Αγαπητοί Αναγνώστες, στην εποχή μας, οι λέξεις «πίστη» και «αγάπη» έχουν συχνά απογυμνωθεί από το βαθύτερο νόημά τους, καταντώντας αφηρημένες έννοιες ή συναισθηματισμοί της στιγμής.
Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό, όμως, το «πιστεύω» δεν είναι μια απλή διανοητική παραδοχή της ύπαρξης ενός Ανώτερου Όντος, ούτε το «αγαπώ» είναι ένα αόριστο απλά καλό συναίσθημα. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης, μια συνεχής κίνηση του δικού μας προσώπου προς τον Θεό-Δημιουργό και την εικόνα Του, τον συνάνθρωπο.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Πίστη είναι μια συνεχής ζωντανή εμπειρία και άσκηση και πως ο πραγματικά πιστός άνθρωπος δεν περιορίζεται στο να «μην κάνει κακό». Η χριστιανική ζωή δεν είναι μια ηθική στατικότητα, αλλά μια δυναμική πορεία. Η νηστεία και η εγκράτεια, για παράδειγμα, δεν είναι διαιτητικοί κανόνες ή στέρηση τροφής για το θεαθήναι και για αισθητικούς ή για βελτίωση της υγείας μας λόγους. Είναι τα απαραίτητα «πνευματικά γυμνάσια» που απελευθερώνουν τη θέληση από την υποδούλωση στα πάθη. Ο άνθρωπος που εγκρατεύεται μαθαίνει να κυριαρχεί στον εαυτό του, ώστε να μπορεί να δοθεί ολοκληρωτικά στον Θεό και την αγάπη Του.
Η συμμετοχή στις Ιερές Ακολουθίες και η ενεργός παρουσία στα Μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως στην μετοχή του σώματος και του αίματος Του Χριστού, αποτελούν την καρδιά αυτής της σχέσης. Εκεί, ο πιστός δεν είναι θεατής, αλλά μέλος ενός σώματος. Η Θεία Ευχαριστία δεν είναι μια συμβολική τελετή (όπως έχει καταντήσει σχεδόν στους Ετερόδοξους), αλλά η ένωση με την Πηγή της Ζωής. Χωρίς την συνειδητή μετοχή μας στα Μυστήρια, η πίστη κινδυνεύει να γίνει ιδεολογία, ενώ χάρις αυτά, γίνεται καθημερινά η εν Χριστώ μεταμόρφωση και ο αγιασμός του ανθρώπου.
Άλλος βασικός πυλώνας της ζωής του κάθε πιστού είναι (ή έστω θα πρέπει να είναι) η καλλιέργεια των χαρισμάτων και η φιλανθρωπία. Η αγάπη για τον Θεό αποδεικνύεται μέσα από την προσευχή, την φροντίδα και αγάπη για τον πλησίον. Η φιλανθρωπία στην Ορθόδοξη παράδοση δεν είναι «κοινωνικό έργο» με την κοσμική έννοια, αλλά η αναγνώριση της εικόνας του Θεού στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου, ειδικά του πονεμένου.
Παράλληλα, ο πιστός καλείται να καλλιεργήσει τα χαρίσματα που του δόθηκαν. Δεν είναι ένας παθητικός φοβικός και άβουλος άνθρωπος που απλώς αποφεύγει την αμαρτία και μεταθέτει τις ευθύνες του στους άλλους. Είναι ένας δημιουργικός άνθρωπος, ένας «λεβέντης» της πνευματικής ζωής, που χρησιμοποιεί το μυαλό, την τέχνη, την εργασία, τα τάλαντα και τον λόγο του για να δοξάσει τον Θεό. Η αγιότητα δεν είναι άχρωμη· είναι η πλήρης άνθιση της προσωπικότητας του ανθρώπου μέσα στο φως της Χάριτος.
Ασφαλή δείγμα της ζωής κάθε πιστού είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τις δοκιμασίες γιατί η πνευματική ζωή δεν είναι ανέμελη. Οι πειρασμοί και οι δυσκολίες είναι το πεδίο όπου δοκιμάζεται η γνησιότητα της αγάπης και της πίστης του. Ο πιστός δεν πτοείται ούτε απελπίζεται. Αντιμετωπίζει τις θλίψεις με υπομονή και εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού, γνωρίζοντας ότι ο Σταυρός προηγείται πάντα της Αναστάσεως. Η λεβεντιά του χριστιανού φαίνεται στο ότι σηκώνεται αφού πέσει και στο ότι δεν χάνει την ελπίδα του ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι και την θλίψη.
Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σήμερα, ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά σε πρωτόγνωρα διλήμματα και αυτό αποτελεί έναν άλλο βασικό πυλώνα κάθε πιστού η στάση απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις. Η Ορθόδοξη Θεολογία προσφέρει μια καθαρή ματιά της ανθρώπινης οντολογίας, βασισμένη στον σεβασμό του ανθρώπου ως «Ναού του Αγίου Πνεύματος». Αυτά τα λέμε και αναφέρουμε γιατί δυστυχώς όλο και συχνότερα και επιτακτικότερα ερχόμαστε να αναμετρηθούμε με τι εξής προκλήσεις :
Καύση των νεκρών: Για την Εκκλησία, το σώμα δεν είναι ένα αναλώσιμο αντικείμενο ή «φυλακή της ψυχής», αλλά συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης υποστάσεως, που προσδοκά την ανάσταση. Η ταφή είναι μια πράξη τιμής, μια σπορά της αφθαρσίας στη γη, και ο χριστιανός επιμένει σε αυτήν ως ομολογία πίστης στην αιώνια ζωή. Επομένως για τον Χριστιανό η ταφή είναι μονόδρομος από την στιγμή που ο ίδιος ο Χριστός ετάφη!
Ρομποτοποίηση-Μετανθρωπισμός-ΤεχνολογικόςΟλοκληρωτισμός: Ζούμε σε μια εποχή που η τεχνολογία υπόσχεται την υπέρβαση του θανάτου και τη μηχανική βελτίωση του ανθρώπου. Τα κινητά και οι υπολογιστές έχουν γίνει προέκταση του ίδιου του ευατού μας. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός στέκεται με διάκριση. Ενώ αποδέχεται την επιστήμη ως δώρο, απορρίπτει την εργαλειοποίηση του προσώπου. Ο μετανθρωπισμός (transhumanism) επιδιώκει έναν «υπεράνθρωπο» χωρίς Θεό. Η Εκκλησία αντιπροτείνει τον «θεάνθρωπο» κατά χάρη. Η αξία μας δεν βρίσκεται στους αλγόριθμους ή στην επεξεργασία δεδομένων, αλλά στην ικανότητά μας να αγαπάμε και να κοινωνούμε με τον Άκτιστο Θεό.
Συμπερασματικά κλείνοντας το άρθρο μας : Πιστεύω και αγαπώ τον Θεό σημαίνει πρακτικά και τελικά ότι ζω με φιλότιμο. Σημαίνει ότι η παρουσία του Χριστού διαποτίζει την καθημερινότητά μου: από τον τρόπο που μιλούμε στους οικείους μας, τους συναδέλφους μου (ιδιαιτέρως τους υφισταμένους μας), μέχρι τη στάση μας απέναντι στον θάνατο. Είναι η επιλογή να παραμείνω άνθρωπος —με όλη την πνευματική αρχοντιά που αυτό συνεπάγεται— σε έναν κόσμο που συχνά προτιμά το τεχνητό από το αληθινό. Είναι μια συνεχής «καλή ανησυχία» για τη σωτηρία όλης της ύπαρξής μας και τη διακονία του κόσμου, με τα μάτια πάντα στραμμένα στο Φως της Βασιλείας Του Τριαδικού Θεού μας. Αμήν!
Thank you for rating this article.
