Δευτέρα, 08 Μαρτίου 2021

...Ηττηθήκαμε για να βρούμε τη νίκη Προτεινόμενο

Κοινοποίηση
Συντάκτης  Φεβ 16, 2021

 Τι μπορείς να γράψεις για ένα υπέροχο βιβλίο, το οποίο νιώθεις ότι είναι σαν μια μελωδία που κεντάει μέσα σου προβληματισμούς;

Το βιβλίο “Φάγαμε ήττα” του κ. Χρυσοστομου Σταμούλη από τις εκδόσεις Αρμός είναι μια κίνηση ρομφαίας σε κάθε θρησκευτικό φονταμελισμό που κινείται μέσα μας. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι ένα “αιρετικό” βιβλίο με την έννοια ότι ανοίγει παράθυρα εκεί που κάποιοι υψώνουν τοίχους.

 Κείμενα από ομιλίες, λογοτεχνικοί , μουσικοί προβληματισμοί ενδύοντάς τους όμως πάντα με τον θεολογικό λόγο , το βιβλίο “Φάγαμε ήττα” διαβάζοντάς το νιώθει κανείς ότι τελικά η συνειδητοποίηση της ήττας είναι στην ουσία μια ανερχόμενη νίκη. Στην ουσία την ευθύνη για την ήττα την έχουμε αποκλειστικά εμείς .

 Η συνειδητοποίηση της ήττας είναι σίγουρα το εισιτήριο για την επόμενη νίκη. Και μάλιστα όταν αντιλαμβάνεσαι ότι την ήττα δεν την “έφαγες” από κάποιον αόρατο εχθρό αλλά από τον εαυτό σου.

 Για το εξώφυλλο του βιβλίου κάποιος θα μπορούσε να γράψει τόμους. Γιατί εγκλωβιζόμαστε σαν Εκκλησία χωρίς να ανοιγόμαστε ; Γιατί κάθε συζήτηση ανοίγματος με το σήμερα και το τώρα σταματάει πριν καν ξεκινήσει; Γιατί αυτό που λέμε παράδοση θεωρούμε ότι είναι μια εμμονή σε ένα παρελθόν και όχι μια συνεχής ανανέωση της ενσαρκωμένης αλήθειας;

Mήπως ήρθε η ώρα να δούμε την αλήθεια και να μην παίζουμε κρυφτό με τους ανθρώπους και την ιστορία; Ο Καλός ο καπετάνιος λέει ο λαός στη φορτούνα φαίνεται αλλά οχι για να σώσει μόνο όσους βρίσκονται μέσα στο πλοίο αλλά και τους εκτός του πλοίου που πνίγονται και ζητούν βοήθεια. Εκεί με τους εκτός τι γίνεται; Μήπως τελικά τους πυροβολάμε αντί να τους αγκαλιάζουμε;

 Ο Χριστός είναι το παν και ήρθε για όλους. Αυτή τη φράση έλεγε συνεχώς ο Όσιος Πορφύριος.  Θεωρούμε οτι είμαστε εκλεκτοί και μέσα μας πολλές φορές μας τρώει το σαράκι του εθνοφυλετισμού και αλλοιώνει την σκέψη και την καρδιά μας. Έλεγε ο μακαριστός Παπα-Γιώργης Μεταλληνός ότι πρώτα είμαι Ορθόδοξος και μετά Έλληνας. Αυτό το έχουμε καταλάβει άραγε ή θέλουμε έναν Θεό στο τσεπάκι της Ελληνικής μας συνείδησης που πολλές φορές του ζητάμε βεβαιότητες και τον “αναγκάζουμε” να κάνει το τάδε και το δείνα για να αποδείξουμε τη δύναμή του και να ουρλιάζουμε μετά ως οπαδοί ενός παντοδύναμου όντος που μπαίνει στη δική μας μάταιη αντίληψη μέσα από κάποιες αναγκαιότητες;

Ήρθε η ώρα να απεγκλωβιστούμε. Να κοιτάξουμε τον σημερινό άνθρωπο στα μάτια, στο εδώ και το τώρα και να αφήσουμε τον Θεό να δρα χωρίς να του βάζουμε όρια, όχι βέβαια ότι περιορίζεται από κάποια όρια, αλλά πολλές φορές εγκλωβίζουμε τον Θεό με τις πράξεις και τα λόγια μας. Σαν να μπαίνουμε στη θέση του ένα πράγμα. Αντί να Του πούμε να περάσει του λέμε να σταματήσει.

 Σημειώνει ο Ν.Γ.Πεντζίκης ότι στην Εκκλησία τον ενθουσίαζε η καταξίωση του παραλόγου. Ότι ο καθένας μπορεί να έχει τη θέση του, την ίδια θέση με τον διπλανό του , τον άγνωστο, τον πληγωμένο. Αλήθεια, έχουμε καταλάβει ότι πολλές φορές αυτή η θέση μας έχει δύο πρόσωπα, τον εαυτό μας και τον άνθρωπο που κουβαλάμε από θυσία και αγάπη;

 Η τραγικότητα στο σήμερα είναι ότι κλείνουμε τον Θεό σε απολυτότητες , σε κανόνες, σε ανθρώπινες φαντασίες, βεβαιότητες και οπαδισμούς. Μιλάμε για κανόνες θεωρητικά αλλά δεν τους κάνουμε ζωή και θεραπεία. Λαλεί το στόμα αλλά η πράξη απουσιάζει, οπότε μοιάζουμε σαν ζωντανοί νεκροί. Βλέπουμε Χριστιανούς να περιμένουν με το χέρι στη σκανδάλη ενώ οφείλουμε να περιμένουμε με τα χέρια σταυρωμένα και ανοιχτά για να αγκαλιάσουμε τους πάντες. Ο Θεός όμως μας έχει δείξει μέσα στην ιστορία ότι είναι Θεός εκπλήξεων, Θεός που ανοίγεται και εκεί γίνεται και ενσαρκώνεται δυναμικά σε κάθε καρδιά. Ένας Θεός που πετάει στο καλάθι των αχρήστων εξωτερικά στοιχεία και φαίνεσθαι και γεννιέται εκεί που δεν Τον βλέπουμε, σε κάθε ανθρώπινη καρδιά.

Όταν ο άλλος πονάει, δεν περιμένεις να έρθει σ’ εσένα αλλά κατεβαίνεις εσύ σ εκείνον για να του δώσεις τον εαυτό σου.           

 Κλείνοντας αυτές τις σκέψεις με αφορμή αυτό το όμορφο βιβλίο από κάθε άποψη, θα ήθελα να κρατήσω μια φράση που μου είπε ο αγαπητός κ. Σταμούλης τηλεφωνικά (η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να τελειώσει αυτό το τηλεφώνημα), ότι πολλοί άνθρωποι εκεί έξω περιμένουν την εκκλησία σ΄ ένα σωτήριο και υπαρξιακό ραντεβού αλλά η εκκλησία σε αυτό το ραντεβού δεν πάει. Μια πολύ όμορφη σκέψη για την ποιμαντική του σήμερα.

 Αφήνω εδώ ένα απόσπασμα του βιβλίου που θα ανάψει κυριολεκτικά τις εσωτερικές μας τροχαλίες ώστε να κάνουμε γόνιμες σκέψεις.                               

 […] η εικόνα που σήμερα διαμορφώνεται στη δημόσια πλατεία για την Εκκλησία δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Μια εικόνα, για την οποία δεν ευθύνονται πάντα οι εκτός των τειχών· αυτοί που συχνά και με απίστευτη ευκολία ονομάζονται «εχθροί» της Εκκλησίας. Αυτό, βέβαια, δεν αφαιρεί τις ευθύνες από τους πονηρούς της ιστορίας, οι οποίοι παραμονεύουν πάντα την Εκκλησία. Ξέρουμε, όμως, πως τα κάστρα πέφτουν από μέσα, από τους αλλοτριωμένους φρουρούς τους, από τους υπερασπιστές μιας τσαλακωμένης ή και ανύπαρκτης ιδεολογίας, τους μαχητές μιας χυδαίας ιδιοτέλειας, που μάχεται μετά μανίας την προφητεία. Εκείνη δηλαδή τη φλόγα η οποία με οδηγό την κριτική της διάθεση δεν διστάζει να κάψει βεβαιότητες και ασφάλειες που οδηγούν σε καθεστωτική νοοτροπία και στάση.

 π.Σπυρίδων Σκουτής  - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

Κοινοποίηση
π. Σπυρίδων Σκουτής

Απόφοιτος ΕΙΕΚ Ριζαρείου Εκκλησιαστικής σχολής. Εφημέριος Ενοριών Αγίου Γεωργίου Ρεπανιδίου Λήμνου και Γεννήσεως Χριστού Ρωμανού Λήμνου. Υπέυθυνος Νεότητας και Αιρέσεων στην Ιερά Μητρόπολη Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου

Email Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
  1. Δημοφιλή
  2. Προτεινόμενα

Ημερολόγιο

« March 2021 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31