Αγαπητοί Αναγνώστες, ο πρόσφατος αδόκητος χαμός του τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη σε ιδιωτικό ιατρείο, ως αποτέλεσμα αντιεπιστημονικών και παράνομων πρακτικών, συγκλόνισε την κοινή γνώμη.
Η επικαιρότητα στράφηκε αμέσως εκεί, προβάλλοντας το γεγονός ότι κάποιοι πλουτίζουν και προβάλλονται ως «ειδικοί» εις βάρος της ανάγκης του ανθρώπου να διατηρηθεί στη ζωή, να βελτιώσει την υγεία του και να επιβραδύνει την γήρανση κτλ . Ωστόσο, η σκληρή αλήθεια είναι πως παρόμοιες τραγωδίες συμβαίνουν σιωπηλά εδώ και χρόνια. Απλοί, καθημερινοί άνθρωποι πέφτουν θύματα της ίδιας παραπλάνησης, αλλά επειδή στερούνται δημοσιότητας, η απώλειά τους περνά στα ψιλά γράμματα, αφήνοντας τις οικογένειές τους να θρηνούν στην αόρατη πλευρά της ζωής.
Το ζήτημα αυτό δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Εδώ και δεκαετίες, η Εκκλησία της Ελλάδος και η ειδική Συνοδική Επιτροπή επί των Αιρέσεων με τις ετήσιες πανορθόδοξες συνδιασκέψεις, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου. Στην Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας ειδικώς, την οποία προσωπικά διακονώ και έχω γνώση από πρώτο χέρι, από την ίδρυση της και την λειτουργία μηνιαίου Αντιαιρετικού Σεμιναρίου αυτοτελώς (με υπεύθυνο τον μακαριστό π. Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο), ή σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς και το Ίδρυμα Πατερικών Σπουδών —με τη φωτισμένη παρουσία του μακαριστού π. Σαράντου Σαράντου— με Αντιαιρετικές ημερίδες, είχε πραγματοποιηθεί ένας τεράστιος ενημερωτικός αγώνας κατά του λεγόμενου «εγκεφαλικού θανάτου» αλλά και των «μη ορθών» μεταμοσχεύσεων. Μέσα από ομιλίες, έντυπα και δημοσιεύσεις στην τότε ιστοσελίδα της Μητρόπολης, είχε αποκαλυφθεί το επικίνδυνο πρόσωπο των λεγόμενων «εναλλακτικών θεραπειών».
Προειδοποιούσαν τότε για πρακτικές και της δήθεν «ολιστικές θεραπείες» όπως η ομοιοπαθητική και τα σκευάσματά της, η ρεφλεξολογία, η αλατοθεραπεία, καθώς και για τους διάφορους αυτόκλητους «υπνοθεραπευτές» επίσης για την γιόγκα, τον διαλογισμό και τις «πιλάτες» που παρουσιάζονται με το ένδυμα «σύγχρονων θεραπειών και βελτιώσεων στο τομέα του αθλητισμού» Ουσιαστικά όμως πρόκειται για μεθόδους που στερούνται οποιασδήποτε επιστημονικής θεμελίωσης. Το γεγονός μάλιστα ότι ορισμένοι από αυτούς που τις ασκούν κατέχουν ένα τυπικό πτυχίο ιατρικής, δεν αγιάζει τα μέσα ούτε κυρίως λαμβάνουν επιστημονικό κύρος. Τα αμφιβόλου προελεύσεως «μεταπτυχιακά» και τα πιστοποιητικά παρακολουθήσεων σεμιναρίων ανατολικής φιλοσοφίας ή εσωτερισμού δεν μετατρέπουν τις αναπόδεικτες αυτές θεωρίες «σε ιατρική επιστήμη» και μάλιστα βγάζοντας την σύγχρονη ιατρική στην πράξη ως μη κατάλληλη.
Αξίζει να επισημάνω και να υπενθυμίσω ότι η Εκκλησία γενικά και διαχρονικά αλλά και τα πρόσωπα που είναι υπεύθυνα γι αυτό και αντιστάθηκαν σε αυτές τις απάτες ουσιαστικά και απλά εκμεταλλεύονται τα νομικά κενά του συστήματος, χλευάστηκαν και έτυχαν αποδοκιμασίες και ειρωνίες. Κατηγορήθηκαν για οπισθοδρομικότητα, σκοταδισμό και υπερβολή, με το σύνηθες επιχείρημα ότι «αφού δεν πεθαίνει κανείς στο σώμα, τι ενοχλεί;».
Η στάση αυτή όμως προσπερνούσε δύο βασικές αλήθειες : α) Πρώτον, τη σωματική και επιστημονική εκτροπή. Όταν ένας ασθενής εμπιστεύεται την υγεία ή τη ζωή του σε ανορθόδοξες, αντιεπιστημονικές μεθόδους, συχνά εγκαταλείπει την πραγματική ιατρική θεραπεία. Το αποτέλεσμα είναι η επιδείνωση της υγείας του ή, όπως συνέβη τραγικά στην περίπτωση του γνωστού καλλιτέχνη, ο σωματικός θάνατος. Η αληθινή ιατρική είναι δώρο Θεού, στηρίζεται στην παρατήρηση, την έρευνα και την κλινική απόδειξη, και ο Χριστιανός οφείλει να την τιμά ως επιστήμη αλλά και τους ανθρώπους γιατρούς και νοηλευτές που την ασκούν.
Και β) Δεύτερον —και ουσιαστικότερον για την ορθόδοξη θεολογία—, λησμονείται ο πνευματικός θάνατος. Οι περισσότερες από αυτές τις «εναλλακτικές» πρακτικές δεν είναι ουδέτερες τεχνικές μάλαξης ή διατροφής. Εδράζονται σε πανθεϊστικές, ανατολικές και εσωτεριστικές κοσμοθεωρίες περί «σύμπαντος», «απρόσωπης ενεργείας» και «ισορροπίας των τσάκρα». Η αποδοχή τους, έστω και ασυνείδητα, αλλοιώνει το φρόνημα του πιστού. Οδηγεί τον άνθρωπο μακριά από τον Προσωπικό Θεό, την Άκτιστη Χάρη και τα Μυστήρια της Εκκλησίας, εγκλωβίζοντάς τον σε μια επικίνδυνη αυτοσωτηρία.
Όλα αυτά είναι παντελώς ασυμβίβαστα τόσο με την ορθή ιατρική επιστήμη (έχουν βγει πολλές σχετικές ανακοινώσεις από τον Ιατρικό Σύλλογο), όσο και με την ιδιότητα του Ορθόδοξου Χριστιανού. Δεν μπορεί ο πιστός από τη μία να ομολογεί τον Χριστό ως τον μόνο Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων και από την άλλη να παραδίδει την ψυχή και το σώμα του σε πρακτικές που αρνούνται την ίδια τη δημιουργία και τη θεία Πρόνοια.
Επομένως κλείνοντας το άρθρο μας και συμπερασματικώς, οφείλουμε όλοι να συνειδητοποιούμε πως όταν οι προειδοποιήσεις αγνοούνται στο όνομα μιας επιφανειακής ευεξίας ή της αναζήτησης εύκολων λύσεων, οι συνέπειες γίνονται οδυνηρές. Ο ιστορικός τους μέλλοντος είναι σίγουρο ότι θα δικαιώνει την στάση της Εκκλησίας, όχι φυσικά για να χαρεί κάποιος για την επιβεβαίωση, αλλά για να θρηνήσει για τις ψυχές και τα σώματα που χάνονται. Είναι καιρός να αποκτήσουμε πνευματική και επιστημονική διακριτικότητα, τιμώντας την ιατρική ως επιστήμη και διατηρώντας την πίστη μας ζωντανή, καθαρή και αλώβητη από τις παγίδες της εποχής. Έστω και τώρα και «κατόπιν εορτής» η ελληνική πολιτεία με νομικές δικλείδες και με σχετικές εφαρμογές, όλα αυτά τα φαινόμενα θα περιοριστούν και γιατί όχι ευχόμαστε κάποια στιγμή να εξαφανιστούν! Αμήν!
Thank you for rating this article.
