Όλη η σωτηρία ένα ταξίδι ...τρόπου...

Συντάκτης  16 Μαϊ, 2020

Να μην πάμε στους Ναούς ως άτομα απλά για να δηλώσουμε κάποια oρθόδοξη τυπική παρουσία.

Να πάμε στους Ιερούς Ναούς ως πρόσωπα για να πλησιάσουμε τον Χριστό. Να τον παρακαλέσουμε να μπει μέσα στην καρδιά μας και να μας αποκαλύψει τα χάλια μας ώστε αυτά τα χάλια να μεταμορφωθούν σε δυναμικές μετανοίας και αγιότητος.

Δεν χρειάζεται να δείξουμε τίποτα και σε κανέναν ούτε στον Χριστό ούτε στον κόσμο. Δεν μας έχει ανάγκη ο Χριστός, εμείς τον έχουμε. Δεν μας έχει ανάγκη ο γιατρός, εγώ τον έχω ανάγκη ως ασθενής για να θεραπευτώ και να βρω πνευματική θεραπεία.

Τόσες μέρες μιλάμε για το Άγιο Ποτήριο. Τα πράγματα είναι απλά: Δεν τίθεται δίλημμα για τη Θεία Κοινωνία, λογισμοί και αμφιβολίες. Στο Άγιο Ποτήριο είναι ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Τελεία και παύλα, η κουβέντα τελειώνει εκεί....

Ξέρουμε ΠΟΙΟΣ είναι στο Άγιο Ποτήριο αλλά δεν ξέρουμε το ΠΩΣ να πάμε στην Πηγή της ζωής. Η Θεία Κοινωνία δεν ειναι βραβείο για να πάμε να κοινωνήσουμε και να βγάζουμε selfies. Δεν είναι μια παγανιστική πράξη που θα πάμε για να δείξουμε την πίστη , ή την ανδρεία μας σε σχέση με άλλους αδερφούς. Το δράμα μας δεν είναι το Ποιός είναι στο Άγιο Ποτήριο αλλά το ΠΩΣ κοινωνούμε...Σε αυτό το πώς ανάλογα με την κλίση του πηδαλίου μπορείς να πας στον ουρανό αλλά μπορείς να καταλήξεις και στον γκρεμό...

Λένε πολλοί: “Θα πάω να κοινωνήσω, δεν φοβάμαι τίποτα..”...Όχι αδερφέ, να φοβάσαι, όχι διότι θα κολλήσεις κάποια μεταδοτική ασθένεια αλλά μπορεί ενώ θα κοινωνήσεις, να μην κάνεις καμία προσπάθεια να ξεκολλήσεις από τον εγωϊσμό σου και να κοινωνάς τελικά μόνο το εγώ σου...Να φοβάσαι διότι δεν ειναι απλά κρασί και ψωμί αλλά είναι ΕΚΕΙΝΟΣ ολόκληρος! Σε κάθε μεταλαβιά. Να φοβάσαι όταν πας να ανοίξεις το στόμα σου ενώ έχεις κλειδωμένη την καρδιά σου ..... Να φοβάσαι, για να μην απογειώνεσαι αλλά να μένεις χαμηλά...Να φοβάσαι και να έχεις εσωτερική συστολή διότι δεν πας σε μια εκδήλωση αλλά σε Μυστήριο Μέγα!!!

Η Θεία Κοινωνία είναι σχέση συνεχής, διαρκής, δεν σταματά ποτέ. Ο Χριστός είναι η ζωή μου , η Αγία Τράπεζα το τραπέζι που κάνει σ’ εμένα τον άθλιο και προσφέρεται ο ίδιος. Δεν είναι η Θεία Κοινωνία μια ατομική θρησκευτική πράξη αλλά μια διαρκής μυστική σχέση που έχω μαζί Του. Δεν είναι το θέμα αν κοινωνήσω μια φορά το Πάσχα ή αν πάω τα Χριστούγεννα. Το θέμα είναι να είμαι συνεχώς μαζί Του. Να κατακλύζει ο Χριστός τους λογισμούς μου , τους χτύπους της καρδιάς μου, το αίμα που κυλάει μέσα μου, τις αποφάσεις της ζωής μου και στην αμαρτία, να νιώθω και να βιώνω ότι είμαι αποκομμένος απο την Πηγή της ζωής από δική μου ευθύνη.

Πολλές φορές ρίχνουμε την ευθύνη στον διάβολο ενώ εμείς του έχουμε δώσει χώρο και χορεύει. Ξέρουμε όμως να λέμε : “Πού είσαι Χριστέ μου;” ενώ εμείς Τον διώχνουμε να φύγει από τον θρόνο της καρδιάς μας, βάζοντας εκεί το εγώ μας και γίνεται έτσι ο εγωϊσμός κουμανταδόρος στις αποφάσεις της ζωής μας.  

Πόσο όμορφη είναι η σχέση με τον πνευματικό....Τι όμορφο αυτό το Ορθόδοξο χειρουργείο που όχι μόνο δεν πονάς όπως στην εγχείρηση αλλά ανακουφίζεσαι και πετάς στα ουράνια.

Η πνευματική μας ζωή, η ελευθερία του προσώπου μας καθορίζεται από αυτό το ΠΩΣ, απο αυτόν τον τρόπο της σχέσης που έχω με τον Χριστό...

Μην προσπαθείς να αλλάξεις με τη βία τον εαυτό σου, μην φορέσεις την αρετή άσε να σε ντύσει Εκείνος. Μην προσπαθείς να είσαι κάποιος άλλος για να Του αρέσεις διότι ξέρει Εκείνος πώς σε έπλασε. Πόνεσε, κλάψε, θα πέσεις αλλά σήκω. Προσπάθησε να μην εγκλωβιστείς, διότι υπάρχει κίνδυνος. Υπάρχει πρόβλημα να κοινωνάς τυπικά τον Χριστό αλλά να είσαι ακοινώνητος με όλο τον κόσμο γιατί τότε θα εγκλωβιστείς, θα αιχμαλωτίσεις ένα είδωλο του Χριστού μέσα σου και αντί να προχωράς στη θεραπεία, θα είσαι φυλακισμένος σε αρρώστια.

Μην ζητάς δώρα, πράγματα, υλικά... Ζήτα ΕΚΕΙΝΟΝ και πες του να σου δείξει τον δρόμο να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου και Αυτόν που σε έπλασε.

Η ομορφιά στον Ορθόδοξο δρόμο είναι ότι ακόμα και όταν αμαρτάνεις και κλαις ότι χάθηκες, ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι η αγκαλιά του Χριστού δεν κλείνει ποτέ , διότι ξέρει τα χάλια μας.

Είναι μεγάλο το ταξίδι αδέρφια , δεν θα χάσουμε τον προορισμό , το λιμάνι του παραδείσου ακόμα και αν σπάσουν όλα τα κατάρτια, ακόμα και αν βουλιάξει το καράβι Εκείνος θα είναι εκεί για να μας πει “ΕΛΘΕ!!!!”...

Ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στον Χριστό, ήρθε η ώρα να του δώσουμε χώρο στη ζωή και στην καρδιά μας. Ήρθε η ώρα να μην είναι ο Κύριος ένας θρησκευτικό μέρος της ζωής μας σε μια εκκλησιαστική τυπικότητα, αλλά να γίνει η ζωή μας σε όλο το μήκος και το πλάτος αυτής. Ήρθε η ώρα να ζούμε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία, να ζούμε με το βίωμα της αναχωρήσεως, ζώντας όμως με τον Χριστό ολοκληρωτικά...

Ας γυρίσουμε τον διακόπτη της ζωής μας στον τρόπο του θελήματος του Χριστού και ας χορέψουμε τη μελωδία του παραδείσου . . .

Καλό αγώνα...

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου.

 

π. Σπυρίδων Σκουτής

Απόφοιτος ΕΙΕΚ Ριζαρείου Εκκλησιαστικής σχολής. Εφημέριος Ενοριών Αγίου Γεωργίου Ρεπανιδίου Λήμνου και Γεννήσεως Χριστού Ρωμανού Λήμνου. Υπέυθυνος Νεότητας και Αιρέσεων στην Ιερά Μητρόπολη Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου

Email Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
  1. Δημοφιλή
  2. Προτεινόμενα

Ημερολόγιο

« September 2020 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30