Πολλές φορές ο άλλος αλλάζει αλλά εμείς δεν αναγνωρίζουμε και δε δεχόμαστε την μεταμόρφωση του μένοντας στην εικόνα που είχαμε μέσα μας γι’ αυτόν. Γιατί άραγε ;

Φτάσαμε με τη χάρη του Θεού στην τελευταία εβδομάδα των νηστειών, διανύσαμε ασκητικά το μεγαλύτερο μέρος της πορείας, ώστε να αξιωθούμε να συναντήσουμε τον Σταυρό του Κυρίου.

«Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου, ἔπαρσις τῶν χειρῶν μου θυσία ἑσπερινή» (Ψ. 140,2) . Αυτός ο Κατανυκτικός ύμνος του Ψαλτηρίου, αναμφίβολα δεσπόζει κατά τις προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τόσο ως περιγραφή της πραγματικότητα εκείνης την στιγμή που βιώνεται και ψέλνεται ο ύμνος, όσο ως λειτουργική πράξη γενικότερα, ως μελωδικό, ουράνιο πραγματικά, άκουσμα, περιγράφει την κίνηση της "προς-ευχής", στον Τριαδικό Θεό, την ώρα που θυμιάζει ο Ιερέας και μοσχοβολάει όλος ο Ναός από το άρωμα του θυμιάματος. 

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής αναφέρεται στην παραβολή του Ασώτου. Όταν ο άσωτος γιός επιστρέφει μετανοιωμένος στο σπίτι του πατέρα του, ο Πατέρας Του (Θεός), λέγει προς τους υπηρέτες: "Βγάλτε την πιο καλή φορεσιά και εδύσατέ τον" και "δώστε του δακτυλίδι στο χέρι του" και " σφάξτε το καλύτερο μοσχάρι και ετοιμάστε πλούσιο τραπέζι ώστε να φάμε και να χαρούμε." Ποιά η σημασία αυτών των τριών προτάσεων; Ας τις δούμε μία - μία.

Είναι υπαρκτό το φαινόμενο, στη πνευματική ζωή κάποιων ανθρώπων, στα πλαίσια της λεγόμενης υπακοής, να θέλουν ο πνευματικός να σηκώνει την ευθύνη των πράξεών τους.

Ο άνθρωπος γίνεται ένα άβουλο πλάσμα χωρίς προσωπικότητα, το οποίο αισθάνεται ασφαλές όταν μετατοπίζει τις ευθύνες του στον πνευματικό.

  1. Δημοφιλή
  2. Προτεινόμενα

Ημερολόγιο

« November 2019 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30