Αγαπητοί Αναγνώστες, η Εκκλησία μας μέσα στο λειτουργικό της έτος, δεν παύει να προβάλλει στους πιστούς πρόσωπα αγιασμένα, τα οποία με τον βίο, τα έργα και την αγάπη τους προς τον Χριστό, έγιναν «φῶς ἐν κόσμῳ». Ανάμεσα σε αυτούς ξεχωρίζει η μορφή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του αγαπημένου μαθητή, του Ευαγγελιστή, του μαθητή που «ἐπὶ τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ ἀνέπεσε» κατά τον Μυστικό Δείπνο. Η Εκκλησία δεν τον τιμά μόνο για την πλούσια θεολογική του προσφορά, με το κατ’ εξοχήν Θεολογικό Ευαγγέλιο και τις Επιστολές του, ούτε μόνο για την Αποκάλυψη, αλλά και για τον ιδιαίτερο και θαυμαστό τρόπο με τον οποίο τελείωσε τον επίγειο βίο του.
Ο Απόστολος Ιωάννης, κατά την αδιάψευστη παράδοση της Εκκλησίας, δεν γεύτηκε του μαρτυρίου όπως οι άλλοι μαθητές, κατά την υπόσχεση του ίδιου του Κυρίου. Όμως γεύθηκε τον θάνατο όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι σε βαθειά γεράματα και ετάφη στην Έφεσο. Όταν όμως οι μαθητές του επισκέφθηκαν τον τάφο μετά από μερικές ημέρες, βρήκαν αυτόν κενό. Η Εκκλησία μας, λοιπόν, δέχεται ότι στον αγαπημένο μαθητή του Κυρίου συνέβη ότι και με την Παναγία μητέρα Του. Δηλαδή, ο Ιωάννης ναι μεν πέθανε και ετάφη, αλλά μετά τρεις ημέρες αναστήθηκε και μετέστη στην αιώνια ζωή, για την οποία ο ίδιος, να τί λέει σχετικά: «Ὁ ἔχων τὸν υἱὸν ἔχει τὴν ζωήν, ὁ μὴ ἔχων τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὴν ζωὴν οὐκ ἔχει» (Α' επιστολή Ιωάννου, ε' 12). Εκείνος, δηλαδή, που είναι ενωμένος μέσω της πίστης με το Χριστό και τον έχει δικό του, έχει την αληθινή και αιώνια ζωή. Εκείνος, όμως, που δεν έχει τον Υιό του Θεού, να έχει υπ’ όψιν του πως δεν έχει και την αληθινή και αιώνια ζωή.
Το γεγονός αυτό λειτουργεί για τους πιστούς ως σημείο αναφοράς και ελπίδας. Ο Ιωάννης υπήρξε ο μαθητής της αγάπης, ο οποίος έμεινε πιστός μέχρι τέλους. Όταν οι υπόλοιποι μαθητές διασκορπίστηκαν μπροστά στη Σταύρωση, εκείνος παρέμεινε κάτω από τον Σταυρό, μαζί με την Υπεραγία Θεοτόκο. Σε αυτόν εμπιστεύθηκε ο Χριστός τη μητέρα Του, δείχνοντας πόσο πολύτιμη ήταν η αφοσίωση και η σταθερότητά του. Αυτή η αγάπη χωρίς όρους, αυτή η πιστότητα που δεν κάμπτεται από τον φόβο ή τον πόνο, είναι που τον ανέδειξε «θεολόγο» με την αυθεντική εκκλησιαστική έννοια. Γιατί θεολόγος, όπως λένε οι Πατέρες, είναι αυτός που προσεύχεται αληθινά, που γνωρίζει τον Θεό με την καρδιά και μετέχει στη ζωή Του.
Ο Ιωάννης, στο Ευαγγέλιό του, αποκαλύπτει με μοναδικό τρόπο τη θεότητα του Χριστού και το μυστήριο της θείας αγάπης. Στις Επιστολές του επαναλαμβάνει συνεχώς ότι «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν» (Α΄ Ιω. 4,8). Αυτή η διακήρυξη δεν είναι απλή ηθική προτροπή, αλλά ο πυρήνας της χριστιανικής ζωής. Ο Θεός δεν απλώς αγαπά, αλλά είναι αγάπη· και όποιος ζει εν αγάπη, μένει στον Θεό και ο Θεός σε εκείνον. Ο ίδιος ο Ιωάννης υπήρξε μαρτυρία αυτής της αλήθειας, γι’ αυτό και ο Θεός τον δόξασε με την μετάστασή του. Έγινε έτσι το ζωντανό παράδειγμα ότι η εν Χριστώ ζωή οδηγεί ήδη από τώρα στην αιωνιότητα.
Η μετάσταση του Ευαγγελιστού Ιωάννου είναι για μας βεβαίωση ότι ο θάνατος δεν είναι το τελικό μας «πεπρωμένο». Στον κόσμο μας, όπου ο θάνατος συχνά προβάλλεται ως το απόλυτο τέλος, η Εκκλησία αντιτάσσει την ελπίδα της Ανάστασης. Ο Ιωάννης και η Υπεραγία Θεοτόκος μετέστησαν στον Ουρανό αφού προηγουμένως είχαν κοιμηθεί. Ενώ ο Προφήτης Ηλίας μετέστη στον ουρανό χωρίς να γευτεί ακόμη τον θάνατο, κάτι που θα γίνει στα έσχατα χρόνια την εποχή του Αντιχρίστου. Όλα αυτά είναι προγεύσεις και δείγματα της μέλλουσας αποκαταστάσεως, όταν «καταποθῇ ὁ θάνατος εἰς νῖκος» (Α΄ Κορ. 15,54). Ο πιστός δεν ελπίζει σε μια ζωή που τελειώνει στον τάφο, αλλά σε μια αιωνιότητα γεμάτη φως, παρουσία και κοινωνία με τον Χριστό.
Για τον σημερινό άνθρωπο, που ζει μέσα στο άγχος, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα, το παράδειγμα του Ιωάννου είναι μια δυνατή υπενθύμιση. Συχνά προσανατολιζόμαστε στα πρόσκαιρα και παραμελούμε τα αιώνια. Κυνηγάμε την ευκολία, την άνεση, την καλοπέραση, και ξεχνάμε ότι η ζωή έχει και Σταυρό. Ο Ιωάννης δεν έγινε άξιος της μετάστασης τυχαία· προηγήθηκε η πιστότητα στον Γολγοθά, η μαθητεία στον Σταυρωμένο, η αγνότητα του βίου, η ανιδιοτελής αγάπη. Το ίδιο καλούμαστε κι εμείς: να μένουμε σταθεροί στην πίστη, ακόμη και όταν οι περιστάσεις και τα Εκκλησιαστικά σκάνδαλα, μας καλούν να φύγουμε μακριά.
Η μετάσταση του Ιωάννου λειτουργεί και ως κλήση για μια πιο ουσιαστική σχέση με την Εκκλησία. Στην εποχή μας πολλοί θεωρούν την πίστη κάτι θεωρητικό ή απλά σαν πολιτιστική ταυτότητα. Όμως η πίστη δεν είναι ιδέα, αλλά εμπειρία και ζωή. Ο Ιωάννης δεν έγραψε απλώς ωραία κείμενα· έζησε αυτά που έγραψε, βίωσε την αγάπη του Χριστού, μαρτύρησε με την παρουσία του, υπέστη εξορίες και δοκιμασίες, και τέλος αξιώθηκε να μεταβεί και με το σώμα στον ουρανό. Αυτό είναι το κάλεσμα και προς εμάς: να γίνουμε άνθρωποι της αγάπης, να μετατρέψουμε την πίστη σε πράξη, να στηρίξουμε τη ζωή μας πάνω στο Ευαγγέλιο που είναι πάντοτε επίκαιρο, διαχρονικό και ποτέ ξεπερασμένο.
Κάθε φορά που η Εκκλησία μας γιορτάζει τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο στις 26 Σεπτεμβρίου, μας δίνει την ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε αυτή τη μεγάλη κληρονομιά. Ο αγαπημένος μαθητής μας δείχνει τι σημαίνει να αγαπάς μέχρι τέλους, τι σημαίνει να δίνεις όλη σου την ύπαρξη στον Χριστό, τι σημαίνει να παραμένεις κάτω από τον Σταυρό με υπομονή, χωρίς να προδίδεις, χωρίς να λιποψυχείς. Και τότε έρχεται η Ανάσταση, τότε έρχεται η δόξα, τότε έρχεται η μετάσταση.
Η Εκκλησία δεν εξιστορεί απλώς το θαύμα της μετάστασης σαν ένα όμορφο παραμύθι του παρελθόντος, αλλά το προβάλλει ως σημείο αναφοράς για όλους μας. Διότι όλοι καλούμαστε να γίνουμε «θεολόγοι» με την έννοια που εκείνος υπήρξε: όχι απλώς με πτυχία και ακαδημαϊκές γνώσεις, αλλά με αγάπη και εμπειρία Θεού. Και όλοι προσδοκούμε την ημέρα που ο Κύριος θα μας καλέσει κοντά Του, όχι για να γευθούμε τον θάνατο, αλλά για να περάσουμε στη ζωή την αληθινή.
Ας έχουμε, λοιπόν, τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο οδηγό μας. Ας μιμηθούμε την αφοσίωση, την καθαρότητα, την αγάπη και την υπομονή του. Ας γίνουμε κι εμείς μαθητές που δεν φοβούνται να σταθούν δίπλα στον Σταυρό του Χριστού. Και τότε η μετάστασή του δεν θα είναι για μας ένα μακρινό θαύμα, αλλά υπόσχεση και βεβαίωση ότι «ἐάν τις τὸν λόγον μου τηρήσῃ, θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα» (Ιω. 8,51). Αυτή η υπόσχεση είναι το μεγαλύτερο στήριγμα, η πιο βαθιά ελπίδα, το πιο ασφαλές σημείο αναφοράς στη ζωή κάθε πιστού.
Thank you for rating this article.
