Accessibility Tools

Μετάφραση



Η τρέχουσα ημερομηνία και ώρα είναι:
Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2026

Κάθε προσφορά σας είναι σημαντική για τα λειτουργικά έξοδα του euxh.gr

pp

 

Ροή Άρθρων

Η Ομολογία πίστεως είναι μια δεδομένη πράξη για την Εκκλησία, την Παράδοση, τους Αγίους, την Ορθοδοξία, την αλήθεια. Και ασφαλώς, η ομολογία της πίστεως είναι χρέος του χριστιανού. Ο Χριστός δεν μας είπε να κρύψουμε την πίστη μας. Μας είπε: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου».

Όταν ομολογούμε τον Χριστό και  φανερώνεται ο Χριστός μέσα από εμάς, ζούμε θεό;

Γιατί μπορεί κάποιος να χρησιμοποιεί χριστιανικά λόγια και μέσα του να κατοικεί η εμπάθεια. Μπορεί να μιλά για την αλήθεια και να έχει χάσει το πνεύμα της  διάκρισης. Μπορεί να υπερασπίζεται την Εκκλησία και ταυτόχρονα να περιφρονεί τον άνθρωπο. Και τότε χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Η αλήθεια δεν χρειάζεται θυμό. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας υπενθυμίζει ότι η διόρθωση του άλλου δεν πρέπει να γίνεται από οργή και εμπάθεια, αλλά με διάθεση θεραπείας. Και ο Απόστολος Παύλος είναι απολύτως σαφής: «Ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ».

Σημαντικό κριτήριο.

Όταν γράφω κάτι για την πίστη, όταν σχολιάζω ένα εκκλησιαστικό ζήτημα, όταν διαφωνώ με κάποιον: Τι βγαίνει από μέσα μου; Η αγάπη; Η αγωνία για την αλήθεια; Η προσευχή; Ή η ανάγκη να υποτιμήσω τον άλλον; Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο: «Διαφωνώ με αυτή την άποψη» και στο: «Όποιος την πιστεύει είναι άσχετος, προδότης, αιρετικός». Το πρώτο μπορεί να είναι ομολογία. Το δεύτερο μπορεί να είναι απλώς θυμός ντυμένος με θρησκευτικά λόγια.

Πνευμα διάκρισης.

 Ο Άγιος Παΐσιος επέμενε πολύ στη διάκριση και στην πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Δεν αρκεί να έχουμε «δίκιο». Πρέπει να εξετάζουμε με ποιο πνεύμα λέμε αυτό που λέμε. Γιατί μπορεί να υπερασπίζομαι κάτι σωστό με λάθος τρόπο και τελικά να τραυματίζω την ψυχή του άλλου. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μάς έδωσαν τη δυνατότητα να μιλάμε όλοι για όλα. Έτσι, ο άνθρωπος μπορεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να γράψει: «Εγώ ομολογώ την Ορθοδοξία!» Και αμέσως μετά να γράψει κάτι γεμάτο ειρωνεία, προσβολή και μίσος. Αλλά ας κάνουμε μια ερώτηση: Αν ο Χριστός στεκόταν δίπλα μας εκείνη τη στιγμή, θα αναγνώριζε τον δικό Του τρόπο μέσα στα λόγια μας;

 «Κύριε, φώτισόν μου το σκότος»

 Οι Άγιοι δεν ξεκινούσαν από την καταδίκη του άλλου. Ξεκινούσαν από τον εαυτό τους. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει ένα συγκλονιστικό λόγο: «Μη μισήσεις τον αμαρτωλό· πάντες ἐσμέν ὑπόχρεοι». Και συνεχίζει, με το ίδιο πνεύμα, ότι πρέπει να προσευχόμαστε για τον άνθρωπο και όχι να τον περιφρονούμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία καταργεί την αλήθεια. Σημαίνει ότι η αλήθεια δεν γίνεται όπλο εναντίον του ανθρώπου. Ο χριστιανός μπορεί να πει: «Αυτό είναι λάθος». Αλλά δεν πρέπει εύκολα να φτάνει στο: «Εσύ είσαι ένα τίποτα». Μπορεί να απορρίψει μια ιδέα χωρίς να μισήσει τον άνθρωπο που την έχει.

Η πιο δύσκολη ομολογία.

Ξέρουμε να ομολογούμε την πίστη μας όταν υπάρχει απέναντί μας κάποιος που διαφωνεί. Ξέρουμε να φωνάζουμε. Ξέρουμε να αντιδρούμε. Ξέρουμε να καταγγέλλουμε. Ξέρουμε όμως να αγαπούμε; Αυτή είναι η δυσκολότερη ομολογία. Γιατί είναι εύκολο να γράψω: «Χριστός Ανέστη!» Πολύ δυσκολότερο είναι να συγχωρήσω αυτόν που με πλήγωσε. Είναι εύκολο να υπερασπιστώ μια εικόνα, ένα σύμβολο ή μια παράδοση. Πολύ δυσκολότερο είναι να μη μιλήσω άσχημα για τον άνθρωπο που με προσέβαλε. Είναι εύκολο να καταγγείλω την αμαρτία του άλλου. Πολύ δυσκολότερο είναι να δω τη δική μου αμαρτία. Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική ομολογία. «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες...»

Ο Χριστός δεν είπε: «Από το πόσο δυνατά θα φωνάζετε θα γνωρίσουν ότι είστε μαθητές μου». Είπε: «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις». Από την αγάπη. Όχι από την ένταση. Όχι από την επιθετικότητα. Όχι από τον θυμό. Όχι από την ειρωνεία. Από την αγάπη. Γι' αυτό και ο Άγιος Πορφύριος τόνιζε διαρκώς ότι ο Χριστός κερδίζει τον άνθρωπο με την αγάπη και όχι με την πίεση και την αντιπαράθεση.

Ένα μικρό τεστ πριν μιλήσουμε.

 Ίσως, λοιπόν, πριν γράψουμε ένα σχόλιο ή κάνουμε μια δημόσια «ομολογία», να κάνουμε στον εαυτό μας τρεις ερωτήσεις: Πρώτον: Αυτό που θα πω είναι αληθινό; Δεύτερον: Αυτό που θα πω είναι ωφέλιμο; Τρίτον: Αυτό που θα πω βγαίνει από αγάπη ή από θυμό; Γιατί μπορεί οι δύο πρώτες απαντήσεις να είναι «ναι» και η τρίτη «όχι». Και τότε χρειάζεται να περιμένουμε. Να προσευχηθούμε. Να ηρεμήσουμε. Και μετά να μιλήσουμε. Γιατί δεν είναι κάθε θρησκευτικός θυμός ζήλος. Και δεν είναι κάθε σκληρός λόγος ομολογία. Μερικές φορές είναι απλώς ο εγωισμός μας που φόρεσε… ράσο.

Ομολογία όχι προσωπική εκτόνωση.

Μη φοβόμαστε να ομολογούμε την πίστη μας. Αλλά να  προσέχουμε πώς την ομολογούμε. Να μη γίνουμε άνθρωποι που υπερασπίζονται τον Χριστό με τρόπο που κάνει τους άλλους να μη θέλουν να γνωρίσουν τον Χριστό. Να μη χρησιμοποιούμε την Ορθοδοξία ως σφυρί για να χτυπάμε τον διπλανό μας. Να μη μετατρέπουμε την πίστη σε πεδίο προσωπικής εκτόνωσης. Η αληθινή ομολογία έχει σταυρό, ταπείνωση και αγάπη. Ο Χριστός πάνω στον Σταυρό δεν είπε: «Πατέρα, τιμώρησέ τους». Είπε: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς». Αυτή είναι η μεγαλύτερη ομολογία. Να μπορούμε να πούμε την αλήθεια χωρίς μίσος. Να υπερασπιζόμαστε την πίστη χωρίς να περιφρονούμε τον άνθρωπο. Να διαφωνούμε χωρίς να μισούμε. Να ελέγχουμε χωρίς να εξευτελίζουμε. Και πάνω απ' όλα: να μη μιλάμε τόσο πολύ για τον Χριστό, ώστε να ξεχάσουμε να Του μοιάσουμε. Γιατί στο τέλος δεν θα μας ρωτήσουν μόνο: «Τι είπες για την πίστη;» Αλλά και: «Με τον τρόπο που μίλησες, φανέρωσες τον Χριστό;»

 

 

 

Βαθμολογήστε το άρθρο
5.00 of 5 - 5 votes
Thank you for rating this article.
π. Σπυρίδων Σκουτής
π. Σπυρίδων Σκουτής
Πληροφορίες του/της αρθρογράφου
Απόφοιτος ΕΙΕΚ Ριζαρείου Εκκλησιαστικής σχολής. Κληρικός Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Εφημέριος Ι.Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Νοσοκομείου "ΕΛΠΙΣ".
Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

ΟΜΙΛΙΕΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

ΒΙΝΤΕΟ