Ο κάθε άνθρωπος αφήνει το στίγμα του σε κάθε σχέση που συνάπτει.

Όταν στη ζωή μας όλα βαίνουν καλώς τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο η ψυχολογία μας και η κατάστασή μας να είναι καλή.

Η πνευματική ζωή είναι εύθραυστη. Μπορεί εύκολα να διαλυθεί ένα κάστρο που έχτιζες χρόνια πέτρα πέτρα.

Αγαπητοί μου αναγνώστες, το σημερινό άρθρο μας έχει τίτλο ένα ερώτημα. Ένα ερώτημα πραγματικά αμείλικτο και τόσο ελεγκτικό, αλλά ταυτόχρονα και τόσο ωφέλιμο και επαγρυπνηστικό σε όποιον τον απασχολήσει στη ζωή του πραγματικά και ουσιαστικά. Πριν όμως αναπτύξουμε το θέμα και προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα, επιτρέψτε μου να σας διηγηθούμε εν συντομία, κάτω από ποιες συνθήκες μας γεννήθηκε αυτό το ερώτημα και γιατί το επιλέξαμε να μας απασχολήσει στο σημερινό άρθρο.

Την Κυριακή 3 Ιουνίου 2018, των Αγίων Πάντων το πρωί στις 9.00, είχαμε να εξεταστούμε προφορικά στα Αγγλικά, σε σχολείο της Δάφνης, για τις εξετάσεις στο Lower του Μίσιγκαν (ξέρω πως θα απορείτε πως το αποφασίσαμε στα γεράματά μας, αλλά αυτό είναι άλλη μεγάλη ιστορία). Η ώρα και η μέρα, σήμαινε ότι αντικειμενικά ήταν αδύνατο να λειτουργήσουμε και κοινωνήσουμε, αφού όπου και να εκκλησιαστείς Κυριακή το πρωί, είναι πολύ δύσκολο να έχει τελειώσει εκείνη την ώρα και να μπορείς να είσαι συνεπής και να βρίσκεσαι στον τόπο και την ώρα των εξετάσεων. Από την άλλη, δεν μας πήγαινε να μείνουμε χωρίς λειτουργία και Χριστό την ημέρα του Κυρίου μας, όχι μόνο γιατί είμαστε ως  κληρικοί αλλά και γενικότερα ως πιστοί. Αυτό μας έκανε να αναζητήσουμε, μέσω διαδικτύου, αν κάποιος Ναός έχει αγρυπνία το Σάββατο βράδυ. Πράγματι βρήκαμε τέσσερις Ιερούς Ναούς, τρεις στην Αττική και έναν στη Θεσσαλονίκη με Αγρυπνία το Σάββατο το βράδυ. Επιλέξαμε τον κοντινότερο μας, που ήταν ο Ιερός Ναός Παναγίας Ευαγγελίστριας στον Πειραιά. Μάλιστα πήγαμε με όλη την οικογένεια.

Ο Ναός ήταν σχεδόν γεμάτος, με πιστούς από κάθε ηλικία και κάθε περιοχή. Είχε δε και πολλούς περαστικούς, που έμπαιναν, έβαζαν κεράκι, καθόντουσαν λίγο και έφευγαν. Οι ψάλτες και ο Ιερέας που τελούσε την Αγρυπνία, μουσικά άψογοι και κατανυκτικοί. Παπαδάκια στο Ιερό Βήμα και εθελοντές στο παγκάρι αρκετοί. Πραγματικά ήταν μια χαρά Θεού και χαίρομαι που έστω από ανάγκη, το ζήσαμε ως εμπειρία. Από τις 9.30 μ.μ. ξεκίνησε η Αγρυπνία και ακριβώς 12.30 π.μ. είχε τελειώσει μαζί και με το κήρυγμα, που έγινε στο τέλος και ήταν σύντομο και πολύ θεολογικό και περιεκτικό.

Τέλος αυτό που μας ξάφνιασε ευχάριστα ακόμη περισσότερο, ήταν ότι η Ενορία της Ευαγγελίστριας Πειραιώς, δεν είναι ότι κάνει μόνο Αγρυπνία κάθε Σάββατο βράδυ, αλλά και την Κυριακή το πρωί, τελεί δύο Θείες Λειτουργίες μία κανονικά με όρθρο 7.00 π.μ. - 10.00 π.μ. και μία άλλη μόνο Θ. Λειτουργία 10.30 π.μ. με 11.30 π.μ.! Δεν είναι φοβερό; Μπορεί κάποιος, όχι μόνο Ενορίτης της Ευαγγελίστριας, αλλά και γενικότερα της Αττικής, να δικαιολογηθεί ότι δεν μπορώ να Εκκλησιαστώ; Δεν με βολεύει; Με τόσες Ενορίες αλλά και τόσες ευκαιρίες με Αγρυπνίες ή νυχτερινές Λειτουργίες; Τι δικαιολογία έχουμε; Δεν θα δώσουμε λόγο μεγάλο στο Θεό;

Η διήγηση δεν τελειώνει εδώ, επιτρέψτε μας να σας περιγράψουμε και την εικόνα και τα βιώματα μετά την Θ. Λειτουργία μέχρι να φτάσουμε ξημερώματα Κυριακής στο σπίτι μας. Τόσο στο κεντρικό δρόμο έξω από το Ναό, όσο και όλη παραλιακή οδός, γεμάτο κίνηση από αυτοκίνητα, σαν να ήταν εργάσιμη μέρα, σε ώρα αιχμής. Όλα τα κέντρα, αυτό που ονομάζουμε νυχτερινή ζωή, ανοιχτά με κόσμο, κυρίως νέους και εφήβους, να είναι σε μεγάλες ουρές, περιμένοντας να μπουν μέσα, με ντύσιμο και σε αρκετές περιπτώσεις περισσότερο γδύσιμο. Μουσική έντονη και φώτα διάχυτα,  σαν είναι μια μεγάλη γιορτή. Οι δρόμοι γεμάτοι, από οχήματα και πεζούς...! Αρκετά ερωτήματα μας γεννήθηκε. Που πάει όλος αυτός ο κόσμος; Πόσοι από αυτούς θα ανταποκριθούν στην καμπάνα την Κυριακή το πρωί; Τι κάνουμε εμείς προσωπικά ως Κληρικοί γι αυτό τον κόσμο; Από την μία είχαμε  την χαρά της λειτουργίας και του Χριστού, από την άλλη ένα σφίξιμο αισθανθήκαμε στη καρδιά μας από όλο αυτό το κλίμα.

Το ερωτήματα από τότε μας απασχολούν και επανέρχονται μέχρι και αυτή την ώρα που γράφουμε αυτές τις γραμμές. Αλήθεια, τι απολογία θα δώσουμε στον Θεό; Τόσο οι Κληρικοί που έχουμε κλειστούς Ναούς, εκεί που όλες οι ιδιωτικές επιχειρήσεις "διασκέδασης" είναι ανοιχτά; Τόσο και οι λαϊκοί, τι κάνει και ο κόσμος που αντί η προτεραιότητα του να είναι ο Χριστός και η Βασιλεία του, να είναι το εφήμερο και πολλές φορές μετατρέπεται σε εφάρματο; Γνωρίζουμε ότι πολλοί θα βρουν δικαιολογίες για όλες αυτές τις αντιθετικές εικόνες ή ακόμη θα μας κατηγορήσουν κι όλας, ότι είμαστε οπισθοδρομικοί και φανατικοί. Δεν μας πειράζει αυτό, ο Θεός ξέρει. Γνωρίζουμε ότι δεν είναι θέμα τόπου (ο Θεός πανταχού παρών είναι), αλλά τρόπου βιοτής και επιλογών των θαμώνων και φυσικά όσον ασχολούνται και κερδίζουν από την νύχτα.

Νομίζουμε ότι και εμείς ως ποιμένουσα Εκκλησία, πρέπει να μεριμνήσουμε να είμαστε μια ανοιχτή κοινότητα που θα είναι κοντά στον άνθρωπο (τόσο στο ωράριό του όσο και με την θυσιαστική μας αγάπη) και όχι απλά να δαιμονοποιούμε ή κατηγορούμε τους άλλους που βρίσκουν ενδιαφέρον εκτός της λατρείας της Εκκλησίας. Αλήθεια, Γιατί σε κάθε μία Μητρόπολη, να μην υπάρχει  μία Ενορία, έστω και εκ περιτροπής, που να αγρυπνεί και θα προσεύχεται τα βράδια και μάλιστα του Σαββάτου; Γιατί να μην υπάρχει και μια ενορία, έστω πάλι εκ περιτροπής από τους Κληρικούς όλης της Μητροπόλεως, που θα τελεί καθημερινά το πρωί την Θ. Λειτουργία; Που είμαστε εμείς όταν τα παιδιά μεθούν και δεν ξέρουν τι κάνουν; Τι κάνουμε όταν παιδιά μας κάθονται στα σκαλιά των Ναών μας και βρίσκουν τις πόρτες τους ερμητικά κλειστούς, την ίδια ώρα που άλλοι περίεργοι χώροι, τους ανοίγουν τις πόρτες τους διάπλατα;

Ξέρουμε, ότι για να συμβούν αυτά πρέπει να λυθούν ένα σωρό πρακτικά προβλήματα και είδη οι Κληρικοί λείπουν τόσο από το σπίτι τους όλη την διάρκεια της ημέρας, θα λείπουν τώρα και τις νύχτες; Αλλά αν υπάρχει διάθεση όλα αυτά οικονομούνται. Αρκεί να γίνεται με αγάπη, με αποφασιστικότητα, συνέπεια. Κυρίως όταν δεν θέλουμε ο Δικαιοκρίτης να μας ελέγξει, εν τη ημέρα της κρίσεως! Αμήν!

 Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ γιατί νιώθουμε ένα τεράστιο κενό στη ζωή μας. Κάτι φαίνεται να μας λείπει.

Αισθανόμαστε ψυχικά κενοί με κάτι το ανικανοποίητο χωρίς τη σχέση με τον άπειρο Θεό ή τουλάχιστον την αναζήτηση του σε πρώτη φάση.

Μία ψυχή γεμάτη πάθη και σαπίλα. Την αφήνουμε απεριποίητη.

Αγνοούμε ότι της χρειάζεται πνευματική τροφή. Ορισμένοι μάλιστα αγνοούν ακόμη και την ύπαρξή της.

Οι άνθρωποι οι οποίοι βλέπουν τον Πνευματικό ως δικαστή και όχι ως πατέρα φιλάνθρωπο και εικόνα έμψυχο του φιλάνθρωπου Θεού, νομίζουν ότι τα επιτίμια που βάζει ο Πνευματικός, είναι τιμωρίες ανάλογες με τα αμαρτήματά του .

Κατά τη διάρκεια της πνευματικής ζωής, στην προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος για τη θεραπεία του, παρατηρούνται διάφορες παρερμηνείες σχετικά με το ανθρώπινο θέλημα, που όπως είδαμε σε προηγούμενο κείμενο, αποτελεί χαρακτηριστικό της ανθρώπινης οντολογίας και σε καμία περίπτωση δεν ενοχοποιείται μέσα από απλουστευμένες και εσφαλμένες τοποθετήσεις, που μόνο κακό μπορούν να κάνουν και να οδηγήσουν σε αποθάρρυνση του πιστού.

 Είναι αλήθεια πως αν ανατρέξει κανείς στα προηγούμενα άρθρα μας, ιδιαιτέρως τα τελευταία, θα διαπιστώσει ότι είναι αρκετά αιχμηρά και ελεγκτικά, για διάφορες παρεκτροπές που συναντάμε στον Εκκλησιαστικό χώρο. Δεν το επιδιώξαμε συστηματικά αυτό, αλλά προέκυψε εκ των υστέρων, αφού ο σκοπός σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν είναι να αναδείξει τι κάνουμε σωστά και καλά, αλλά κυρίως τι πρέπει να διορθωθεί και να αλλάξει, ώστε το καλό να γίνει καλύτερο και το σωστό σωστότερο.

 

Ακούμε μερικές φορές από κάποιους πιστούς να λένε ότι ψάχνουν το θέλημα του Θεού, κατά την διάρκεια της πνευματικής τους ζωής.  Πρέπει να δούμε όμως τι μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτή την κίνηση και ποιά πνευματική διεργασία κάνει ο άνθρωπος στη διαδικασία αυτής της αναζήτησης.

Μέσα στα πλαίσια της λεγόμενης πνευματικής ζωής, ειδικά στα πρώτα βήματα που κάνει ο άνθρωπος για να συναντήσει το Θεό, εντοπίζεται συχνά το φαινόμενο της παλινδρόμησης. Είτε δηλαδή να προοδεύει, είτε να υποχωρεί στο επίπεδο της πνευματικής του κατάστασης, κάνοντας μία παλινδρομική κίνηση και ως εκ τούτου, αυτό έχει και αντίκτυπο, στη περεταίρω εξέλιξη της σχέσεώς του με το Θεό. Βασικό ρόλο σ' αυτή την κατάσταση, παίζει και το κοσμικό πνεύμα, που συγκρατεί τον άνθρωπο και δεν τον αφήνει να ελευθερωθεί από τα δεσμά της προηγούμενης ζωής, τις αστοχίες, τα πάθη και γενικότερα αυτά που τον είχαν αιχμαλωτίσει, πριν ξεκινήσει τη διαδρομή για να συναντήσει το Χριστό.

  1. Δημοφιλή
  2. Προτεινόμενα

Ημερολόγιο

« September 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30