Αγαπητοί Αναγνώστες, αν υπάρχει μια κοινή αλήθεια που ενώνει όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από την ηλικία, την καταγωγή ή την κοινωνική τους κατάσταση, αυτή είναι ο πόνος.
Κανείς δεν ξεφεύγει από τη θλίψη, την αρρώστια, την απώλεια ή την απογοήτευση. Συχνά, μάλιστα, εμείς οι πιστοί πέφτουμε σε μια πνευματική παγίδα: πιστεύουμε πως, επειδή ακολουθούμε τον Χριστό, η ζωή μας θα έπρεπε να είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Όταν όμως έρχεται η καταιγίδα, λυγίζουμε και αναρωτιόμαστε: «Γιατί σε μένα, Θεέ μου;»
Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας αυτό συμβαίνει ότι έχουμε την ψευδαίσθηση μιας «ανώδυνης» πίστης. Ο Χριστός στο Ευαγγέλιο ποτέ δεν μας υποσχέθηκε μια ζωή γεμάτη ανέσεις και επίγειες επιτυχίες. Αντίθετα, μας μίλησε ξεκάθαρα για θλίψεις και πόνο. Μας είπε: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε» (Ιωάν. 16:33). Δεν μας έκρυψε την αλήθεια. Η χριστιανική ζωή δεν είναι ένα πνευματικό αναισθητικό που μας προστατεύει από τα προβλήματα του κόσμου τούτου, αλλά ένας καθημερινός στίβος που δίνει νόημα και διέξοδο πάνω σε αυτά και κυρίως στον θάνατο!
Επομένως οι δυσκολίες δεν είναι απαραίτητα σημάδι ότι ο Θεός μας εγκατέλειψε. Η Εκκλησία μας, μέσα από την εμπειρία των Αγίων της, μας διδάσκει ότι ο πόνος είναι μέρος της μεταπτωτικής μας πραγματικότητας. Ζούμε σε έναν κόσμο που έχει πληγωθεί από την αμαρτία και τις συνέπειές της, και η φθορά αγγίζει τους πάντες δικαίους και αδίκους.
Το συγκλονιστικότερο στοιχείο της Ορθόδοξης Θεολογίας είναι ότι ο Θεός μας δεν είναι ένας μακρινός, απρόσιτος «κριτής» που μένει στην μακαριότητά Του που παρακολουθεί τις δοκιμασίες μας από τον θρόνο Του με απάθεια.
Ο ίδιος ο Χριστός, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, έγινε άνθρωπος. Πήρε πάνω Του την ανθρώπινη σάρκα, με όλες τις αδυναμίες της, εκτός από την αμαρτία. Πείνασε, δίψασε, κουράστηκε, προδόθηκε από μαθητή Του, συκοφαντήθηκε εγκαταλείφτηκε. Και το κυριότερο: έπαθε και σταυρώθηκε για εμάς. Όταν πονάμε, μπορούμε να κοιτάξουμε τον Εσταυρωμένο και να ξέρουμε ότι Εκείνος μας καταλαβαίνει απόλυτα. Έχει νιώσει τον πόνο στο δικό Του Σώμα. Ο Χριστός δεν ήρθε απλώς για να καταργήσει θεωρητικά τον πόνο, αλλά για να τον αγιάσει, μετατρέποντας τον Σταυρό από όργανο θανάτου σε πηγή Ανάστασης. Οπότε η σχέση μας με τον Χριστό μας μεταμορφώνει και μας αλλοιώνει με την καλή έννοια.
Εδώ βρίσκεται το μεγάλο, ανθρώπινο ερώτημα που βασανίζει το μυαλό μας. Γιατί συμβαίνουν οι τραγωδίες; Γιατί υποφέρουν αθώοι άνθρωποι; Γιατί επιτρέπεται μια ξαφνική αρρώστια; Η ειλικρινής, ορθόδοξη απάντηση είναι μία: Δεν ξέρουμε. Ούτε μπορούμε να απαντήσουμε πάντα και για τα πάντα. Η σιωπή, η προσευχή και η παρουσία μας στον πάσχοντα ίσως είναι η καλύτερη απάντηση από τα πολλά λόγια!
Το μυαλό του ανθρώπου είναι πολύ μικρό για να χωρέσει το απέραντο σχέδιο της Θείας Πρόνοιας. Πολλές φορές προσπαθούμε να κάνουμε τους «συνηγόρους» του Θεού, δίνοντας ρηχές ή ηθικοπλαστικές εξηγήσεις που περισσότερο πληγώνουν παρά παρηγορούν τον διπλανό μας. Η αλήθεια είναι ότι ο Θεός ξέρει. Εκείνος βλέπει τη συνολική εικόνα, ενώ εμείς βλέπουμε μόνο μια μικρή ψηφίδα. Εκείνος γνωρίζει τι χρειάζεται η ύπαρξή μας για την αιώνια σωτηρία της, ακόμα κι αν αυτό περνά μέσα από το καμίνι της θλίψης.
Πώς αντιμετωπίζουμε λοιπόν την καταιγίδα στην πράξη; Όχι με μοιρολατρία, ούτε με οργή, αλλά με εμπιστοσύνη. Όταν τα πάντα γύρω μας καταρρέουν και τα λόγια στερεύουν, η παράδοση της Εκκλησίας μας προσφέρει τα πιο δυνατά πνευματικά όπλα. Η πνευματική στάση που αξίζει να πλημυρίζει τα χείλη και κυρίως την καρδιά μας είναι το «Δόξα τω Θεώ» και το «Κύριε ελέησον»
Είναι εύκολο να δοξάζουμε τον Θεό στις χαρές. Η πραγματική όμως πίστη φαίνεται όταν μπορούμε να πούμε «Δόξα σοι ο Θεός» μέσα στο νοσοκομείο, μέσα στο κοιμητήριο, μέσα στην οικονομική στενοχώρια, μέσα στο πένθος. Αυτό το «δόξα τω Θεώ» δεν είναι δείγμα απάθειας, αλλά μια βαθιά πράξη εμπιστοσύνης που λέει: «Θεέ μου, δεν καταλαβαίνω γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά αφήνομαι στα χέρια Σου». Επίσης το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»: Η σύντομη αυτή γνωστή ευχή, σε συνδυασμό με το απλό «Κύριε ελέησον», είναι η αναπνοή του Χριστιανού στις δυσκολίες. Όταν ο πόνος είναι τόσο βαρύς που δεν μπορείς ούτε να προσευχηθείς, αυτές οι λίγες λέξεις γίνεται το αποκούμπι και το σωσίβιό μας στα πολυποίκιλα «ναυάγια» της ζωής μας».
Κλείνοντας το άρθρο μας ας συνειδητοποιήσουμε Αγαπητοί Αναγνώστες, ο πόνος στη ζωή μας δεν είναι το τέλος του δρόμου, αλλά η στροφή του. Πίσω από κάθε Γολγοθά, κρύβεται πάντα η Ανάσταση. Οι θλίψεις, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, καθαρίζουν την ψυχή μας από την περηφάνια και μας αναγκάζουν να λυγίσουμε τα γόνατα, να αναζητήσουμε τον Θεό όχι ως μια ιδέα, αλλά ως τον μόνο αληθινό Πατέρα. Ας μην απελπιζόμαστε λοιπόν. Ο Χριστός είναι δίπλα μας, συμπάσχει μαζί μας και μας κρατά από το χέρι. Με την υπομονή, την προσευχή στα χείλη και την ελπίδα της αιωνιότητας στην καρδιά, κάθε θλίψη μεταμορφώνεται σε πνευματική νίκη. Αμήν!
Thank you for rating this article.
