Η αντιμετώπιση της Ορθόδοξης μεταμόρφωσης

Συντάκτης  10 Απρ, 2017

Πολλές φορές ο άλλος αλλάζει αλλά εμείς δεν αναγνωρίζουμε και δε δεχόμαστε την μεταμόρφωση του μένοντας στην εικόνα που είχαμε μέσα μας γι’ αυτόν. Γιατί άραγε ;

Έχουμε συγγενείς, φίλους ή απλά γνωστούς που αλλάζουν, μεταστρέφονται συνειδησιακά αλλά δυστυχώς αυτή την αλλαγή δε θέλουμε να την αποδεχτούμε σαν μια νέα κατάσταση. Φυσικά αυτή την άρνηση την ενεργοποιεί ο εγωισμός μας που μας εμποδίζει να δούμε το φως, δείχνοντάς μας το σκοτάδι. Ένας πολύ σημαντικός λόγος είναι ότι η αλλαγή του συνανθρώπου μας προσβάλει ουσιαστικά τον εγωϊσμό μας με αποτέλεσμα να απορρίπτει τον νέο άνθρωπο επειδή έκανε κάτι που εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε. Την αλλαγή!. Είναι εκείνη τη στιγμή που ο εγωισμός απορρίπτει την αλλαγή του αδερφού με επιθετικότητα και αρνητισμό. Μοιάζει σαν μια μορφή εγωιστικής ζήλειας που λειτουργεί σκοταδιστικά με άσχημα αποτελέσματα. Δηλαδή αφού δεν μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι ας αρνηθούμε το καλύτερο, ας το βαφτίσουμε ακραίο ή φανατικό και ας συνεχίσουμε να επαναπαυόμαστε στη μιζέρια μας.

Για παράδειγμα, πάει κάποιος που αγωνίζεται πνευματικά και Ορθόδοξα σε ένα φιλικό ή συγγενικό σπίτι ή ακόμα και στην ίδια του την οικογένεια και αντιμετωπίζει πόλεμο. Αν κάνεις μια επίσκεψη και πείς ότι νηστεύεις διοτι αγωνίζεσαι να αγαπήσεις τον Χριστό και ακολουθείς πνευματική ζωή σε κοιτούν περίεργα , ενώ όταν πείς ότι δεν θα φας διοτι κάνεις δίαιτα για να βγείς στην παραλία τότε σε θαυμάζουν.

Μάλιστα, αντί ν’ ακούσει ένα λόγο στοργικό ή χαράς, δέχεται επίθεση όπως : “Αυτά είναι ανοησίες που κάνεις , ακραία πράγματα”, “αυτά είναι για μοναχούς δεν είναι για λαϊκούς”, “δε χρειάζονται νηστείες ο Θεός είναι παντού”. Είναι δηλαδή ακραία να επιθυμείς να γίνει ουράνιος άνθρωπος και όχι ανθρωπόμορφο ζώο.

Το συγκλονιστικό και ταυτόχρονα τραγικό είναι όταν σε μια οικογένεια κάποιο παιδί μεγαλώνοντας αναφέρει την επιθυμία του για την μοναστική ζωή. Εκεί ηχούν οι σειρήνες του πολέμου με απίστευτες συγκρούσεις. Είναι φοβερή αυτή η υποκρισία, ενώ φιλάμε τις εικόνες των Αγίων , Οσίων και Ομολογητών και πολλές φορές τους παρακαλούμε, όταν όμως το παιδί μας θέλει να ακολουθήσει αυτό τον δρόμο το εμποδίζουμε. Γιατί άραγε ;

Γιατί πολύ απλά μας χαλάει την κοσμική εικόνα , με απαράδεκτες φθηνές και νεκρές δικαιολογίες του στυλ : «Που πας στο μοναστήρι, να κάτσεις εδώ να παλέψεις να κάνεις οικογένεια». Οι γονείς δεν γνωρίζουν ότι η πάλη του μοναχού δεν συγκρίνεται με καμία πάλη του κόσμου. Ο μοναχός δεν πάει στο μοναστήρι για να πίνει καφέ αλλά για να λάβει σταυρό υπακοής και συντονισμού στο Θείο Θέλημα με μια επιθυμία άκρως ερωτική. Είτε πεις π.χ σαν αγόρι στην μάνα σου «Μάνα θέλω να παντρευτώ να κάνω οικογένεια», είτε πείς «Μάνα ερωτεύτηκα το Χριστό και θα πάω στο μοναστήρι» δεν αλλάζει κάτι όταν όλα αυτά έχουν Χριστοκεντρικότητα και μιλάμε για την βαθύτερη ουσία της ερωτικής υπάρξεως. Ευλογημένος ο γάμος διοτι πάλι προοπτική αγιότητας και έρωτος Χριστού έχει και ευλογημένος και ο μοναχισμός. Απλά είναι δύο δρόμοι με τον ίδιο προορισμό αλλά με διαφορετική κλίση .

Για να μη μιλήσουμε για εγκράτεια, εκκλησιασμό, εξομολόγηση. Εκεί τον κοιτούν λες και ήρθε από άλλον πλανήτη, με εκφράσεις όπως: “Έπαθες τίποτα;”, “Αυτά είναι για τις γιαγούλες”, “Ποιος σε έμπλεξε σε τέτοια πράγματα”. Σαν να βρήκε ο τυφλός το φως του και να του λες οτι είναι πλανεμένος. Αντί ο αγώνας του αδερφού μας να είναι παράδειγμα να ανάψει το σβηστό κερί στην καρδιά μας, του επιτιθέμεθα κιόλας. Ο εγωισμός όχι μόνο δε δέχεται το φως αλλά το αναγνωρίζει ως σκοτάδι! Και ιδιαίτερα για τον Ορθόδοξα αγώνα αυτό ειναι αξιοσημείωτο. Μόλις πεις ότι αγωνίζεσαι να γίνεις γκουρού, ή κάνεις βουδιστικά κλπ όλοι χαμογελούν και χαίρονται, μόλις όμως μιλήσεις για αγώνα, για τον Χριστό, γίνονται λύκοι! Δεν αντέχεται η αλήθεια.

Μπορεί να μη θέλουμε ν’ ακολουθήσουμε τον αγώνα του αδερφού μας, αυτό είναι σεβαστό. Αλλά το να τον εμποδίζουμε και να τον κατηγορούμε, είναι άδικο και απάνθρωπο. Φυσικά ο αδερφός μας δε θ’ αλλάξει τον αγώνα του από τις ύβρεις ή τις επιθέσεις διότι για έναν στρατιώτη του Χριστού αυτά και πολλά άλλα είναι αναμενόμενα, γνωρίζοντας ότι η μάχη με τον κόσμο δεν τελειώνει ποτέ παρά μόνο την ώρα που θα χτυπήσει η καμπάνα για το τέλος του.

Αυτός ο αγώνας γίνεται δυσκολότερος όταν οι δυο πλευρές είναι γονείς και παιδιά. Εκεί οι γονείς αντί να ενθαρρύνουν τα παιδιά στον πνευματικό τους αγώνα τα προσβάλλουν ή τα κατακρίνουν έντονα. Είναι φοβερό να θέλει κάποιος το παιδί του να σπουδάσει , να γίνει σωστός άνθρωπος για την κοινωνία και όταν το παιδί μάχεται για να σώσει την ψυχή του να γίνεται πρόβατο για σφαγή.

Ας δεχτούμε και ας σεβαστούμε αυτή την νέα κατάσταση, τη μετάνοια και την αλλαγή που θέλει ο άλλος ενθαρρύνοντας τον αγώνα του ή τουλάχιστον να μην μπαίνουμε εμπόδιο σε αυτόν.

Φυσικά όλες αυτές οι πνευματικές μάχες δε βγαίνουν πέρας χωρίς προσευχή και τα Ιερά μυστήρια . Να προσευχόμαστε αδερφοί μου για όλους ! Και ο Θεός να ευχόμαστε να τους φωτίσει να δουν και να ζήσουν και αυτοί την αλήθεια.

π. Σπυρίδων Σκουτής

Απόφοιτος ΕΙΕΚ Ριζαρείου Εκκλησιαστικής σχολής. Εφημέριος Ενοριών Αγίου Γεωργίου Ρεπανιδίου Λήμνου και Γεννήσεως Χριστού Ρωμανού Λήμνου. Υπέυθυνος Νεότητας και Αιρέσεων στην Ιερά Μητρόπολη Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου

Email Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
  1. Δημοφιλή
  2. Προτεινόμενα

Ημερολόγιο

« December 2017 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31