των ίδιων των εργαζομένων μεταξύ τους για θέματα δικά τους, των ανθρώπων του εργοστασίου με άλλους καθημερινούς ανθρώπους από τα άλλα περιβάλλοντά τους. Αντίστοιχα, τα αδικοχαμένα παλλικάρια του τροχαίου κάθε φορά που θα ήταν στην θύρα τους θα έλεγαν τα γνωστά συνθήματα για τις άλλες ομάδες, τις γνωστές βωμολοχίες για άλλους φιλάθλους, τα γνωστά λόγια και σκέψεις για ανταγωνιστές οπαδούς.

Και κάπως έτσι κυλούσε η καθημερινότητα μέχρι που συνέβησαν τα μοιραία. Και τότε όλη η κοινωνία, σύσσωμη, μαζί, ως μία αγκαλιά, στέκεται απέναντι στον θάνατο, ανήμπορη να τον αντιμετωπίσει και να τον αποδεχτεί και αντιδρά με χειρονομίες και πράξεις αλληλοστήριξης και αλληλοσυμπαράστασης. Και δεν είναι η πρώτη φορά που αντιδρούμε έτσι.  Και τούτο ακριβώς είναι το παράδοξο της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Ότι, δηλαδή, ως κοινότητα ανθρώπων η κάθε μέρα μας κυλά μέσα στην ένταση, στους διαπληκτισμούς, στα μαλώματα, στις φωνασκίες, με ό,τι επιφέρουν αυτά, αναζητώντας αυτά που μας χωρίζουν κι έτσι μένουμε ο ένας απέναντι από τον άλλον.

 Και τελικά η μόνη περίπτωση να σιωπήσουμε και να ξανααγκαλιαστούμε είναι ο θάνατος. Μόνο ενώπιον του θανάτου σταματάει η καθημερινότητα και ο χρόνος με τον τρόπο ζωής λαμβάνουν άλλο νόημα. Και ίσως σιωπούμε, γιατί μόνο τότε φαίνεται πως αντιλαμβανόμαστε ότι, ως άνθρωποι, έχουμε γεννηθεί, για να απολαύσουμε την ζωή όλοι μαζί, με υποχρέωση να αναζητούμε αυτά που μας ενώνουν στην ζωή, ώστε να χαιρόμαστε την ζωή. Άρα καιρός είναι να κάνουμε μία μικρή αλλά και προσωπική επανάσταση. Να ψάχνουμε αυτά που μας ενώνουν, όσο είμαστε εν ζωή και όχι να περιμένουμε τον θάνατο να μας ενώσει.

π. Χρήστος Κούρτης

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Υπηρετεί στην Ι.Μ. Γρεβενών ως Εφημέριος στον Ι.Μ.Ν. Ευαγγελιστρίας, Υπεύθυνος Κέντρου Νεότητας & Υπεύθυνος της Διακονίας Φυλακών. Είναι Καθηγητής Φιλόλογος-Θεολόγος Μ.Ε., με μεταπτυχιακό τίτλο στην Δογματική Θεολογία της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Υπήρξε δημοσιογράφος και παραγωγός της εκπομπής «Ορθοδοξία & Σύγχρονος Κόσμος» στην Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης TV 100. Με την πρεσβυτέρα του έχουν 7 παιδιά, 1 γαμπρό και 2 εγγόνια.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Η ζωή να μας ενώνει και όχι ο θάνατος
• Ένα θαύμα στον καθένα… την νέα χρονιά.
• Έχει ποτέ πανηγύρι στις φυλακές;
• Βοριανά ή αλλιώς σκότωσε τον οχτρό σου
• Το Κατηχητικό δεν είναι πλέον καχεκτικό
• Load more articles from this author