Της φυλακής τα κάγκελα είναι για τους λεβέντες

Είναι αλήθεια πως κάθε φορά που φτάνει ο καιρός να αναγνωστεί η ευαγγελική περικοπή την Κυριακή της Απόκρεω, δηλαδή το «Ευαγγέλιο της Κρίσης», όπως έχει καθιερωθεί να λέγεται, κάτι σαν καμπανάκι συνειδησιακό αχνακούγεται στο βάθος της καρδιάς. Και τούτο, γιατί ως προς τον γυμνό, τον πεινασμένο και τον διψασμένο κάτι έχουμε κάνει, βρε αδελφέ. Δώσαμε λίγα ρούχα από τα πολλά παλιά που έχουμε, ένα πιάτο φαγητό κάποτε μοιράσαμε, ένα ποτήρι δροσερό νερό κεράσαμε. Άντε και σε κάποιον ασθενή κάναμε τον κόπο και τον επισκεφτήκαμε. Τουλάχιστον προ-covid εποχή που ήταν πιο εύκολο.

Αλλά τι γίνεται με εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που βρίσκονται στην φυλακή; Άραγε μπήκαμε ποτέ στην διαδικασία να σκεφτούμε πως και γι’ αυτούς κάνει ο λόγο ο Κύριός μας; Αναρωτηθήκαμε πως και σ’  αυτήν την δυσάρεστη και τραγική θέση βρέθηκε ο Ίδιος; Ή ότι κλείστηκε στο ανήλιο και υγρό ρωμαϊκό μπουντρούμι, με δεμένα χέρια και πόδια, που με χαρά το επισκεπτόμαστε, βεβαίως βεβαίως, στο προσκυνηματικό μας ταξίδι στους Αγίους Τόπους, με στόχο την ενίσχυση της σχέσης μας με τον Θεό; Και αυτά είναι μόνο ελάχιστα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτήν την ανάγνωση. Γιατί, όταν κανείς μελετά σωστά, έρχονται τα ερωτήματα που αρχίζουν και ταλαιπωρούν. Εξ’ ου και το καμπανάκι… Το κύριο, όμως, ζήτημα είναι πως ο Χριστός μας, με αυτά τα ευαγγελικά λόγια ταυτίζεται με αυτές τις κατηγορίες των ανθρώπων. Και όχι μόνο ταυτίζεται, αλλά καλεί κι εμάς να Τον βρούμε και να Τον υπηρετήσουμε. Και καλώς μέχρι εδώ. Συνήθως το πρόβλημα είναι να πραγματώσουμε αυτό το κάλεσμα, κι αν μπορούμε, όπως προαναφέρθη, σχεδόν σε όλες, σε μία κατηγορία είναι σχεδόν αδύνατο. Αυτήν του φυλακισμένου. Και είναι κατανοητό αυτό για λόγους ασφαλείας. Αλλά για λόγους καρδιακούς μάλλον απέχουμε πολύ από την εφαρμογή του ευαγγελίου. Γι’ αυτό και βλέπουμε την Εκκλησία σχεδόν απούσα από τα Σωφρονιστικά Καταστήματα. Η διακονία μας στις Φυλακές έχει δείξει πως οι καθώς πρέπει χριστιανοί όχι μόνο δεν βοηθάνε τους εν φυλακή ήμην, αλλά, αν γινόταν, θα επέτειναν την ποινή και το μαρτύριο. 
Λησμονούμε, όμως, βαθύτατα, πως είναι κι αυτοί αδέλφια. Πως έχουν δικαίωμα στην ελπίδα, που κανείς ποτέ δεν τους έδειξε. Πως σε αρκετούς η μεταμέλεια είναι αρκετά έντονη. Πως αρκετοί βρίσκονται σε πορεία γνήσιας μετανοίας. Πως ο πρώτος εισαχθείς στον Παράδεισο ήταν όμοιός τους. Πως οι περισσότεροι άγιοι γνώρισαν τα δεσμά. Πως εν τέλει ο Θεός είναι γεμάτος εκπλήξεις και, κατά πως έλεγε ο άγιος Παΐσιος, θα δούμε πολλές εκπλήξεις  εκεί πάνω. Για όλα αυτά, τελικά, ίσως της φυλακής τα κάγκελα είναι για τους λεβέντες, σύμφωνα και με το λαϊκό άσμα. Και όχι για λόγω των εγκλημάτων
τους αλλά γιατί η μετάνοια θέλει λεβεντιά. 

π. Χρήστος Κούρτης

Πληροφορίες του/της αρθρογράφου

Υπηρετεί στην Ι.Μ. Γρεβενών ως Εφημέριος στον Ι.Μ.Ν. Ευαγγελιστρίας, Υπεύθυνος Κέντρου Νεότητας & Υπεύθυνος της Διακονίας Φυλακών. Είναι Καθηγητής Φιλόλογος-Θεολόγος Μ.Ε., με μεταπτυχιακό τίτλο στην Δογματική Θεολογία της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Υπήρξε δημοσιογράφος και παραγωγός της εκπομπής «Ορθοδοξία & Σύγχρονος Κόσμος» στην Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης TV 100. Με την πρεσβυτέρα του έχουν 7 παιδιά, 1 γαμπρό και 2 εγγόνια.

Άλλα άρθρα του/της αρθρογράφου

• Η ζωή να μας ενώνει και όχι ο θάνατος
• Ένα θαύμα στον καθένα… την νέα χρονιά.
• Έχει ποτέ πανηγύρι στις φυλακές;
• Βοριανά ή αλλιώς σκότωσε τον οχτρό σου
• Το Κατηχητικό δεν είναι πλέον καχεκτικό
• Load more articles from this author