Τίθεται εύλογα το ερώτημα: Μπορούμε να ονομάσουμε την Ορθόδοξη Εκκλησία θρησκεία;

Αγαπητοί μου αναγνώστες, σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε με ένα θέμα που προσωπικά μας έχει προβληματίσει τον τελευταίο καιρό, αλλά έχει βαθιές ρίζες διαχρονικά στο χρόνο και απευθύνεται  στον άνθρωπο κάθε περιοχής, ιδιαιτέρως βέβαια στους Ορθόδοξους Χριστιανούς.

Σε αυτό το άρθρο, αγαπητοί μας αναγνώστες θα ασχοληθούμε με ένα θεμελιώδες και πάντα επίκαιρο θέμα, που αφορά την ενότητα της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου αναγνώστες, το έχουμε τονίσει και στο παρελθόν, ότι είναι το σώμα Του Χριστού παρατεινόμενο στους αιώνες. Όταν μιλούμε για Χριστό εννοούμε και την Εκκλησία Του και το αντίστροφο όπου και η Εκκλησία εκεί και ο Χριστός.

Η έμμηνος ρύση των γυναικών απασχολεί, εκκλησιαστικώς, πολλούς χριστιανούς και ειδικά τις χριστιανές γυναίκες. Υπάρχουν διάφορες απορίες πάνω στο θέμα. Μπορούν οι γυναίκες, κατά την χρονική διάρκεια της έμμηνου ρύσης, να μπαίνουν στον ναό, να προσκυνούν τις εικόνες, να παίρνουν αντίδωρο, να μετέχουν στη θεία λατρεία, να αξομολογούνται και να κοινωνούν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού; Θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε το θέμα, μέσα από τους κανόνες της Εκκλησίας και την διδασκαλία των αγίων Αποστόλων και Πατέρων.

Δεν νιώθουμε , δεν ανήκουμε στον Χριστό τον διώξαμε απο την ζωή μας  και την καρδιά μας την ξεχάσαμε. Βιώνουμε τα γεγονότα των εορτών της Εκκλησίας εξωτερικά και ψεύτικά και όχι πραγματικά, αληθινά και πνευματικά. Δυστυχώς το ίδιο ψεύτικο και υποκριτικά βίωμα μεταφέρουμε και στα παιδιά μας. Το Πάσχα ήδη κάποιοι το έχουν ξεχάσει. Το Δάκρυ στον Εσταυρωμένο έχει γίνει παρελθόν.

Κατά καιρούς ακούμε φωνές (δυστυχισμένων πλασμάτων, κατά τη γνώμη μου, ισοπεδωμένων από τον οδοστρωτήρα της αλλοτρίωσης), που διεκδικούν οργισμένα το «δικαίωμα των γυναικών» να τερματίζουν την εγκυμοσύνη τους, κάνοντας έκτρωση στα έμβρυα που έχουν μέσα τους. Φωνές ανθρώπων, ακόμη και γυναικών, που πρόσφατα (Μάρτιος 2017), σε πόλη της ελληνικής επαρχίας, επιτέθηκαν «επαναστατημένες» να εμποδίσουν εκείνους που θα εξέφραζαν την αντίθετη άποψη, έστω κι αν ήταν επίσης γυναίκες.

Γενικά ο όρος πίστη είναι παρεξηγημένος στην καθημερινότητα μας και ιδιαίτερα όταν έχει να κάνει με την προσωπική σχέση με τον Θεό. Δε θεμελιώνουμε ουσιαστικά την ουσία της λέξης αλλά μένουμε στην επιφάνεια και απλά χρωματίζουμε την ερμηνεία της με κάθε λογής ματαιοδοξία, καλοπέραση ή βόλεμα. 

«Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου, ἔπαρσις τῶν χειρῶν μου θυσία ἑσπερινή» (Ψ. 140,2) . Αυτός ο Κατανυκτικός ύμνος του Ψαλτηρίου, αναμφίβολα δεσπόζει κατά τις προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τόσο ως περιγραφή της πραγματικότητα εκείνης την στιγμή που βιώνεται και ψέλνεται ο ύμνος, όσο ως λειτουργική πράξη γενικότερα, ως μελωδικό, ουράνιο πραγματικά, άκουσμα, περιγράφει την κίνηση της "προς-ευχής", στον Τριαδικό Θεό, την ώρα που θυμιάζει ο Ιερέας και μοσχοβολάει όλος ο Ναός από το άρωμα του θυμιάματος. 

Μέσα στα πλαίσια της γενικότερης  απομάκρυνσης του ανθρώπου από το Θεό, δεν είναι λίγες οι φορές που γινόμαστε μάρτυρες νοσηρών τοποθετήσεων, από ανθρώπους που βλέπουν την Εκκλησία με προκατάληψη.Χαρακτηριστική η φράση: «Τι τις θες τις Εκκλησίες; Ακόμα είσαι νέος. Αυτά είναι για μετά τα εξήντα».Λογικό είναι μετά από αυτό, να αναρωτιούνται κάποιοι: «Ποιός το υπογράφει ότι θα φτάσω στα εξήντα;»

  1. Δημοφιλή
  2. Προτεινόμενα

Ημερολόγιο

« November 2017 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30