Με τα φτερά της Πίστης

Το πλήρωμα όταν θα ‘ρθει

του χρόνου που ορίσθη

τότε γλυκιά Ελλάδα μου

φτερά θα βγάλει η πίστη

να σε ανεβάσει εκεί ψηλά

– όπως τα χρόνια τα παλιά-

στου ουρανού τα ύψη.


Ασήμαντο εγίνηκες

του κόσμου πεφταστέρι

μα, θά ‘ρθουν πάλι οι καιροί

για τη χαμένη αίγλη.


Δακρύβρεχτη η Παναγιά

που συμπονά και βλέπει

και τον Θεό παρακαλεί

στην έγνοια που σου έχει,



εργάζεται με τον Υιό

το άστρο σου μη σβήσει

να σ’ ευλογήσει, καρτερεί

και να σε αναστήσει.



Με προσευχές στα γόνατα

σαν πέσει η κάθε μάνα

και ικετέψει ολόψυχα

θε’ να γενεί το θάμα.



Χριστός, αν μπει, και Παναγιά

μέσα στην καρδιά μας

μέρες καλύτερες θα ‘ρθουν

για σε και τα παιδιά μας.



Τα όσια και τα ιερά

θα πλέξουνε στεφάνι

για να σε στεφανώσουνε

με δόξα και καμάρι.



Κι όπως το φως, μόνο, γεννά,

με χρώματα, εικόνες

Ορθοδοξία και Ελλάς

θα λάμψουν στους αιώνες.

Μαρία Καλαμπούκα Κοτζαμπαση

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Συνταξιούχος εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης , ποιήτρια.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Ιστορική ανάγκη
• Γυναίκα - Μάνα και Θεά...
• Η θυσία των Τεμπών
• Σαν παραμύθι κι όνειρο (Νύχτα καλοκαιρινή)
• Εγγύς γαρ τώρα ο καιρός
• Load more articles from this author