Αγαπητοί Αναγνώστες, υπάρχει ένα συνηθισμένο λάθος στη καθημερινή μας πνευματική πορεία! Ποιο;
Ότι συχνά αισθανόμαστε την πνευματική ζωή σαν μια κατάσταση όταν βρισκόμαστε μέσα σε μια ήρεμη λίμνη. Αυτό μας οδηγεί σε δεύτερο λάθος ότι πιστεύουμε πως η πίστη θα μας χαρίσει μια μόνιμη εσωτερική γαλήνη, απαλλαγμένη από σκοτούρες και εσωτερικές συγκρούσεις. Αυτό το ακούς από πολλούς εντός και εκτός της Εκκλησίας! Θέλω να πάω κάπου να ηρεμίσω ή γι αυτό επισκέπτονται Μοναστήρια ή Εξωκλήσια για να «ηρεμίσουν»!
Θα μου πείτε, γιατί αυτό να είναι λάθος ή κακό; Κι όμως, η απάντηση βρίσκεται, στο ότι όποιος αποφασίσει να περπατήσει συνειδητά τον δρόμο του Ευαγγελίου, γρήγορα θα έρθει αντιμέτωποι με μια άλλη πραγματικότητα: τους πειρασμούς! Επομένως η πνευματική ζωή δεν είναι ένας ανέμελος περίπατος ηρεμίας, αλλά μια συνεχής, καθημερινή μάχη. Μια μάχη αόρατη, αλλά απόλυτα υπαρκτή, απέναντι στον διάβολο και τις παγίδες του και γι αυτό η Εκκλησία μας αλείφει με λάδι από την βάπτισή μας γιατί θα παλέψουμε σώμα με σώμα και οφείλουμε να γλιστράμε και να ξεφεύγουμε!
Ο Χριστιανός δεν πορεύεται στο κενό. Από τη στιγμή που προσπαθεί να καθαρίσει την καρδιά του, γίνεται στόχος. Ο ίδιος ο Κύριος μας το ξεκαθάρισε στο Ευαγγέλιο, προειδοποιώντας μας για την ύπαρξη του πονηρού. Στην Κυριακή Προσευχή, το «Πάτερ ημών», που αποτελεί το θεμέλιο της επικοινωνίας μας με τον Θεό, δεν ζητάμε απλώς να γλιτώσουμε από μια κακιά στιγμή. Η ακριβής διατύπωση είναι σαφής: «αλλά ρύσαι υμάς από του πονηρού». Ζητάμε, δηλαδή, την ελευθερία και την προστασία μας από ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, τον διάβολο, ο οποίος εργάζεται ακούραστα για τον χωρισμό μας από τον Θεό.
Ο Απόστολος Πέτρος χρησιμοποιεί μια συγκλονιστική εικόνα στην επιστολή του, γράφοντας ότι ο αντίδικος ημών διάβολος «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» (Α΄ Πέτρ. 5, 8). Δεν κοιμάται, δεν ξεκουράζεται, δεν παίρνει άδεια (με την έννοια της ανάπαυσης και της αποχής). Ψάχνει το αδύνατο σημείο μας, τη χαραγματιά στην ασπίδα μας, για να περάσει το δηλητήριό του.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, με τη βαθιά εμπειρία τους στη πνευματική ζωή και την θεοπνευστία τους, μας διδάσκουν στα συγγράμματά, ότι ο διάβολος σπάνια εμφανίζεται τρομακτικός. Αντίθετα, μεταμορφώνεται σε «άγγελο φωτός» και χρησιμοποιεί την τακτική των «λογισμών». Μας πλησιάζει με σκέψεις που μοιάζουν λογικές, ακόμα και «πνευματικές», με σκοπό να μας οδηγήσει στην υπερηφάνεια ή την απόγνωση.
Στο Γεροντικό, το περίφημο αυτό πνευματικό βιβλίο με τα αποφθέγματα των αγίων Γερόντων της ερήμου, αποτυπώνεται ανάγλυφα αυτή η μάχη. Αναφέρεται χαρακτηριστικά από τον Βίο του Αγίου Αντωνίου, που είδε σε όραμα όλες τις παγίδες του διαβόλου απλωμένες πάνω στη γη. Τρομαγμένος από το πλήθος και την πολυπλοκότητά τους, αναστέναξε και ρώτησε: «Κύριε, και ποιος μπορεί τελικά να σωθεί και να τις αποφύγει;». Και τότε άκουσε μια φωνή να του απαντά: «Η ταπεινοφροσύνη. Αυτές οι παγίδες δεν μπορούν καν να την αγγίξουν».
Σε μια άλλη διήγηση, οι δαίμονες ομολόγησαν σε έναν άγιο Γέροντα: «Σε όλα σας νικάμε. Εσείς νηστεύετε, αλλά εμείς δεν τρώμε ποτέ. Εσείς αγρυπνάτε, αλλά εμείς δεν κοιμόμαστε καθόλου. Εσείς προσεύχεστε αλλά και εμείς μιλάμε με τον Θεό απευθείας! Σε ένα μόνο πράγμα δεν μπορούμε να σας φτάσουμε: στην ταπεινοφροσύνη και την μετάνοια γιατί εμείς δεν μετανιώνουμε για τίποτα ποτέ!». Αυτό μας δείχνει και μας διδάσκει ότι ο εχθρός ξέρει να αντιγράφει τις εξωτερικές μορφές της άσκησης, αλλά λυγίζει μπροστά στη συντριβή της καρδιάς.
Ο Μέγας Αντώνιος, ο καθηγητής της ερήμου, έλεγε επίσης μια μεγάλη αλήθεια: «Σήκωσέ τους πειρασμούς, και κανείς δεν πρόκειται να σωθεί». Οι πειρασμοί, με την παραχώρηση του Θεού, γίνονται το πνευματικό μας γυμναστήριο. Μας βοηθούν να δούμε τις αδυναμίες μας και να ζητήσουμε με θέρμη το έλεος του Θεού. Ωστόσο, υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στον πειρασμό που έρχεται έξωθεν και στον πειρασμό που προκαλούμε εμείς οι ίδιοι με την απροσεξία μας» πόσο δίκιο έχει!
Το βασικότερο λάθος μας είναι ότι δίνουμε λαβές στον διάβολο. Πώς γίνεται αυτό; Με τρεις καθημερινούς τρόπους: α) Με την περιέργεια και την έκθεση στην αμαρτία: Όταν πηγαίνουμε δηλαδή μόνοι μας εκεί που ξέρουμε ότι θα λυγίσουμε. β) Τις με την αποδοχή των λογισμών: Όταν ξεκινάμε «διάλογο» με τις πονηρές σκέψεις, την κατάκριση ή τη μνησικακία, αντί να τις διώξουμε αμέσως και στο τέλος δίνουμε και την συγκατάθεσή μας σε αυτούς. Και γ) Με την πνευματική χαλάρωση: Όταν αφήνουμε την προσευχή, τη μελέτη των Θείων Γραφών και τη συμμετοχή στα Μυστήρια, τότε δεν έχουμε αντισώματα να πολεμήσουμε και γινόμαστε εύκολος στόχος των δαιμονικών επιθέσεων.
Όμως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει και μας δίνει δύναμη με τα λόγια του : «ο διάβολος μοιάζει με έναν αλυσοδεμένο σκύλο. Μπορεί να γαβγίζει δυνατά, μπορεί να απειλεί, αλλά δεν μπορεί να μας δαγκώσει, εκτός αν εμείς πλησιάσουμε τόσο κοντά ώστε να του δώσουμε το χέρι μας».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως «Κιβωτός Σωτηρίας» και «σώμα Χριστού», δεν μας αφήνει απροστάτευτους. Μας προσφέρει συγκεκριμένα, δοκιμασμένα όπλα για να θωρακιστούμε:
α) Την Νήψη (Πνευματική εγρήγορση): Να προσέχουμε τι μπαίνει στο μυαλό και την καρδιά μας. Μόλις εμφανιστεί ένας εμπαθής λογισμός (θυμός, ζήλια, σαρκικός πειρασμός), πρέπει να τον κόβουμε στη ρίζα του, πριν ριζώσει μέσα μας και μας ωθήσει να γίνει πράξη.
β) Η Καρδιακή Προσευχή: Το γνωστό «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Είναι το πνευματικό ξίφος που καίει τον εχθρό. Όταν το μυαλό και κυρίως η καρδιά είναι απασχολημένη και βάζει μέσα της το όνομα του Σωτήρος Χριστού, δεν υπάρχει χώρος και κυρίως θέση, για τον Διάβολο και τις ύπουλες παγίδες του.
γ) Η Μυστηριακή Ζωή: Η συχνή και ειλικρινής Εξομολόγηση κάνει τον Διάβολο ουσιαστικά ανίσχυρο απέναντί μας. Ο διάβολος ως ο ίδιος ανυπάκουος και αμετανόητος, τρέμει τον κάθε εξομολογούμενο που κάνει υπακοή στο θέλημα Του Θεού και στον πνευματικό πατέρα και κυρίως μετανοεί πραγματικά! Η δε Θεία Κοινωνία μας ενώνει οργανικά με τον Χριστό, κάνοντάς μας αδιαπέραστους από κάθε ενέργεια του διαβόλου, αφού ζει ο ίδιος ο Θεός μέσα μας.
Κλείνοντας το άρθρο μας, ας συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή μας είναι όντως ένας πόλεμος, αλλά δεν πρέπει να μας κυριεύει ο φόβος ή γκρίνια ή απελπισία γι αυτό. Ο Χριστός έχει ήδη νικήσει τον κόσμο και τον θάνατο. Ο διάβολος είναι ένας ηττημένος εχθρός που απλά θορυβεί και δεν παραδέχεται την ήττα του. Όταν ζούμε με ταπεινοφροσύνη, μετάνοια και εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, οι παγίδες του σπάνε σαν ιστός αράχνης. Ας μη του δίνουμε, λοιπόν, δικαιώματα με τα πάθη μας και τις ανεξομολόγητες αμαρτίες μας, αλλά ας κρατάμε την καρδιά μας στραμμένη στο Φως τον Χριστό, ζητώντας καθημερινά αλλά όχι τυπικά και μηχανικά: «…ρύσαι υμάς από του πονηρού».ΑΜΗΝ!
Thank you for rating this article.
